Zondag 25/09/2022

Cactus sluit af met ijzersterke wereldmuziek

Wie erbij was, zal het ongetwijfeld beamen. De jongste Cactus-editie mag geboekstaafd worden als een der beste in de twintigjarige geschiedenis van het Brugse festival. Zondag kreeg het publiek een fijne selectie wereldmuziek voorgeschoteld met een reeks groepen die het beste van zichzelf gaven. Het was de kers op de verjaardagstaart van een festival dat van kwaliteit zijn waarmerk heeft gemaakt.

Brugge / Van onze medewerker

Chris Delarivière

De slotdag van het Cactusfestival stond traditiegetrouw in het teken van de wereldmuziek. De organisatoren hadden echter geen traditionele gezelschappen uitgenodigd, wel een aantal groepen die van fusie en kruisbestuiving hun waarmerk maken. Dat bleek al bij het openingsconcert van de Braziliaanse zangeres Andrea Marquee, van wie we nog net het bisnummer meepikten. Met haar fusie van musica popular brasileira, funk, bossa, metal en nog veel meer slaagde zij erin de festivaldag op gang te trekken. De inzet en gedrevenheid van Andrea Marquee zette meteen de toon voor wat volgde.

Na Brazilië was Cuba de volgende halte. Met Orishas had Cactus een publiekstrekker in huis gehaald. 'A lo cubano', het aanstekelijke openingsnummer van de vier jonge Cubanen was het begin van een waterval uiterst dansbare latin hiphop, die het publiek meteen in beweging zette. Orishas heeft de formule gevonden om hun traditioneel Cubaanse roots te versmelten met rap en hiphop, voeg daarbij hun talent als volbloedperformers en het succes is verzekerd. Het klikte dan ook tussen de vier Orishas en het publiek in het Minnewaterpark. Overigens werd de opmerkelijke wisselwerking tussen festivalgangers en artiesten een constante tijdens de slotdag van Cactus: beide partijen leken elkaar op een hoger niveau te tillen. De muzikanten overtroffen zichzelf en de enthousiaste respons op het festivalterrein kwam de sfeer alleen maar ten goede. Marc Ribot y los Cubanos Postizos zochten het eveneens in Cubaanse regionen, maar kozen voor een heel andere aanpak dan Orishas. Marc Ribot komt uit de New Yorkse jazzmiddens, verdiende zijn sporen als sessiemuzikant bij Tom Waits, Elvis Costello en Marianne Faithfull, speelde mee met Marisa Monte, Arto Lindsay en Caetano Veloso, en werkte tussendoor ook nog aan een solocarrière. Kortom, een man die van wanten weet en sinds enkele jaren ook de Cubaanse muziek omhelst. In Brugge tekende hij voor een eigenzinnige interpretatie van Cubaanse son en salsa. Zijn groep, Los Cubanos Postizos, vrij vertaald 'de valse Cubanen', heeft bovendien uitstekende muzikanten in de rangen. Bassist Brad Jones komt uit de Jazz Passengers en Anthony Coleman, de man achter het orgel, kennen we onder meer van zijn werk met John Zorn. Met musici van dat kaliber kon er dus weinig fout lopen. Vooral het samenspel tussen de vinnige, elektrische gitaarpartijen van Marc Ribot en het orgelspel van Anthony Coleman trok de aandacht.

Ribot beperkt zich allerminst tot het naspelen van salsa of son. Met zijn inventief en gedreven gitaarspel zocht hij het muzikale avontuur op, verkende extremen, trok parallellen, gaf vertrouwde son en salsamelodieën scherpe, onverwachte randjes. 'Baile, baile, baile' luidde het devies van dit verrassend sterke concert. Muy divertido heet de jongste cd van Marc Ribot, maar die titel is een understatement voor de sublieme muziek die de man op ons losliet. Ribot en zijn 'valse Cubanen' dwongen respect af en werden meer dan verdiend teruggeroepen voor een bisnummer.

Dat Ozomatli een liveband bij uitstek is, bleek al tijdens het voorbije Couleur Café-festival. Het muziekcollectief uit Los Angeles zette daar een van energie barstende muzikale happening neer die in het Minnewaterpark nog eens herhaald werd. Het tienkoppige gezelschap heeft zijn wortels in de multiculturele smeltkroes van LA en maakt een hybride fusie van salsa, rap, hiphop, cumbia, funk en zelfs klezmer, al vergeten we wellicht nog enkele invloeden.

Ozomatli begon zijn optreden met een parade over het terrein om zich dan een weg te zoeken naar het podium. Embrace the chaos is de titel van hun cd en dat deden ze met verve. De groep heeft culturele diversiteit hoog in het vaandel, zoekt en vindt zijn weg in de chaos van muzikale invloeden waarmee ze opgroeiden. De latininvloeden domineren maar net zo goed worden Afro-Amerikaanse rap en hiphop geïntegreerd met occasionele uitstapjes naar joodse klezmer of oosterse melodieën. Interactie met het publiek is een andere constante bij Ozomatli. Het collectief houdt niet op vooraleer iedereen participeert aan het muzikale feest dat ze opbouwen. Het Cactuspubliek reageerde gretig en Ozomatli genoot duidelijk van de respons. Ozomatli is een naam om te onthouden, zeker voor organisatoren, want als festivalgroep is dit een voltreffer. Het concert eindigde zoals het begon, met een parade, van het podium over het festivalterrein naar de coulissen, onderweg een dansende menigte achter zich aantrekkend.

Na de stomende Ozomatli-revu was het een hele klus voor Rachid Taha om de sfeer op peil te houden. De Algerijnse raïrocker maakte er echter het beste van. Twee jaar geleden stond hij al op het Cactus-podium en ook nu tekende hij voor een opmerkelijk concert. Rachid Taha is een Maghrebijnse variant van Arno, heeft eenzelfde raspende stem en verzopen uitstraling; hij koos voor een hoekige, loeiharde muzikale aanpak waarin messcherpe gitaarriffs gekoppeld werden aan Noord-Afrikaanse percussie en luitspel. Vergeleken met zijn vorige passage in het Minnewaterpark heeft Taha duidelijk aan maturiteit gewonnen. Noem het acid-raï, afro-funk of voodoo-trance, vast staat dat Rachid Taha een man is om in het oog te houden.

De voorbije jaren koos het Cactusfestival voor een gerenommeerde reggaeact als afsluiter. Na Burning Spear en Ziggy Marley was het Black Uhuru die deze traditie mocht voortzetten. In de jaren tachtig behoorde het vocale trio tot de smaakmakers van het genre en tekenden ze voor militante, avontuurlijke reggae. Voor hun optreden in Brugge konden ze op de ondersteuning van de 'riddim twins' Sly Dunbar en Robbie Shakespeare rekenen, twee veteranen die met hun sublieme bas- en drumspel alom, tot ver buiten de reggaemiddens, gerespecteerd worden. `

Van de originele Black Uhuru-bezetting bleek enkel nog oprichter Ducky Simpson over, maar dat belette de groep niet om aloude klassiekers als 'Sinsemilla', 'Shine Eye Gal', 'Emotional Slaughter' en ander fraais van stal te halen. Sly en Robbie zorgden voor een strakke begeleiding met loeiharde drum- en baspartijen die weliswaar vakkundig in elkaar staken maar al te vaak het concert domineerden. Al bij al kregen we weinig meer te horen dan routineus vakwerk dat weinig warmte uitstraalde. De harde kern reggaefans die zich in het Minnewaterpark verzameld had, slikte het weliswaar als zoete koek. Na al het moois dat eerder de revu gepasseerd was, was dit echter een teleurstellende afsluiter. Niettemin kon het Cactusfestival terugblikken op een meer dan geslaagde slotdag met ijzersterke wereldmuziek.

Wereldmuziek

Publiek en artiesten leken elkaar op een hoger niveau te tillen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234