Zaterdag 19/09/2020

Cactus 2008: Stekelig maar niet schadelijk

Het Minnewaterpark in Brugge vormde vorig weekend al voor de 27ste keer het idyllische decor voor het Cactusfestival, een driedaagse die zich naar goede gewoonte ontvouwde onder het motto 'See, feel, hear the world.'

Door Dirk Steenhaut

Dinosaur Jr, The Kills, DeVotchKa en Headphone zorgden voor muzikale hoogtepunten in het Minnewaterpark. Het feest kon niet op; zelfs de voorspelde regen bleef uit.

Cactus is een evenement dat alle generaties aanspreekt. Voor de allerkleinsten zijn is er animatie, de wat oudere muziekliefhebbers zakken naar Brugge af in de wetenschap dat het festival zich van slechts één podium bedient, de groepen er volwaardige sets spelen en er tussen de optredens door voldoende tijd overblijft om te relaxen en met vrienden een biertje te nuttigen. 'Small is beautiful', beweren de organisatoren terecht, al zorgen ze er wel voor dat die hang naar kleinschaligheid de kwaliteit van het programma niet aantast. Tot voor kort was de slotdag van Cactus voor wereldmuziek gereserveerd, maar tegenwoordig loopt alles probleemloos door elkaar.

De opener op vrijdag was meteen een schot in de roos: The Dap Kings (***) is een soulrevivalband die de hoogdagen van het Staxlabel in de herinnering riep. Het recept: spetterende blazers, afgeknepen funkriffs en een ritmesectie waar je een middelgrote villa op kon bouwen. Eerder assisteerden The Dap Kings al Amy Winehouse op haar jongste cd. In Brugge stelden ze hun talent ten dienste van Sharon Jones, een kleine zwarte zangeres met een stem als een klok en ruim voldoende temperament om het publiek bij de les te houden. Ze dolde wat met een toeschouwer en eindigde met een memorabele vertolking van James Browns 'It's a Man's Man's World'. Old school? Zeker. Maar tegelijk een aanvaardbaar alternatief voor, pakweg, Aretha Franklin.

Moeilijk stilstaan was het ook bij de Brooklyn Funk Essentials (***), een tienkoppig gezelschap dat met Watcha Playin' voor het eerst sinds acht jaar een nieuwe cd uitbracht. De heren brouwden pittige smeltkroesmuziek en prepareerden een eenpansgerecht waarin ze dancehall, reggae, mambo, salsa en oriental dub samen gaar lieten sudderen. Mozart in een skaversie? Een reprise van Sly Stone? De New Yorkers draaiden er hun hand niet voor om en transformeerden het park alras in een openluchtdiscotheek.

Dichter, filmacteur en rapper Saul Williams (**), voor de gelegenheid getooid in indianenveren, liet zich zaterdag begeleiden door een toetsenman, een DJ en een metalgitarist die aanhoudend Black Sabbathriffs afvuurde. Dat leidde tot een snoeiharde geluidsbrij die de zenuwen van de toeschouwers danig op de proef stelde. De striemende politieke raps troffen zelden doel en wanneer Williams probeerde te zingen, zoals in het van U2 geleende 'Sunday Bloody Sunday', ging hij nog meer de mist in.

Wat een contrast met de West-Afrikaanse woestijnblues van Tinariwen (***), acht in traditionele klederdracht gestoken toearegs uit Mali die, met behulp van elektrische gitaren, wat percussie en een koortje, bezwerende nomadenliederen ten beste gaven. Behalve minimalistisch en circulair, klonken die ook een tikje psychedelisch. Wie zich door de groep liet hypnotiseren genoot dus met volle teugen van een portie prikkelende exotiek.

Pinback (***)
, een indierockband uit San Diego, was al eerder op Cactus te gast en maakt knappe songs die steunen op het melodieuze basspel van Zack Smith, de intrigerende gitaarspinsels van Rob Crow en hun beider samenzang. Op Autumn of the Seraphs, hun jongste cd, begint hun unieke sound uitputtingsverschijnselen te vertonen: de songs klinken iets nerveuzer dan vroeger, maar voor het overige is het meer van hetzelfde. In Brugge stonden gelukkig ook klassiekers als 'Tripoli' en 'Loro' op het menu, zodat het geestdriftige publiek de Californiërs zelfs om een toegift verzocht.

In heel andere sferen verwijlde Cinematic Orchestra (***), de band van Jason Swinscoe, die het midden houdt tussen filmische jazz, triphop en lounge. Op zijn jongste cd Ma Fleur evolueerde het gezelschap naar echte songs, maar de zangeres en de zanger met wie het orkest in Brugge uitpakte konden de stemmen van studiogasten als Lou Rhodes en Patrick Watson helaas niet doen vergeten. Met uitzondering van 'Man With A Movie Camera' hadden de instrumentale nummers soms de neiging te gaan kabbelen. Cinematic Orchestra bestond uit zeer beslagen muzikanten, maar de conclusie in ons notitieboekje was onverbiddelijk: superieur muzikaal behang.
De aanwezigheid van Starsailor (***) als headliner van dag twee deed vooraf de wenkbrauwen fronsen: de Britse groep onder leiding van zanger-liedjesschrijver James Walsh debuteerde in 2001 weliswaar veelbelovend met Love is Here, maar leek de jongste jaren over haar hoogtepunt heen. In september brengt de groep echter een nieuwe cd uit, waar, naar verluidt, zelfs "een gitarist van de Stones" op meedoet, en die werd in Brugge alvast met succes aangesneden. Op het eerste gehoor weinig nieuws: goed geconstrueerde, gevoelige popliedjes die probeemloos appelleren aan de markt van Coldplay en aanverwanten. Op de setlist: opvallend veel materiaal uit de debuutplaat ('Fever', 'Alcoholic', 'Good Souls') en hits als 'Four to the Floor' en 'Silence is Easy'. Het publiek hield ervan en zong mee tot de laatste noot.

De vroege vogels op zondagmiddag hadden gelijk: zij zagen een prachtig optreden van de Amerikaanse groep Phosphorescent (****). Singer-songwriter Matthew Houck, een geestesgenoot van Bonnie 'Prince' Billy, speelde al solo in ons land, maar nu hij zich liet ondersteunen door een band klonk zijn mengeling van slowcore en alt.country een stuk steviger en overtuigender. 'Wolves' en 'Cocaine Lights' uit zijn jongste cd Pride hadden nu al de allure van klassiekers, maar ook het oudere werk, zoals 'Not Right, You Know' en 'South Of America', bleef moeiteloos overeind.

Producer, DJ en mixer Stefan Hantel, Shantel (****) is de man die de balkan beat de 21ste eeuw heeft binnengeloodst. Samen met zijn Bucovina Club Orkestar koppelt hij elektronica aan rauwe, pulserende zigeunermuziek en noemt het resultaat 'Disko Partizani', meteen ook de titel van zijn jongste cd. 's Mans roots liggen in Bucovina, en zo te horen weten ze daar wat feesten is. Goed, Shantel deelde gratis vodka uit, maar ook de toeschouwers die niet vooraan stonden, lieten zich meeslepen door de uitbundige sound van het orkest, waarin viool, sax en trombone de boventoon voerden. Shantel kreeg assistentie van een zangeres die al evenzeer van wanten wist en enkele wilde polka's later ging het hele park eensgezind uit de bol.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234