Donderdag 19/09/2019

bumper tegen bumper

Rena Hayami heeft een behoorlijk saai beroep: ze rijdt met een ambulance. Tot ze voor een noodgeval naar het plaatselijk racecircuit wordt geroepen en de baas van een renstal naar het ziekenhuis moet brengen. Die vraagt haar vol gas te geven. Ze maakt zo'n indruk met haar rijvaardigheid dat ze prompt een plaats krijgt in zijn raceteam. Rena Hayami wordt dankzij dit lullige verhaaltje de heldin van de Racing Life-modus in R:Racing Evolution, dat haar in pole-position moet brengen tegenover haar rivale Gina Cavalli. (Rond racegames moeten nochtans niet te veel verhaaltjes worden verzonnen, ze moeten de kamer doen ruiken naar verbrand rubber. Michel Vaillant had tenslotte buiten vroem en vroaar ook niks zinnigs uit te brengen). R:Racing oogt een beetje als een opvolger van de legendarische Namco-racer Ridge Racer. Dat was in volledige arcade-stijl rondracen in niet bestaande auto's op niet bestaande wegen. Het was wat het lunapark moest bieden: puur amusement. R:Racing trapt in de val die al heel wat racegames de voorbije jaren de bocht deed uitvliegen: geen sim willen zijn maar ook geen arcade (want er wordt met echte bolides gereden en er is een verhaal te vertellen). R:Racing is zo, in tegenstelling tot Ridge Racer (dat je ofwel geweldig vond, ofwel hartgrondig haatte) een middelmatig game geworden. Dat heeft al wat te maken met de carrosserie van het spel: het oogt allemaal fraai maar her en der is de afwerking niet alles. Zo is er bijvoorbeeld geen kras te zien na een botsing, wat schril afsteekt tegen de hyperrealistische concurrentie op racegebied.

Het enige vernieuwende in het game zijn de remhulp- en de drukmeter-optie. Die eerste zet je onmiddellijk af, want het betekent letterlijk dat de computer remt in jouw plaats. Smetteloos in de bocht dus, het enige wat je moet doen is sturen. Doodsaai, al is het handig meegenomen voor beginners. Wél leuk en heel spitsvondig is de drukmeter. Die laat zien in hoeverre je druk op je tegenstanders zet. Een kwestie dus van zoveel mogelijk bumper tegen bumper te rijden en andere enerverende manoeuvres uit te halen tot je rivaal letterlijk over de rooie gaat en een stuurfout maakt. Een heel leuk systeempje om wat leven in de brouwerij te brengen, al is het nog een beetje simplistisch uitgewerkt en kun je al te makkelijk je tegenstanders de berm in pesten. Een middle of the road-spel dus met een heel leuke optie. (PM)

WAT R:Racing Evolution platform Xbox, Playstation 2 distributeur Namco

ALLEMAAL BEESTJES

Laat het ons nu maar toegeven: Pokémon was geen hype, geen culthit, geen door de commercie georchestreerde bevlieging. Pokémon is aan zijn tweede decennium toe, nog steeds razend populair en de ster is nog altijd niet tanende. Ruby en Saphire verkopen voor GBA nog steeds als zoete broodjes en wie een echte fan is, zal niet zonder deze Colosseum kunnen leven. Colosseum borduurt verder op de circusgames rond de bizarre insecten die voor N64-werden gemaakt en biedt opnieuw een op zich vrij primitieve RPG.

Hoewel er meer plaats is gemaakt om rond te trekken en met iedereen te babbelen blijft vechten het cruciale punt. Dat doe je net als bij Saphire en Ruby met twee Pokémons, wat het tactische steekspel alvast naar een hoger niveau heeft gebracht. Een van de sterke kanten van Pokémon blijft het groepsgevoel en dat wordt alweer versterkt door het feit dat je met een link cable ook je eigen Pokémon van de GBA kan laten meedraaien in de gevechten.

In tegenstelling tot de GBA-spelletjes zijn er dit keer geen Pokémons in het wild te vangen. Je moet ze allemaal veroveren door te vechten (je start met twee eigen Pokémons) tegen andere Pokémon-trainers. Om het geheel wat meer body te geven, vecht je deze keer tegen shadow-Pokémons waarvan 'het hart in slaap is gewiegd'. Als je een Pokémon overwint, moet je hem ook weer genezen. Dat kan enkel door hem te laten vechten, waardoor hij stukje bij beetje beter wordt. Een creatieve manier om het in Pokémon-middens gekende evolutiesysteem van de beestjes een nieuwe look te geven.

Het maakt het vechten ook niet bepaald makkelijk, want in het begin zijn de Pokémons die je vangt verzwakt en hebben ze maar één vechtmogelijkheid, wat hen uiterst kwetsbaar maakt. Het vechtsysteem zit dus aardig in elkaar, maar waar je écht de ogen van opentrekt is de vormgeving. Dat de beestjes er steeds gekker gingen uitzien was al lang een trend. Nu werden ook de trainers - tot voor kort brave manga-jongens en -meisjes - door de hallucinogene molen gehaald. Bon, met Colosseum heeft Pokémon er een kaskraker bij. (PM)

WAT Pokémon Colosseum platform GameCube DISTRIBUTEUR Nintendo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234