Zondag 05/12/2021

CAMPS & HANOT

De Spelen als sacristie voor optimisten: zo kun je het ook zien. Twee weken geen gezeur meer over geld en prestige, over doping en bedrog. Gewoon het hart open en vrij voor de sensatie van een halfblinde Koreaanse boogschutter. Iedereen ondergeschikt aan de roes van de vlam. Soms nog wel een tikje ordinair in voyeurisme naar opwaaiende rokjes van hockeymeisjes. Soms hoofdschuddend afgunstig op al die bekabelde lichamen zonder speklaag.

Maar toch: samen met de atleten de illusie van volmaaktheid tegemoet.

Be part of the game, met open bek!

De kater is voor later. Ik las ergens dat in Griekse postkantoren nog steeds kleine zilveren speldjes van de Olympische Spelen in 2004 te koop worden aangeboden. Acht jaar na Athene is alles op overschot: speldjes, zwembaden, stadions, de enorme staatsschuld die toen werd opgebouwd. Maar het waren wel fantastische Spelen. Met op elke straathoek doodlieve vrijwilligers die je water aanreikten en de weg wezen naar de dichtstbijzijnde openbare wc. Hun vriendelijke lach liep als een lintworm door de stad.

Trots mocht toen nog van Europa.

Ook in Londen zullen duizenden vrijwilligers de massale toeloop helpen en begeleiden. Meer nog dan de atleten zijn zij het heilsleger van het IOC. Ontroerend ook, die olympische uniformpjes. En er kunnen mooie plaatjes van gemaakt worden voor televisie.

Vanavond begint IOC-voorzitter Jacques Rogge aan zijn laatste kunstje. Hij heeft het hoge ambt twee mandaten vervuld met bijna episcopale toewijding. Man gebouwd op ascese. Als ik hem zie, moet ik altijd aan wijlen koning Boudewijn denken. Aan de schuchtere monarch die tussen engelen leefde.

Op een avond in Lausanne vertelde hij mij dat hij de strijd tegen zijn inherente schuchterheid nooit heeft kunnen winnen. "In de lagere school moest de onderwijzer met straf dreigen om me voor de klas te laten spreken. Nooit heb ik iets durven vragen aan anderen. Ik kan het niet."

In zijn presidentiële leven is hij trouw gebleven aan zijn diepste wezen: diplomatie. Sommigen zullen zeggen: grijs in woord en daad. Te weinig bühnespeler in de arena van ethiek en mensenrechten.

Het IOC als een soort tweede Vaticaan.

Had het dan anders gekund?

Rogge is zeker geen beroepsbobo, wars van scrupules en morele bezwaren. Maar hij is wel een wereldleider die de hypocrisie en instrumentele moraal van het wereldtoneel deelt. Het was onzinnig om van de voorzitter van het IOC te verwachten dat hij in de aanloop naar de Spelen van Peking het probleem Tibet eventjes zou oplossen. Vijf minuten politieke moed: u kent de riedel. Ik hoor het hem vier jaar geleden nog zeggen: "Hoe kan ik uitspraken doen namens 10.500 atleten uit 205 landen met diepgaande culturele, etnische en politieke gevoeligheden?"

Wie hem kent, weet dat Rogge van gewetensvragen nooit een tombola heeft gemaakt. Een praalhans is hij ook niet geweest. Eerder: ce roi triste. Maar dat hij emoties en overtuigingen heeft gecensureerd, kan hij niet ontkennen. Olympia is alleen tijdens de openingsceremonie een sprookje.

Vandaag wordt gestreden om de eerste medailles in het wielrennen op de weg. Dat de populaire discipline, die weinig olympisch is, minder commerciële sporten voorafgaat, is een vorm van populisme. In de kranten gaat het al een hele week over Tom Boonen. Terwijl de Tour net achter ons ligt en de Vuelta wenkt. De torenhoge pretentie van wielrennen. Ik weet wel: de wedstrijd is in één dag gepiept, en de gouden plak kan voor de organisatoren niet vroeg genoeg worden uitgereikt: wervingskunst.

Maar het doet echte olympische sporten geen recht. De eenzame, meestal anonieme, pistoolschutter of zeilster had ook eens als olympisch kroonjuweel vooraan mogen worden gepresenteerd. Het podium zou dan wat langer op zich hebben laten wachten, maar verlangen kan ook olympisch zijn.

Hugo Camps

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234