Vrijdag 03/12/2021

CAMPS & HANOT

Voor een keer was Zuid-Europa weer eens heel Europa. Van ons allemaal. Nu de ratingbureaus en de banken nog. In Kiev werd de Europese gemeenschap helemaal geheeld. Door 22 kunstenaars die het verleden van zich hadden afgeworpen: Franco voor de Spanjaarden, Mussolini voor de Italianen.

Moderne voetbalnaties in de bloei van kunst en democratie.

Dat kan de UEFA van zichzelf niet zeggen. Ook op het EK in Polen en Oekraïne bleek weer hoe kinderlijk autoritair deze inrichtende macht is. Getrukeerd grapje van Joachim Löw met een ballenjongen, volksliedtranen over de wangen van een Duitse huismoeder achteraf gemonteerd na een doelpunt van Balotelli. Alsof het voetbaltoernooi nood had aan wervende emotionele miniaturen. Aan koketterie met een ziel achter de bal.

Het is altijd hetzelfde met de FIFA en de UEFA: van sentiment naar commercie, en omgekeerd. Volgens het scenario van een choreografisch geweten, zoals nog eens beklemtoond werd tijdens de slotceremonie in Kiev.

Dansende meisjes als feeëriek kunsthart op het veld.

Gelukkig was het voetbal virieler, al hadden we met Spanje en Italië in de finale wel lijflustige teams in het veld. Met de nodige coiffures en tattoos.

Ik hoorde een commentator zeggen dat Italië een mix was van stilisten en bandieten. Een huizenhoog cliché. Zou het in nationale competities anders zijn? De hele Premier League hangt van goklust en overspel aan elkaar. Zelfs van het bidprentje Romelu Lukaku wordt gezegd dat hij zich tegenwoordig graag ophoudt in gokkantoren. En hij is wel vijftien jaar jonger dan Gianluigi Buffon.

Ach, morele normen en waarden staan in het voetbal wel vaker buitenspel.

Drie toernooien op rij winnen, is een historisch unicum. Die continuïteit kun je niet eens genetisch doorgeven. En toch lijkt het er stilaan op dat Spanje zich een genetisch monopolie aan het verwerven is.

Uitzonderlijker nog dan de individuele klasse is de compactheid van het collectief. Alsof alle spelers dienaren van elkaar zijn. Niet één ego valt de eenvormigheid van het team af. Iniesta en Xavi niet, Silva en Fabregas niet. Ook de hele bank is in extase na een doelpunt. Het is niet des Zuid-Europees, waar iedere voetballer wil opvallen voor een meisje in de tribune.

Ook in de finale was er alleen maar passing zonder aanzien des persoon. De back Jordi Alba had evenveel statuur als Xabi Alonso en Pedro. Alle hiërarchische franje is uit het elftal gehaald. Ook gisteren, in de beste wedstrijd van La Roja op dit EK, hengelde niemand naar een persoonlijke nimbus.

Spanje: een machine van elegantie.

Italië verloor terecht de finale. Maar het doet niets af aan de wederopstanding van de Azzurri. Ook zij hebben een eigen signatuur achtergelaten op het EK. Met aanvallend voetbal en met Andrea Pirlo als meesterlijke regisseur. Jammer dat uitgerekend in de finale hij niet de ruimte kreeg om te schitteren. Xabi en Iniesta dekten hem letterlijk op de huid.

Geen ruimte voor pirouettes.

Nooit eerder in de laatste twintig jaar heeft Italië zoveel sympathie gewonnen van de neutrale voetballiefhebber. De vader van de academische bekering is de coach-gentleman Cesare Prandelli. Tot in de nederlaag een seigneur.

Tot aan de finale werd van Spanje gezegd dat het saai en verveeld speelde. Wellicht hadden ze het enorme reservoir aan gratie en kundigheid opgespaard tot de finale in Kiev. Het Spaanse verbindingsvoetbal dat we zondagavond te zien kregen, was een esthetische standaard voor de toekomst. Al zie ik de eerste jaren weinig internationale teams die het La Roja zullen nadoen.

Misschien nog de grootste revolutie van het Spaanse voetbal: je hoeft geen monster op stelten te zijn om een toernooi te winnen. Met pluimgewichten op het middenveld red je het ook om Europees kampioen te worden.

Dus ook namens alle dwergen: dank Spanje.

Hugo Camps

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234