Dinsdag 01/12/2020

Bugg is niet de nieuwe Dylan

Michael Kiwanuka, 'de nieuwe Bill Withers'. Alt-J, 'de nieuwe Radiohead'. Jake Bugg, 'de nieuwe Dylan'. Ook in 2012 vlogen de muzikale hypes voorbij, met nu een achttienjarig joch op repeat. Van de sociale woonwijk naar de top van de hitlijsten. Lander Deweer

Waarmee het verhaal van Jake Bugg verteld is. Moeiteloos, als betrof het een vlugvlug gekribbelde kattenbel, vatten vier bovenstaande regels achttien jongensjaren samen. Door een zinderende gitaarriff ondersteund, met rokerige stem gezongen. Ze vormen de ouverture van Buggs tweede single 'Two Fingers', al een aantal weken zeer hooggeplaatst in de Vox-lijst van Radio 1 en ook op Studio Brussel in hoge rotatie, en verhullen een gekarteld leven. De branie van de jeugd spat er in dikke druppels af, het beraad over het verleden ook, de deugd van de ommekeer, de belofte van een toekomst.

Een grote toekomst. De voorbije weken werd Bugg omarmd door Londen én New York. Jools Holland ontving hem in Later with... en het iconische Britse muziekblad NME gaf zijn in oktober verschenen, titelloze debuutplaat een negen op tien. Aan de andere kant van de grote plas verkoos Rolling Stone Bugg dan weer tot 'Band to watch', terwijl hijzelf als openingsact van zowel The Stone Roses, Noel Gallagher als Lana Del Rey door de Verenigde Staten trok.

Altijd fris

Ook bij ons ontpopte Bugg zich in geen tijd tot primus van pers en publiek. Recensies vereerden hem, radiostations draaiden hem dol. Bij zijn doortocht in het volgepakte Gentse rockcafé De Video stond meer volk op straat dan aan de toog, en ook het recentelijk aangekondigde concert in de Brusselse Botanique, op 3 maart volgend jaar, raakte razendsnel uitverkocht. Deze week nog plaatste de muziekredactie van Radio 1 zijn plaat op drie in hun Cd top tien 2012, na Alabama Shakes en Calexico.

"Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als toen Arctic Monkeys pas opkwam", zegt Studio Brussel-presentator Stijn Van de Voorde, voor wie Jake Bugg dé artiest van 2012 is. "Hij is jong, zijn muziek is zeer slim gemaakt en je voelt dat hij echt is. Zijn sound is totaal niet vernieuwend, het is eigenlijk een kopie van een kopie van een kopie, maar net in die simpelheid is hij zeer opvallend. Veel bands die nu populair zijn, zullen over tien jaar allicht helemaal passé klinken, maar Jake Bugg zal volgens mij altijd fris blijven klinken."

Daarom, dus, iets meer woorden over dat gekartelde leven uit 'Two Fingers'.

Vincent

Het is in Clifton, een sociale woonwijk in Nottingham, hartje Groot-Brittannië, dat dit leven zich tot voor kort afspeelt. Bugg, geboren als Jake Edwin Charles Kennedy, hangt er jarenlang doelloos rond. Vader, een ziekenhuisverpleger, en moeder, actief in de verkoop, zijn vroeg gescheiden, het enige voetbalveld wordt snel opgedoekt. "Er viel echt niets te beleven", blikte Bugg in The Telegraph terug. "Het enige dat we konden doen, was problemen zoeken. That's what you do."

Vandaar dus de stuff to regret in 'Two Fingers'. In 'Seen It All', een andere prachtsong, gaat het ietwat dikdoend als volgt: "One Friday night I took a pill or maybe two / Down at the car park I saw everyone I knew." Of, in 'Trouble Town': "Stuck in speed bump city / Where the only thing that's pretty / Is the thought of getting out." Bugg, in datzelfde interview: "Het was niet de gebroken jeugd uit de clip bij 'Two Fingers', maar het zat er toch niet ver af."

Het obligate kantelmoment in dit verhaal komt er wanneer Bugg, twaalf en tomeloos verveeld, in een aflevering van The Simpsons plots de Amerikaanse zanger Don McLean ziet opduiken. McLean, vooral bekend van het album American Pie, speelt het liedje 'Vincent', Bugg raakt betoverd. Hij krijgt van een oom zijn eerste gitaar, een akoestische, en grijpt naar de akkoorden. Bugg: "De enige twee manieren om uit Clifton weg te raken, zijn voetbal en muziek. Cliché, maar wel de waarheid, zo blijkt."

Burberry

Na een handvol met slaapkamervlijt en lokale bars doorspekte jaren, schopt Bugg het in juni 2011 - hij is net zeventien - tot de 'Introducing'-tent van Glastonbury, het grootste openluchtmuziekfestival ter wereld. Een contract bij platenlabel Mercury volgt, de doorbraak ook. Wanneer hij in oktober dit jaar zijn debuutplaat op de wereld loslaat, schiet Bugg in één ruk naar de toppositie van de Britse hitlijsten door.

De nieuwe Bob Dylan, zo dopen recensenten hem. "Dylan is cool, maar hij is niet mijn grootste invloed", reageert Bugg en hij stipt The Beatles, Donovan, Jimi Hendrix en The Everly Brothers als inspiratiebronnen aan.

De nieuwe Dylan. De voorbije jaren werd dat predikaat meermaals uit de kast gehaald, of het nu The Tallest Man on Earth dan wel Conor Oberst (alias Bright Eyes) betrof. En zelden pareerde iemand het beter dan Bram 'The Bony King' Vanparys, de Gentse Dylan, vorig jaar in deze krant: "Vergeleken worden met Bob Dylan is gewoon belachelijk, vind ik. Onmogelijk. We spreken hier wel over de Mozart van de popmuziek, hè. Het coolste is dat je met niemand vergeleken kunt worden, alleen met jezelf."

Enter some things to be proud of, niettemin, in het verhaal van Jake Bugg. Welkom kwatongen, ook. Dat Bugg een akoestische sessie inblikte voor het niet bepaald streetwise modemerk Burberry, en dat hij werd bijgestaan door de professionele songschrijver Iain Archer, die eerder met Snow Patrol en Athlete samenwerkte, vormt voor sommigen het bewijs dat Bugg zijn roots verloochent, sterker zelfs: een kunstmatig gefabriceerde working class hero zou zijn.

Stijn Van de Voorde (StuBru): "Op zijn leeftijd, die van het vijfde middelbaar, kan iedereen wat structuur en ondersteuning gebruiken, denk ik. En als hij werkelijk zo prefab was, dan zou iemand als Noel Gallagher hem niet onder de vleugels nemen. Neen, deze gast wordt groot. Arctic Monkeys werd in het begin ook niet eenvoudig opgepikt door het Belgische publiek, maar ik ben er vrij zeker van dat Jake Bugg in de tent van Rock Werchter goed zou marcheren."

Een gekarteld leven, kortom, in korte tijd fel changing, changing, changing. Maar, zo klinkt het even vastberaden in 'Two Fingers': "I go back to Clifton to see my old friends / The best people I could ever have met / Skin up a fat one / Hide from the feds (...) / I got out, I got out, I'm alive and I'm here to stay."

Jake Bugg speelt op 3 maart 2013 in de Botanique, Brussel (uitverkocht).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234