Zaterdag 24/07/2021

concertreview

Bryan Ferry in Lotto Arena: op klasse staat geen leeftijd

null Beeld BELGAIMAGE
Beeld BELGAIMAGE

Bryan Ferry bezorgde de fans van Roxy Music een mooie avond in de Lotto Arena. Hij bracht een jukebox aan hits, die extra cachet meekregen door het begeleidende Metropole Orkest. Vergis je niet: Ferry rockt nog steeds als dertig jaar geleden. Aan het eind kraakte zijn stem wat, maar deze klassevolle zanger is nog niet uitgeblust.

Bryan Ferry samen met een orkest. Op papier oogde dat veeleer saai. Iets voor de gevorderde leeftijd van zanger en publiek, meneer. Een gezapig monotoon avondje op een stoeltje. Niets was minder waar. Op zijn 72ste stond Ferry in Antwerpen te dansen en te swingen, en (be)leefde hij zijn muziek met zijn hele lijf. Tot gekir van de aanwezige dames. Het orkest zorgde voor meer diepgang, extra klankkleur ook.

Het was al van bij aanvang bloedheet in de Lotto Arena. Dat deerde Bryan Ferry niet. In kostuumvest en een casual open hemdje gooide hij gul blokken op het haardvuur. Het repertoire bestond voor twee derde uit Roxy Music-classics, dat hielp. Het Nederlandse Metropole Orkest opende met 'The Main Thing', waarbij Ferry het podium kwam opgestapt als was Merksem de Croisette van Cannes. De frontman werd bijgestaan door twee getalenteerde zangeressen. In 'Don’t Stop the Dance' kwam een jonge saxofoniste met hem flirten, terwijl de Britse zanger mee begon te swingen met de heupen, de armen zwaaiend tussen luchtgitaar en brede gebaren.

Af en toe ging Ferry achter een elektrische piano zitten (een eerste keer bij 'Ladytron'), maar telkens als de song openbarstte sprong hij opnieuw recht. Het podium was in drie rijen opgedeeld. In de frontlinie de zanger, een bassist en meestergitarist Chris Spedding. Achter hen toetsen, drum, viool en sax. En helemaal bovenaan het orkest. Het sonisch tapijt dat zij neerzetten was indrukwekkend. Van castagnetten tot een hobo: het zorgde voor een vol geluid. Je kwam vaak ogen en oren tekort. 'Slave To Love' dreef op de passionele wisselwerking tussen Ferry en zijn zangeressen. 'Oh Yeah' was iets meer ingetogen en waarlijk prachtig.

null Beeld BELGAIMAGE
Beeld BELGAIMAGE

Bryan die de micro losjes in de pols nam, een zachte gitaar en innig mooie samenzang. 'A Waste Land' barstte dan weer van de gelaagdheid: het had zo op de soundtrack van een James Bond-film kunnen staan. Solosong 'Mamouna' halverwege de set was misschien wel het fraaiste moment van de avond. Ferry zong voor het rode decordoek dat open spleet. Waarbij sax, stuurse toetsen en zachte cymbalen wedijverden om je aandacht. Een bezwerende song, die plots openbarstte met begeleidend stroboscooplicht. Het lied deed haast Floydiaans aan, en eindigde met een kushandje van de zanger.

Lees ook het Humo-interview met Bryan Ferry: "Omgaan met de adel is een verademing voor mij, want die mensen zijn totaal niet onder de indruk van wie ik ben." (+)

Ferry hield er een stevig tempo in. Pas na tien songs op rij pauzeerde hij even om het publiek te groeten, een mooi visitekaartje aan Antwerpen te geven en applaus te vragen voor het foutloze orkest. Bij elke andere song werd een bandlid in het zonnetje gezet. Na een uurtje maakte het orkest even plaats voor een glitterbal, en speelde de kerngroep 'Re-make/Re-Model'. Dat klonk tegelijk druk en rommelig. Je miste al snel dat vollere orkestgeluid.

Rollercoaster aan hits

Bij 'Do The Strand' kwamen de echte fans naar voor, om het op een dansen te zetten. Steeds meer mensen verlieten hun zitjes, en toen het orkest weer plaats nam, ontaarde het concert in een rollercoaster aan hits. Na 'More Than This' volgde 'Avalon', waarbij koppels sensueel in de gangpaden begonnen te dansen. Om te culmineren in 'Love Is the Drug'. Vol bezieling gezongen, door een zanger die uitstekend bij stem bleef. Ferry ging het publiek zelf opzwepen voor 'Virginia Plain', dat zijn climax bereikte met een duel tussen gitaar en sax.

Ferry wuifde adieu, maar kwam al snel terug om te bissen met 'Let's Stick Together'. De hele Lotto Arena stond nu recht, en alle vrouwen waren aan het dansen geslagen. De sexy saxofoniste posteerde zich vooraan, en Ferry leefde zich uit op mondharmonica. Na een vurige eindnoot ging de zanger handen schudden met de eerste rijen. Bij slotsong 'Jealous Guy' zat Ferry een beetje door zijn stem. Maar die gebroken snik voelde nog oprechter, voor een cover van John Lennon. Ferry danste zich de ziel uit het lijf, om na anderhalf uur al fluitend afscheid te nemen.

Slotsom bij deze doortocht: het stijlicoon Bryan Ferry borrelt nog steeds van passie en liefde. Op klasse staat geen leeftijd. Shakira, die naast de deur in het Sportpaleis speelde, zou ook haast in katzwijm zijn gevallen voor deze donkergrijze dandy.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234