Dinsdag 27/10/2020

Bryan Ferry en Bobby Womack zorgen voor overrompeling op Gent Jazz ****

Bryan Ferry zorgde, samen met Bobby Womack, voor een ware volksoverrompeling en twee uitstekende concerten op Gent Jazz.Beeld Alex Vanhee

Met Bryan Ferry en Bobby Womack wist Gent Jazz maandagavond twee levende legendes te strikken. Resultaat? Een ware volksoverrompeling. En twee uitstekende concerten.

Gent Jazz is een festival dat graag buiten de eigen niche kleurt. Naast de helden uit het genre bieden de organisatoren ook een forum aan artiesten die qua filosofie, authenticiteit en staat van dienst perfect in de programmatie passen.

Bobby Womack (****)
Bobby Womack was eigenlijk al vorig jaar aangekondigd, maar moest toen ter elfder ure verstek laten gaan wegens kanker. Daar is hij gelukkig helemaal van hersteld, maar intussen kampt de soulzanger met een prille vorm van Alzheimer. Daar was op het podium weinig van te merken. Integendeel: op zijn negenenzestigste kwam Womack bijzonder dynamisch uit de hoek, en op de koop toe had hij een strak spelende band mee waar naast de vier blazers en drie achtergrondzangeressen ook een feilloze ritmesectie imponeerde.

Sinds zijn samenwerking met Gorillaz is Womack hipper dan ooit, en met The Bravest Man In The Universe -meegeschreven en geproducet door Damon Albarn- haalde hij vorig jaar zowat alle eindejaarslijstjes. Opener 'Across 110th Street' gaf meteen aan dat Womack -lederen jas, lederen broek, petje op het hoofd, alsof het nog niet heet genoeg was- in topvorm verkeerde. De set was noodgedwongen een selectieve dwarsdoorsnede uit een overvolle carrière, met naast nummers uit zijn comebackplaat ook seventies-classics als 'Woman's Gotta Have It' en 'Nobody Wants You When You're Down And Out'. Vaak leek het alsof hij de voorganger was in een ter plekke bij elkaar geïmproviseerde gospelmis: de ene keer bevlogen, dan weer relaxt, maar nooit nonchalant.

De set kantelde tussen zweterige funk en zijdezachte soul, waarbij zijn achtergrondkoortje - met daarin ook dochter GinaRe- meermaals mocht schitteren. Via 'A Change Is Gonna Come' herdacht hij z'n voormalige werkgever Sam Cooke, en met wie hij -getuige het ondubbelzinnige 'I Wish He Didn't Trust Me So Much' een onblusbare liefde voor vrouwelijk schoon deelde. Door tijdsgebrek bleef een bisronde uit, maar eerlijk: dat was alles wat je van een soulconcert mocht verwachten.

Bryan Ferry (****)
Bryan Ferry bracht eerder dit jaar met The Jazz Age een opmerkelijke plaat uit waarbij hij een dik dozijn van zijn grootste hits bewerkte alsof ze waren opgenomen in de jaren twintig van de vorige eeuw. Door het succes van de film The Great Gatsby - waar Ferry overigens ook aan meewerkte - is de muziek uit die periode momenteel aan een heropleving toe, maar gezien die plaat helemaal instrumentaal is en de arrangementen vooral door toeters, strijkers en banjo's worden gedragen, was het een open vraag hoe Ferry die sound naar het podium zou vertalen.

The Bryan Ferry Orchestra begon in keurige tuxedo's aan een set met in retrostijl uitgetekende instrumentals van 'Do The Strand' en 'Avalon'. Leuk en origineel, al voelde je dat het publiek de man om wie het allemaal draaide ook zelf wilde horen. Ze werden op hun wenken bediend met 'Love Is The Drug' eigenlijk het enige moment waarop de zanger Ferry zich aan het stricte jazz age-concept hield. Nadien werd het orkestje namelijk versterkt door een rockbezetting, en werd het op papier zo verrassende concept toch weer achterwege gelaten voor een vertrouwder, traditioneler rockgeluid. Jammer, vooral omdat het idee wel werkte.

Maar veel gelegenheid tot mopperen was er verder niet, met knappe covers van Amy Winehouse ('Back To Black'), Van Morrison (een bloedmooi 'Crazy Love') en - tot twee maal toe - Bob Dylan ('Knocking On Heaven's Door', 'A Hard Rain's Gonna Fall'). Ook de keuze uit zijn eigen repertoire lag niet altijd voor de hand, met 'Reason Or Rhyme' en 'The Only Face' als opmerkelijkste passages. Het tempo lag hoog, en twee zangeressen annex cancan-danseressen zorgden ervoor dat Ferry z'n stem niet harder dan nodig moest forceren. Met 'Move On Up' - jawel: de classic van Curtis Mayfield - had hij in de bisronde nog een zinderende apotheose in de mouw zitten. Je vergat ter plekke dat Ferry minstens twintig Roxy Music-classics links liet liggen. Altijd een goeie graadmeter.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234