Maandag 28/09/2020

BUITENLANDSE ZAKEN n Venezolaanse middenman staat vanavond met Roeselare in bekerfinale volleybal

Ivan Marquez: 'Waarom ik zo populair ben? Misschien omdat ik er zo gelukkig uitzie?'

La Bomba, een spring-in-'t-veld uit Caracas

Als Ivan Marquez springt, lijkt het wel alsof er veertjes in zijn benen zitten. Het pezige lichaam van de middenman van volleybalclub Roeselare reikt tot ver over het net. En in de eeuwigheid voor hij weer landt, smasht hij een bal onstuitbaar langs een stel ingetapete vingers. Maak kennis met La Bomba, de goedgemutste Venezolaan die zijn zinnen heeft gezet op de Belgische beker. 'Als we de finale winnen, kleur ik al mijn haren geel.' Hij wrijft over zijn kin. 'Ook mijn baardje.'

Valerie Hardie

'Toffe gast maar zo zot als een deur." De conciërge van sporthal Schiervelde zegt het met een lachje maar hij meent het wel. Hij knikt richting Marquez. De 23-jarige volleyer uit Caracas is een geval apart. Het is niet uitzonderlijk dat hij tijdens time-outs wat staat te dansen. Marquez grinnikt en knipt met zijn vingers. "Muziek zit in mijn bloed. Als ik stilsta, denkt de coach dat ik ziek ben. Ik houd er wel van om show te verkopen. Plezanter toch dan als een robot gewoon je job te doen?"

Met zijn flamboyante stijl valt 'La Bomba' vooral in de smaak bij de vrouwen. Uiteraard. Marquez is een charmante kerel, met een guitige blik en een lijf van 2,03 meter dat er mag wezen. "Ik weet niet waarom ik zo populair ben. Omdat ik er zo gelukkig uitzie misschien? Bij mij is het altijd alles of niks, ook als ik train. Soms ben ik zo boos op mezelf dat ik mijn truitje of kettinkje kapottrek. (lacht) Ik heb er al drie versleten."

Gouden kettingen zijn niet de enige juwelen die Marquez draagt. In zijn oren fonkelt een gouden '13', zijn geluksgetal. Op zijn borst staat een getatoeëerde '13'. Op zijn linkerbiceps herinnert een tekening van Michael Jordan hem aan de sport waar alles mee begon: basketbal. "Ik keek naar hem op, mijn grootste sportheld aller tijden. Als kind heb ik twaalf jaar gebasket. Niet in een team, gewoon op de pleintjes in Caracas. Mijn moeder wilde dat ik mijn studies niet verwaarloosde. Begrijpelijk, als je in een land als Venezuela niet studeert, staat je een hard bestaan te wachten. Zeker als je niet rijk bent, zoals wij. Maar arm waren we ook niet. Mijn moeder had een baantje bij de overheid."

Toen Marquez aan het groeien ging, besloot hij toch alles op het sporten te zetten. Met zijn lengte zat hij al snel bij het nationale juniorenteam, hij werd verkozen tot rookie van het jaar en algauw kreeg hij van een Amerikaanse universiteit een beurs aangeboden. Marquez was in de wolken. "De kans waar ik op zat te wachten. Ik zag het als een stap dichter bij de NBA, bij mijn droom." Maar de Venezolaanse federatie speelde een smerig spel. Voor Marquez het wist, was zijn droom in rook opgegaan. Als protest weigerde hij nog te basketten. "Het was als een hongerstaking zonder overtuiging. Je houdt dat even vol maar na een tijdje wil je toch weer eten. Als een vriend me toen niet had gevraagd om wat te volleyen, was ik weer gaan basketten."

Brainwashing

Marquez zou nooit nog een basketbal aanraken, want de Venezolaanse volleycoach had hem al snel opgemerkt. "Die man heeft me gehersenspoeld: ik moest van basket afkicken en op volley verliefd worden. Hij heeft me leren volleyballen." Vier maanden later stond Marquez al op het WK in Polen, waar Venezuela derde werd. Dat leverde de middenman een profcontract op bij de Argentijnse club Bolivar Signia, wat een jaar later resulteerde in een transfer richting Spanje. "Om geld was het me niet te doen", zegt Marquez. "Ik zag Palma de Mallorca als een etalage, waar andere clubs me aan het werk konden zien. Mijn fortuin kon ik later nog maken."

Het draaide op niets uit. Marquez lag niet goed bij de trainer van Mallorca. "Ik kreeg geen kans om te tonen wat ik kon. De enige keren dat hij me opstelde, was tegen kleine clubs." Marquez besloot te rebelleren. "Ik kwam opzettelijk te laat op training. Als hij me niet nodig had, deelde ik mijn tijd in zoals ik dat wilde. En telkens ik de kans zag om naar Venezuela te reizen, deed ik dat. De coach zei dat ik de mentaliteit van een kind had. En dat ik daarom nooit een topper zou worden. Ik trok me er niets van aan. Ik had evenmin zin om ruzie te maken."

Roeselare werd zijn redding. Het was Molto die trainer Dominique Baeyens over Marquez tipte. "Nog nooit een speler met zoveel talent gezien", zei Molto. Baeyens raakte snel onder de indruk van de spektakelman. Een ruwe diamant, zo noemt hij Marquez. "Zijn gestalte, snelheid, sprongkracht, en dat in combinatie met zijn leeftijd, maken van hem een witte raaf", aldus Baeyens. "En hij heeft nog een grote progressiemarge. Ik werd wel gewaarschuwd dat hij geen toonbeeld van discipline was. Voor elke afspraak komt hij te laat. Ik snap wel dat niet alle trainers daarmee om kunnen. Zoals dat meedansen op muziek tijdens een time-out. Maar dat is zijn leven, hé. Ik hoor hem 's ochtends al van ver aankomen. Zelfs met gesloten ramen knalt de samba uit zijn wagen."

Rastaman

Ivan Marquez is nochtans stipt op de afspraak. En het is stevige rock die uit zijn autoboxen knalt. Marquez: "Ik houd van alle genres. In mijn pc zitten meer dan 10.000 nummers." Zijn bijnaam La Bomba komt trouwens uit de muziek. "De zanger van dat nummer, een grote zwarte vent, had van die gele rasta's. En omdat ik destijds ook zo'n haarsnit had, werd ik al snel La Bomba gedoopt." Het is niet zijn enige bijnaam. De Venezolaanse president Hugo Chávez spreekt hem aan met palmera, palmboom, ook al vanwege zijn gekke kapsel. "Fijne man, de president. Na het WK kocht hij me ook een auto. Ineens werd ik ook op straat herkend. De mensen weten nu wie ik ben en wat ik doe."

Zijn wilde rastaharen zijn er intussen wel af. Baeyens kreeg Marquez onder controle. "Dominique heeft me doen inzien wat het betekent om een prof te zijn. En ik luister naar hem omdat alles wat hij zegt uitkomt. In één jaar heb ik hier enorm veel bijgeleerd. Daarom heb ik bijgetekend, om nog veel op te steken. Ik kon naar Moskou maar ik doe er liever een seizoen bij in Roeselare. Ik weet ook niet of ze in Rusland net zoveel geduld met me hebben. Als ik hier wat verkeerd doe, blijft de coach me aanmoedigen. Die aandacht heb ik nodig."

Intussen zag zijn moeder hem ook al aan het werk, tijdens het toernooi van de Witte Molen. "Ze schrok zich een bult toen ze me zag. Ze dacht dat ik ziek was omdat ik er zo bleek uitzag. (lacht) Normaal is mijn huidskleur veel donkerder. Ik moest haar op haar gemak stelllen: 'Maak je geen zorgen, mama. Het regent hier gewoon heel veel.'"

Het weer is niet het enige waar Marquez van opkeek. Hij trok vooral grote ogen toen hij die vreemde flitsbakken aan de verkeerslichten zag. "Dat had ik nog nooit gezien. In Venezuela duwen ze het gaspedaal nog wat dieper in als het licht op rood springt, hier moet je vertragen. Wat me ook opvalt, is dat alle Belgen Engels spreken. In Latijns-Amerika kom je toe met één taal: Spaans." Ook het rustige leven in Hooglede, waar hij woont, is hij niet gewend. Caracas is een heksenketel van vier miljoen inwoners, "en bovendien niet ongevaarlijk". Toch wil hij na zijn carrière graag terug naar zijn vaderland. "Ik zie het wel zitten om een bar te openen op het strand. Maar dat is nog veraf. Wie weet trouw ik in Europa."

Ivan Marquez focust zich nu op het heden, zoals op de bekerfinale tegen Lennik vanavond. Voor Roeselare is het al vijf jaar geleden dat ze nog eens een beker of titel won. Dit jaar is de West-Vlaamse club nog in de running voor de twee trofeeën. "Toen ik hier net was, zei ik: dit jaar wordt alles anders. Wist ik veel. Maar nu geloof ik dat ook echt."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234