Donderdag 20/01/2022

Bunny's met ballen

Wat bezielde volwassen vrouwen om zich te laten uitdossen als konijnen? 'Geld verdienen, economische onafhankelijkheid, lang voor dat op de agenda van het feminisme stond', antwoordt voormalig bunny Kathryn Leigh Scott, die voor haar boek 'The Bunny Years' talloze ex-collega's interviewde. Die hebben ondertussen andere carrières uitgebouwd maar blijven boos op feministe Gloria Steinem, die ooit een tijdje undercover als bunny werkte en daar een vernietigend stuk over schreef. "Ze had het mis. Wij waren pioniers."

De Amerikaanse geisha, of de vleesgeworden mannelijke fantasie worden bunny's wel eens genoemd. Maar hun karakteristieke outfit - hoog uitgesneden body, strikje, oortjes en donzig staartje - is ontsproten aan het brein van een vrouw. Peetvader Hugh Hefner had oorspronkelijk een korte, doorschijnende babydoll als kostuum in gedachten.

In 1959 verscheen in het tijdschrift Playboy een reportage over de Gaslight Club, een trendy nachtclub in Chicago. Zogenaamde 'key clubs', alleen toegankelijk voor leden of 'key holders', waren toen enorm populair, en de Gaslight vroeg zijn leden een bedrag van 25 dollar. Het echte nieuwe en spraakmakende aan de club was evenwel de music-hall atmosfeer én het uniform van de dienster: uitdagende corsetten en netkousen. Dat alles raakte bij Playboy-lezers blijkbaar een gevoelige snaar: er kwamen meer dan drieduizend lezersbrieven met de vraag hoe je lid kon worden van de Gaslight. Victor Lownes, die samen met Hefner het tijdschrift runde, zag onmiddellijk dat Playboy-lezers de ideale markt vormen voor een dergelijke onderneming. "Waarom", zo stelde hij Hefner voor, "begon hij niet met een eigen Playboy Club, naar het imago van de gesofisticeerde, glamoureuze vrijgezel voor wie ook het blad bedoeld was? "

En zo geschiedde. Net zoals het tijdschrift was de club bedoeld voor mannen die "minder interesse hadden voor vissen, jagen en bergbeklimmen dan voor lekker eten, drinken en vrouwelijk schoon". Vooral dat laatste was belangrijk, en het uniform dat zulks tot zijn recht moest laten komen, zorgde dan ook voor veel hoofdbrekens. Hefners eerste idee was een korte, doorzichtige nachtjapon, maar dat werd vlug afgedaan als 'onrealistisch'. Tijdens een sessie brainstormen vroeg Bonnie, de vriendin van Lownes, die enigszins verveeld naar het beroemde Playboy-logo had zitten staren: "Waarom verkleden we ze niet als konijnen?"

"Flatterend was het kostuum wel", getuigt Kathryn Leigh Scott. "Ik had nauwelijks boezem, maar door de snit leek het toch heel wat. Maar makkelijk was anders." Om te voorkomen dat bij het vooroverbuigen tijdens het serveren van drankjes de borsten hun veilige, maar knellende beschutting zouden verlaten, moesten Bunnies de 'Dip' aanleren: een gracieuze boog achteruit met de knieën samen. Andere poses waren de 'Stance' met de ene voet achter de andere en de heup lichtjes vooruit en de 'Perch', bedoeld om bunny's die niet aan het serveren waren de kans te geven om even uit te rusten. Een bunny mocht met één een heup op de leuning van een stoel steunen of op de achterkant van een stoel zitten, maar nooit op de stoel.

"Bunny's worden uitgebuit en vernederd", schreef feministe Gloria Steinem dan ook in een geruchtmakend artikel nadat ze twee weken undercover als bunny had gewerkt. Kathryn is nog altijd boos om dat 'verraad', ook al dateert het uit 1963. "Alles was zeer strikt geregeld", schrijft ze. "Het was bunny's verboden hun naam of telefoonnummer te geven aan bezoekers en bunny's mochten nooit door bezoekers worden aangeraakt. Bovendien verdiende ik in een week - oké, vooral door de fooien - meer dan mijn vader in een hele maand. De meeste bunny's gebruikten hun inkomen trouwens om hun studie te bekostigen."

De kritiek van Steinem deed niets af aan de populariteit van de clubs, integendeel.Na Chicago kregen ook New Orleans, New York en andere grote steden hun bunny-paradijs. Maar de veranderende tijdgeest, feminisme en nieuwe ideeën over de man-vrouwverhouding maar ook over entertainment, deden langzaam en onafwendbaar hun werk en tien jaar geleden sloot de laatste club zijn deuren. "Wij waren jonge vrouwen die bezig waren met het verleggen van grenzen, en zo willen we herinnerd worden", besluit Leigh Scott. Hilde Sabbe

'The Bunny Years' van Kathryn Leigh Scott is uitgegeven door Pomegranate Press Ltd., Los Angeles.

Deborah Harry (Blondie),

zangeres

"Voor ik voor Playboy werkte, was ik serveerster in een club in Kansas City. Dat was zo'n beetje de favoriete hang-out van de bende rond Andy Warhol. Daarna werd ik lid van een muziekgroep. We namen een plaat op, en toen die flopte, splitte de band. Om uit te vinden wat nu de volgend stap kon zijn, probeerde ik een aantal dingen. Bunny worden was een deel van dat proces.

Bunny zijn had een aura van glamour om zich heen. Ik wilde het wel eens proberen, ik dacht dat het wel leuk zou zijn en in ieder geval lucratief. De training was ingewikkelder dan ik me had voorgesteld. Ik twijfelde vaak of ik alles wel zou kunnen onthouden, en of ik er in zou slagen om alles op een dienblad rond te dragen zonder te morsen. Maar het werd gauw routine. De club was erg populair, vooral in het weekend, en ik verdiende behoorlijk. Het was beslist de moeite waard, maar ik vond wel dat er erg veel tijd kroop in een job die uiteindelijk nergens toe leidde. Dus hield ik het na een tijdje voor gezien."

"Bunny zijn was een vreemd beroep. De perceptie dat vrouwen tegelijkertijd mooi, vrouwelijk, zeer sexy maar ook intelligent en ambitieus konden zijn, was ongewoon. Bij Playboy hadden die vrouwen een plaats waar ze die kwaliteiten konden gebruiken om geld te verdienen - en meteen ook zeer gewaardeerd werden als werknemers. Bunny's wáren de Playboy Club".

Lauren Hutton,

actrice

"De jonge vrouwen die bunny's werden in de vroege jaren zestig, waren pioniers in de echte zin van het woord.We waren pre-feministische, pre-hippie ontdekkingsreizigers en buitengewoon dapper voor die tijd. Geen van ons vond dat wij, die achttien, negentien jaar waren, ergens toelating voor moesten vragen, en dat in een tijdperk waarin meisjes absoluut overal toestemming voor nodig hadden."

We hadden allemaal zo'n beetje een eigen routine. Als klanten mijn naam, Lauren, hoorden, vroegen ze altijd; 'naar Lauren Bacall?', waarop ik antwoordde: nee, naar D.H. of T.E. Lawrence. Het was mijn manier om jezelf te beschermen en te laten zien dat je niet zomaar een 'easy lay' was.

Na een tijdje kreeg iemand in de hiërarchie belangstelling voor mij. Ik kreeg uitnodigingen voor Playboy- feestjes en zo. Ik werd een beetje bang. Ik denk nog wel eens: wat zou er gebeurd zijn als ik met zo'n rijke, machtige tycoon had geslapen? Zou ik met hem getrouwd zijn, of zijn maîtresse geworden zijn?. Ik wilde niet in die wereld meegezogen worden, en ik wist dat het kon gebeuren als ik te lang bleef."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234