Woensdag 18/09/2019

BYE BYE BRUNELLO

De anders zo vrolijke inwoners van het mooie stadje Montalcino, dat daar halfweg Toscane al vele eeuwen in de zon ligt te blinken, lopen er een beetje beteuterd bij deze dagen.

Ook tot ver beneden de knie van de Italiaanse laars is nu de Belgische federale verkiezingsuitslag doorgedrongen en als de dingen zijn zoals ze lijken, zal er, bij ontstentenis van paarse ministers en kabinetten, weldra een einde komen aan de stroom uitmuntende Brunello die acht jaren lang vanop de flanken van de Etruskische heuvelen naar de wijnkelders in de buurt van de Wetstraat vloeide.

Rechts heeft het niet zo begrepen op de betere vino en de hele recente verkiezingsshow lang hoorde je ze om een "fris pintje" zeuren, de Yves, de Barten, de Gerolfen en de Jean-Maries van deze samenleving.

Het zou me niet verbazen als straks het eerste actiepunt van die akelige overjaarse misdienaar van een Leterme het installeren van een tapkraan is, in de nr.16.

Armani en Van Noten verdwijnen ook uit de collectieve regeringskleerkast en onze leiders zullen zich vanaf nu weer hullen in de veredelde lompen van bij Succes Kleding Meyers, daar aan de A12 van mijn dromen.

God, wat heb ik nu al een hekel aan al die mensen nog voor ze straks ook maar enigszins in office zijn in het land dat ze zelf verachten: minister De Crem, minister De Wever, minister Devlies, minister De Schamphelaere, minister Van Parys, minister Kustmijnhol, minister Likmijnreet, ik hoop van diep in mijn hart dat er straks een bom valt op de eerstvolgende 'familiedag' die jullie in een van jullie achterlijke achtertuinen organiseren en dat er boven op de krater die daardoor zal ontstaan een Internationaal Centrum Voor Vuile Manieren wordt neergepoot dat jullie zal doen blozen tot de hel bevriest.

En als dat niet kan, moge er dan toch een kleine blikseminslag geschieden op het lokaal waar toekomstig verkozene van het volk Ulla Werbrouck met het oog op haar nakende publieke functie namens de Lijst Dedecker ongetwijfeld een alfabetiseringscursus aan het volgen is.

Wat er mij, volledig terzijde, weer eens aan herinnert waarom ik zo'n hekel heb aan schampere reclamejongens.

Of kunt u zich inbeelden hoe iemand, zonder blozen en tegen zware betaling, wanneer een kiesvereniging hem of haar vraagt "Kunt u een naam bedenken voor de nieuwe lijst van Dedecker?" veertien dagen later komt aandraven met de beschamende vondst "Lijst Dedecker"?

Maar er zijn ook goede kanten aan zulke postelectorale dagen. Zo worden we al veel minder geconfronteerd met de meninkjes van die zogenaamde 'politieke waarnemers', een mooie verzamelnaam voor het nest beunhazen die je zo ziet denken dat ze enigszins wegen op de politieke besluitvorming in dit land, net zoals de meeste voetbaljournalisten, vooral als hun naam met François Collin begint, denken dat zij en niet de bondscoach het Nationale Elftal samenstellen.

Soms doen die lui me nog veelkleuriger kotsen dan de mensen over wie ze het hebben. Het ergst van al is natuurlijk die Luc Van der Kelen, een man die er niet alleen uitziet als een aan whisky uit de Aldi verslaafde barpianist, maar die helaas ook zo denkt. Nog nooit heb ik hem kunnen betrappen op één enkele originele gedachte of zelfs maar een puntig geformuleerde volzin, wat hem natuurlijk tot een prima ambassadeur maakt van de krant waar hij voor schrijft. Ook héél erg: Mia Doornaert, een stekelvarken dat gevangenzit in het lijf van een lesbienne, maar vooral een vat vol zekerheden dat volgens insiders maar één werkelijk dilemma gekend heeft de laatste weken. Of ze in haar peeskamer een poster van Leterme dan wel van Sarkozy zou hangen. En helemaal bezopen: dat ergerlijk enge kale mannetje Bart Brinckman, over wie ik véél zou kunnen vertellen maar dat niet ga doen. Alleen, ik zag laatst dat hij op zijn computer een kleine verkiezingsaffiche van Jean-Jacques De Gucht heeft hangen! Need I say more?

En u begrijpt ten slotte wel dat ik over Yves Desmet niet veel kan zeggen. Deze woorden verschijnen tenslotte in zijn eigen gazet en bovendien is hij voor ons lelijke en domme mensen een absoluut rolmodel. Hij heeft het met zijn beperkte verstand en zijn lelijke paddenkop toch relatief ver gebracht in dit leven en hij heeft naar ik verneem ook al een keer of twee een vrouw gevonden, wat ver boven het landelijke gemiddelde voor lelijke en domme mensen ligt.

Respect daarvoor, Yvesboy!

Volgende keer: bedenkingen bij 'Geitenneuken en de Christelijke Volkspartij: traditie of gewoonte?', een historisch essay van Miet Smet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234