Zaterdag 24/08/2019

Cactus sluit magistraal af

Op overtuigende wijze sloot Cactus het weekend af, met een ontwapenende The Tallest Man on Earth, een dromerig Beach House en een daadkrachtig dEUS. Wij zagen eerlijkheid en emotie bij alle drie.

Dreiging. Opwinding. Dansbaarheid. Toen dEUS halfweg Quatre Mains inzette en die drie elementen in één zelfde song verweefde, maakte de Antwerpse groep eigenlijk een haarscherpe synthese van zijn hele concert. Vernuftig balanceerden Tom Barman en co tussen onrust (Theme From Turnpike), onstuimigheid (Fell off the Floor, Man) en ultra-dansbare grooves (The Architect).

Tussendoor gooide de groep er nog een geslaagde cover tegenaan (Oh Well van Fleetwood Mac), maar de laatste ongelovige raakte zonder tegenspraak bekeerd tijdens de bisronde, die het broeierige Roses aan een onverslijtbaar Suds & Soda koppelde. Mauro Pawlowski lijmde zelf een koele nonchalance aan onnavolgbare driftbuien, terwijl Klaas Janzoons zich een essentiële schaduwfiguur in de groep toonde op viool, toetsen of eender welk instrument dat binnen handbereik lag.

dEUS mag intussen de mythische status ontgroeid zijn, maar de eerlijkheid gebiedt: eigenlijk staat de groep zo'n kwart eeuw na zijn ontstaan op de grootste hoogte.

Krasjes in je ziel

Tja, als gOD effectief in de details zit, konden we misschien wel afgeven op de bas die soms iets te dik aangezet werd (Keep You Close), maar op het eind van de rit konden we alleen maar vaststellen dat dEUS zich een joie incontournable toonde als headliner. Ook mooi: Tom Barman stak de loftrompet af over Cactus met zijn "Lang leve de kleine en middelgrote festivals. Misschien is Cactus is wel de toekomst van dit soort evenementen." Hail to the chief!

Vlak voor hen mocht Beach House krasjes in je ziel tekenen. Een beetje zonde dat de groep slachtoffer werd van het prachtige zomerweer, waardoor ze voor zonsondergang moesten imponeren. Maar goed: de stemmen van Victoria Legrand en Alex Scally slaagden er nog in om aan daglicht te tornen en je hart binnenstebuiten te draaien.

Een etherische zang, galmende gitaren en romantische melodieën op orgel bepaalden de charme van de groep uit Baltimore. Bedwelmen deden ze met een backdrop vol glimmende sterren, maar ook het prachtige Norway, Myth of Lazuli volstond voor de perfecte narcosedroom.

Dat Legrand zich excuseerde voor haar Amerikaanse roots klonk in dat licht haast bespottelijk: indien je door een leger Amerikanen overrompeld zou willen worden, dan kon dat toch liefst Beach House zijn.

Folk en humor

Met zijn schuurpapieren strot en naakte gitaarspel stond The Tallest Man On Earth op zijn beurt garant voor confessionele folk die net zo lief een knipoog uitdeelde aan Bob Dylan als aan Mumford & Sons. Kristian Matsson pakte het publiek in met een powerpresentatie van folk en ontwapenende humor.

Vlak voor Revelation Blues vertelde hij bijvoorbeeld: "Dit is het droevigste liedje dat ooit uit mijn pen vloeide. Ironisch genoeg heb ik dit nummer in Latijns-Amerika verkocht aan autoreclame. Bizar dat uitgerekend deze song me zo veel geld heeft opgeleverd! Ik heb er mijn eigen studio mee betaald." Dat hij nadien ook Graceland van Paul Simon coverde, deed hem net iets hoger stijgen in onzelijst.

Eerlijkheid en emotie? Geen betere deal dan met The Tallest Man on Earth. Maar laten we eerlijk zijn: dat was zondag ook het geval met een sublieme Beach House en dEUS.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden