Zaterdag 04/12/2021

CAMPS & HANOT

Ik had nooit verwacht dat ik blij zou zijn met de zege van Bradley Wiggins. Hij leek me een wat schimmig figuur. Ik hield niet van die tot wegrenner omgeschoolde pistier die eventjes de 'wedstrijd der wedstrijden' zou komen winnen. Voorgeprogrammeerde topatleet. Meer machine dan mens. De koning van de kleinere rittenkoersen die een beetje uit armoe als topfavoriet voor de oppergaai naar voor werd geschoven. Ik wist zeker, hoopte zelfs een beetje, dat het fout zou lopen. Dat een of andere steile bergflank 'Wiggo' duidelijk zou maken dat de Tour buiten categorie is. Wielrennen van een andere dimensie. Tot ik vaststelde dat mijn respect voor de rosse Brit elke dag groter werd. Naast de topatleet ontdekte ik een verstandige vent met een sterke persoonlijkheid. Een atypische coureur dus. Bereid om ongezouten zijn mening te ventileren en frustraties in een open brief van zich af te schrijven. A man with a plan. Mentaal ijzersterk en vastberaden korte metten te maken met elke hindernis of verdachtmaking op weg naar de vervulling van zijn jongensdroom. Het geel ging hem steeds beter staan. Hij haalde vernietigend uit in de eerste tijdrit en veegde de vermeende insubordinatie van Christopher Froome in de Alpen laconiek als 'misverstandje' onder de mat. Toen al was duidelijk dat de enige tegenstand uit eigen rangen kon komen. De oude garde met Evans, Klöden, Leipheimer en andere Mensjovs fietste immers geen deuk meer in een pakje boter. Vooral de afgang van de ouwe Cadel was triest. Uittredend Tourwinnaar in de laatste tijdrit bijgehaald en achtergelaten door kroonprins Tejay Van Garderen. De sprinters deden wel wat ze moesten doen: ritten winnen. De buit netjes verdeeld tussen 'gorilla' André Greipel, de groene revelatie Peter Sagan en de weergaloze Marc Cavendish. Zonder concurrentie de snelste. Meesterlijk gegangmaakt door de gele trui en voor de vierde keer heerser op de Elyseese Velden. Fantastisch orgelpunt. Het was ook een beetje de Ronde van Thomas Voeckler. De bekkentrekkende etter van het peloton maar wel een edelfigurant in staat om af en toe met verve de hoofdrol te spelen. Twee ritten en bergkoning. Meer dan de hele Belgische oogst die zich, de mooie vierde plaats van de tot volle wasdom gekomen Jurgen Van den Broeck daargelaten, beperkte tot een paar ereplaatsen. Philippe Gilbert, de alleswinnaar, gedegradeerd tot simpele meefietser. Het ene jaar alles. Het volgende niets. Merkwaardig. Maar daar hoefde Bradley zich niets van aan te trekken. Hij ging voor een hoger doel. Samen met zijn oppermachtig Sky-team heerste en verdeelde hij als een echte 'patron'. Simply the best. Better than all te rest. Het plan tot in de perfectie uitgevoerd. Het overwicht zo verstikkend, de concurrentie zo onmachtig. Niemand durfde. Niemand kon. Behalve dan luitenant Froome. Wonderlijk sterk opspelend talent. Niet langer in een knechtenkeurslijf te persen en dus in de cols een beetje gemeen spelend met zijn kopman. Bradley kwam in zijn wiel over de streep. In zijn grijnslach meende ik enig begrip - "ach ik ben zelf ook jong geweest" - te lezen voor de ambitieuze secondant. Tot de kopman zaterdag zelf de puntjes op de i zette in een genadeloze strijd van man tegen man. Zijn tijdrit van een eindeloze schoonheid. Renner één met fiets. Onbeweeglijk gefocust met enkel krachtig malende benen. Samen met hem stak ik de vuist in de lucht. "We hebben gewonnen". 'Wiggo' is een groot kampioen en heeft er een supporter bij.

Jules Hanot

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234