Woensdag 23/09/2020

Cameron Diaz verandert even makkelijk van rol als van schoenen

'Aan het slot weet mijn personage dat ze er ook mag zijn zonder haar borsten en benen te tonen. Dat is een verhaal dat ik aan de wereld wil laten zien'

'Ik heb er geen behoefte aan altijd dezelfde dingen te doen'

In Her Shoes, dat sinds vorige week in onze bioscopen draait, werd gemaakt op initiatief van Cameron Diaz. 'Een meidenfilm? Het gaat over het moment waarop volwassenen moeten accepteren wie en wat ze zijn!'

Toronto

de Volkskrant

Ronald Ockhuysen

Chicklit? Cameron Diaz (33) houdt een hand bij haar rechteroor, alsof zij de vraag niet goed heeft verstaan. Of zij een lezer is van chicklit als In Her Shoes? "Vind jij dat een meidenboek? Omdat de hoofdpersonen twee zussen zijn, waarvan er een voortdurend rondloopt in de peperdure muiltjes van de ander? Dan heb ik nieuws voor je: die schoenen zijn een stijlmiddel. Een metafoor. Het boek en de film gaan over het moment waarop volwassenen moeten accepteren wie en wat ze zijn. Over het moment waarop het niet langer mogelijk is jezelf te verschuilen achter onschuld, of onwetendheid."

Het is negen uur 's ochtends op een septemberdag in Toronto. Cameron Diaz, een van de hoofdgasten van het Toronto International Film Festival, is aangeschoven bij zes journalisten. Ze staat op scherp, maar dan wel op háár manier: met een gulle lach en spottende mimiek worden vragen over 'vrouwenboeken', 'de vrouwelijke obsessie voor schoenen' en 'meidenfilms' bij het grofvuil gezet.

"Come on, guys!", klinkt het uitdagend. "Wie van jullie heeft niet rond zijn dertigste gedacht: gedraag ik me wel zoals ik echt ben? Durf ik mezelf te zijn?" Na enkele seconden stilte onder de journalisten: "Mijn God. De aliens van Mars. Hier zitten ze, en ze zijn gekomen om mij te halen."

In Her Shoes, gebaseerd op de bestseller van Jennifer Weiner, is voor honderd procent een project van Diaz. Toen ze de roman las, wist ze meteen: de dyslectische Maggie, die rollebollend door het leven gaat uit angst zichzelf echt te leren kennen, is een rol voor haar. Diaz regelde de filmrechten, bracht het project onder bij 20th Century Fox, haalde scenarioschrijver Susannah Grant (Erin Brockovich) erbij en drong erop aan dat Toni Collette haar nette zus zou spelen. Toen de film was gefinancierd - Diaz nam genoegen met een honorarium dat uit een fractie bestaat van de gebruikelijke 15 tot 20 miljoen dollar die zij voor een film pleegt te ontvangen - vroeg ze Curtis Hanson de regie te doen, vooral omdat ze diens Wonder Boys zo'n goede productie vond. "Ik ben gefascineerd door de vraag in welke mate mensen zichzelf op een gegeven moment nog kunnen veranderen. En: zijn de mensen om je heen in staat jouw onbekende, andere kant te accepteren?"

In de openingsscène van In Her Shoes wordt nadrukkelijk met dergelijke vragen en verwachtingspatronen gespeeld. De zussen Maggie en Rose hebben elk seks voor één nacht. Maggie vindt zichzelf dronken terug in een wc, waar ze na de daad is achtergelaten, terwijl Rose in haar chique slaapkamer meteen al spijt heeft van wat daar enkele uren eerder is gebeurd.

Tot in de helft van de film blijft de verdeling zo: Maggie is de egocentrische spring-in-'t-veld en Rose de geleerde controlefreak. Die rolverdeling geeft Diaz de ruimte aan de haal te gaan met haar wilde, sexy imago. Maggie is aanvankelijk een vrouw met heel lange benen, die door regisseur Hanson in volle glorie worden getoond. Over gebrek aan gesprekspartners heeft zij nooit te klagen, maar een serieus gesprek zit er niet in.

"Ik weet dat veel mensen mij vooral zien als die blonde comédienne. En ja: ik kom uit Californië. En ja: ik ben een tijdje fotomodel geweest." Daarbij komt nog, zegt ze, dat ze het meeste succes heeft gehad met rollen die dat beeld bevestigen. "Het zou belachelijk zijn daarover te klagen. Alleen: ik heb er geen behoefte aan altijd dezelfde dingen te doen. Dat blijft een strijd. Als je met een bepaalde rol veel geld hebt binnengebracht, dan hopen de studio's dat jij dat kunstje eindeloos herhaalt. Ik heb geleerd dat ik contractueel moet vastleggen dat ik zelf bepaal welke kleur haar mijn personage heeft."

Diaz vindt Maggie interessant omdat ze zichzelf haat. Ze is een vrouw die vertrouwt op haar uiterlijk. "Seks is voor haar een bevestiging dat ze op aarde rondloopt. Een bevestiging voor de korte termijn. Aan het slot weet ze dat ze er ook mag zijn zonder haar borsten en benen te tonen. Dat is een verhaal dat ik aan de wereld wil laten zien. Dat zelfvertrouwen onontbeerlijk is om vooruit te komen. En dat niemand anders dan jijzelf daar iets aan kunt doen."

Sinds haar entree in Hollywood - ze debuteerde zonder acteerervaring in The Mask (1994), als vriendinnetje van Jim Carrey - maakte Diaz met regelmaat opvallende keuzes. Ze werd wereldberoemd als het meisje dat sperma in haar lokken smeert (There's Something about Mary, 1998), maar was ook een blinde vrouw in Things You Can Tell by Just Looking at Her (2000), terwijl ze in Being John Malkovich (1999) opdook met een bruin permanentje en een slobbertrui om haar flinterdunne lijf.

Dát is, stelt ze, wat haar werk zo leuk maakt. De variatie. De mogelijkheid steeds weer in andermans leven te duiken. "Mijn werk is een verkenningstocht. Zo ervaar ik dat. Je kunt andere levens uitproberen. Een andere smaak uittesten. Ik houd van extraverte types. Zingen, dansen. Ik beheers nu Duitse volksdans! Dankzij Charlie's Angels."

Behalve een veelgevraagde actrice is Diaz ook een gewild onderwerp in de populaire media. De eerste jaren nam ze de roddels over haar leven voor lief, totdat ze merkte dat dergelijke verhalen wel degelijk een plek krijgen in het collectieve bewustzijn. "Het is me te vaak overkomen dat familie en vrienden informeerden naar zogenaamde akkefietjes, naar verhalen die nooit zijn gebeurd. Op een ochtend heb ik besloten de leugenaars de oorlog te verklaren."

Een fotograaf bood haar een reeks blootfoto's aan die hij van haar maakte toen ze negentien was. Om de prijs op te drijven plaatste hij enkele op internet. Als ze erger wilde voorkomen, diende ze 3,8 miljoen dollar over te maken. "Doelbewuste chantage, luidde het oordeel. Hij heeft zijn straf gekregen."

Vlak voor het interview werd bekend dat ze ook een zaak had gewonnen tegen een roddelblad. Fel: "Ik besef al te goed dat ik een deel van mijn leven met mijn publiek moet delen. Dat is een gegeven. Dat betekent niet dat iedereen alles over mij kan zeggen. Ik wil me best verdedigen, maar alleen voor keuzes en uitspraken die ik echt heb gemaakt en gedaan."

Op een dag meldde een krant dat zij met een onbekende man was gesignaleerd in een hotel - waarbij de vraag luidde wat haar verloofde Justin Timberlake daar wel niet van zou vinden? Het bericht berokkende haar geen directe schade. "Het werd gepubliceerd terwijl ik met Justin op een eiland verbleef. Een surfvakantie. Ik had al weken geen hotel gezien. En al helemaal geen vreemde man."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234