Zondag 05/12/2021

CAMPS & HANOT

De Tour 2012 was nog net niet uit blik. Met aftrek van spijkers, honden, valpartijen, geperforeerde longen en twee dopingincidenten was alle heroïek ingeblikt. Inclusief de extreme nederigheid van meesterknecht Chris Froome.

Geld en wetenschap deden de rest.

Over het vakmanschap van Bradley Wiggins geen kwaad woord. Hij heeft zich jarenlang uitgemergeld om ooit de Tour te winnen. Tijdrijden kan hij als de beste, klimmen doet hij als een houten paard. De representativiteit van zijn Tourzege werd overschaduwd door de afwezigheid van Alberto Contador en Andy Schleck. En door de verstikkende controle van het Skyteam. Niet toevallig liet de Britse formatie gisteren weten dat sprinter Mark Cavendish geen strobreed in de weg zal worden gelegd als hij naar een andere ploeg wil verkassen. Waar hij wel kan rekenen op ongedeeld kopmanschap. Er klonk iets van schaamte in de toegeeflijkheid.

In een open brief die hij The Guardian liet publiceren, verhief Wiggins zich tot moraalridder. Verschroeiende demarrages in de bergen, zoals je die in het verleden wel eens zag, dateren uit de dopingtijd. Zelf moest hij er niet aan denken ooit betrapt te worden op het spul, "want dan zou hij alles verliezen". Zijn baan- en wereldtitels, zijn vrouw en kinderen. Het waren hautaine teksten, met een strik onschuld. Op zijn Armstrongs.

De Skyploeg die zich beroept op zero tolerance huurde anders wel Geert Leinders in als teamarts. Zijn expertise was nodig om zadelpijn te behandelen. Ik weet niet wat Leinders jarenlang bij Rabobank heeft uitgespookt, maar hij gaf wel toe dat zero tolerance in het wielrennen niet bestaat.

Tja, sommige woorden blijven hangen. Zeker van een specialist zadelpijn.

Wiggo is zeker niet de meest charismatische renner van het peloton. Dat waren Indurain, Armstrong en Contador ook niet. In zuurtegraad staat hij volkomen in de continuïteit van een traditie. In de laatste week viel er iets meer warmte over de sprinkhaan, maar ook deze lichte metamorfose leek wetenschappelijk voorgekauwd.

De dorre vreugde van een geboren eenzaat.

Zijn podiumzoenen aan de bloemenmeisjes schampten altijd het luchtruim, niet de wangen van de dames. De weerzin was sterker dan de plicht. Wiggins overtrof bij vlagen zelfs Cadel Evans in chagrijn.

Die arme Cadel.

Toen ik hem op de Col d'Aspin zag sterven, had ik het gevoel naar iets obsceens te kijken. Een jutezak op de fiets. En ik hoorde zijn oude knoken piepen. Ik vergat de oorwurm en dacht aan het trieste lot van een gedeklasseerde kampioen. Een bochel op de fiets met dode ogen, als het ware. Heel even voelde ik iets van vergevingsgezindheid waarmee ik hem in mijn armen over de Pyreneeën wou dragen.

Een renner zien sterven, kan ik niet.

Dat beeld heeft Philippe Gilbert mij gelukkig bespaard, maar ook van de gracieuze kannibaal, die vorig jaar klassieker na klassieker won, bleef nog weinig over. Ineens ordinaire stoemper. Toch vreemd.

Niets was echt sexy aan deze Tour. Wiggins en Froome niet, Cadel natuurlijk niet en het bekkentrekkende condoom Thomas Voeckler al helemaal niet. Geluk voor een plakboek? Ook niet gezien.

Wie mij nog het meest ontroerde, was de oude Jens Voigt. Tot op de Champs Elysées in de aanval. Een veertiger als een jong veulen. Drie weken lang zag je bij hem alleen maar plezier in het fietsen. Het leek een testament.

Even saai als de Tour was het avondprogramma Vive le vélo. Ik onderschat het niet, drie weken lang grappig willen zijn. En je bent afhankelijk van de gasten. Maar een lieve Kempenaar zonder woorden als Ward Sels laat je niet aanschuiven. Dat doe je een ex-kampioen niet aan. In de laatste uitzending zat Paul Herygers aan tafel tenenkrommend enthousiast te wezen.

Vive le vélo: kerker van sentiment.

Hugo Camps

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234