camps
OPINIE

Burn-out is een sluipmoordenaar

1 © Stephan Vanfleteren

Stijn Helsen is een lieve jongen. Gevoelig en creatief, internationaal gelauwerd en toch Limburgs bescheiden. Verlegen zelfs.

Dat de couturier op oudejaarsavond uit het raam van een Brussels hotel sprong, kwam voor de modewereld als een donderslag bij heldere hemel. Stijn liep niet te koop met gevoelens. Binnenvetter, zoals zijn vader, Roland, die als verwoed vliegvisser, in Schotland jarenlang probeerde weemoed in te ruilen voor zalm.

De dood van vader/leermeester Roland, drie jaar geleden, woog zwaar op Stijn - asfalt van lood en ijzer in het bloed. Hij sprak er nooit over. Zoals hij ook in stilte zijn burn-out droeg.

Op zijn vriend, meester Patrick Schruers na, wisten weinigen dat er een licht was gedoofd in het hoofd van Helsen. Dat de blonde god gegeseld werd door fatale moeheid. Wij noemen dat eufemistisch een burn-out, wat bijna hetzelfde is als aanstellerij. Het slachtoffer wacht gehinnik en gegrinnik.

De zelfmoordpoging van Stijn zou een signaal kunnen zijn voor de hele samenleving. Kijken we nog naar elkaar? Voelen we nog wat het betekent slecht in je vel zitten? Zien we ze nog, knipperlichten van zwaarmoedigheid?

Grapjes over burn-outs zijn legio. Zelfs huisartsen denken badinerend: ach, kleinzerig gedoe. Was het dat maar. Wake up samenleving: burn-out is een sluipmoordenaar. Neutronenbom voor communicatie en levenslust.

Hugo Camps

nieuws

cult

zine