Maandag 21/10/2019

Opinie

Brussel: monster of knuffelbeer?

Het Instituut Anneessens-Funck, een Nederlandstalige school in het hart van het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest. Beeld Bob Van Mol

Bert Anciaux is senator en fractievoorzitter van sp.a.

In zijn standpunt hield Bart Eeckhout een pleidooi voor één Brussels onderwijssysteem (DM 30/12). De gemeenschappen zouden niet langer bevoegd mogen zijn voor het onderwijs in 'hun' hoofdstad. Men vergelijkt het zelfs met de strijd voor de fusie van de zes politiezones. Die evolutie is nefast en gevaarlijk.

Steeds meer wil Brussel uitgroeien tot één autonoom gebied, met gewestelijke én gemeenschapsbevoegdheden. Vlaanderen en Wallonië zijn dan geen partners meer maar concurrenten. Het Vlaams-nationalisme wordt bestreden met een zuiver Brussels nationalisme: Bruxelles, region à part entière. En zelfs nog meer.

Op die wijze kan Brussel geenszins hoofdstad zijn van dit land. Het wordt een zelfstandig gebied, met alles erop en eraan. Zonder enige samenwerking met de rest van het land. De sterkte van de hoofdstad, een stad in het hoofd van alle inwoners van dit land, verdwijnt volkomen.

Nochtans is deze hoofdstedelijke functie de kracht van Brussel. Zonder hoofdstedelijke rol verwordt het tot een provinciestadje, een dorp aan de Zenne. De tewerkstellingspool en de culturele pool die het vandaag is, hangt volkomen samen met zijn hoofdstedelijke opdracht. Honderdduizenden Vlamingen en Walen komen dagelijks werken in Brussel. Tel daar nog de duizenden eurocraten bij. Wat zou er van ons Brussel worden indien al die tewerkstellingsplaatsen verdwijnen bij het verbreken van elke band met de gemeenschappen?

De realiteit lijkt zich hierop voor te bereiden. Binnen Brusselse regeringskringen ziet men de Vlamingen enkel als profiteurs van het Brussels infrastructuurnetwerk. De Leopold II-tunnel wordt bekeken als enkel in het voordeel van de Vlaamse pendelaars. Een overstapparking aan het nationaal stadion op de Heizel (Vlaams grondgebied) wordt door sommige Franstaligen van de Brusselse hoofdstedelijke regering bekeken als pure geldverspilling. Vlaanderen als een bedreiging voor de eigen macht. De tienduizenden gewone Vlamingen in Brussel worden stiefmoederlijk behandeld.

Het is zo absurd. Het is een gevaarlijke evolutie.

Indien de gemeenschappen verdwijnen en er enkel vier gewesten overblijven in dit land, ligt de weg naar separatisme open. Zonder gemeenschappen worden gewestgrenzen echte scheidingslijnen. De ontmoeting wordt ontmoedigd. Het verder kijken dan de eigen navel en het eigenbelang wordt iets voor filantropen. Enkel het eigen volk zal nog tellen. En de economische, financiële en sociale concurrentie wordt de politieke hoofdbezigheid.

Bert Anciaux. Beeld Karel Duerinckx

Nergens kan men nog spreken van een monoculturele gemeenschap, en al zeker niet in Brussel. Brussel, een stad met enkel minderheden, wordt echter door de francofone politieke elite nog steeds als een eentalig Franstalige stad beschouwd. Brussel is historisch en actueel een smeltkroes van culturen en talen. Van oudsher ligt het op de scheidingslijn van Romaanse en Germaanse culturen. Brussel is een mondiale stad; niet in omvang, wel in samenstelling. Net daar is een monoculturele politiek een gruwel. De rol van de gemeenschappen, op het vlak van welzijn, cultuur en onderwijs zijn een waarborg voor een veelkleurige invulling.

Een Brussels onderwijs verwordt binnen de kortste keren tot een monocultureel instituut, wellicht onder leiding van een Franstalig politicus. De toekomst van het Brussels Nederlandstalig onderwijs geef ik evenveel kans als een sneeuwvlokje in de hel. De wijze waarop de Nederlands onkundige onderwijsschepen in Brussel-Stad vandaag omgaat met het Nederlandstalig onderwijs is slechts een voorbode voor de toekomstige aanpak. En het neerhalen van een kwaliteitsvol Nederlandstalig onderwijs is geenszins een waarborg voor een beter draaiend Franstalig onderwijs.

Het is voor Brussel een zegen dat de Vlaamse gemeenschap massaal investeert in culturele instellingen en in onderwijsinstellingen. De kip met de gouden eieren slachten, lijkt wel een bijzonder kortzichtige maatregel.

Uiteraard is een fusie van de zes politiezones een heel ander verhaal. Dit is een noodzaak voor een echt veiligheidsbeleid. Een fusie van de negentien gemeenten is eveneens een noodzakelijke stap. Niet het minst omwille van de nood aan echte solidariteit tussen deze negentien baronieën. De rijke zuidoostelijke gemeenten mogen dringend meer bijdragen naar godsvrucht en vermogen.

Brussel zou als gefusioneerde stad veel meer zijn rol van hoofdstad kunnen spelen. Schaf het gewest af en geef de stad Brussel volheid van bevoegdheid. Gedaan met negentien burgemeesters, tientallen schepen, negentien OCMW 's, massaal veel huisvestingsmaatschappijen, enzovoort. Geef de gewestelijke bevoegdheden aan de hoofdstad Brussel en laat deze stad alle noodzakelijke initiatieven nemen, met steun en onder voogdij van de twee gemeenschappen in ons land.

En ja, het Franstalig onderwijs verdient meer financiële middelen en vooral meer politieke aandacht. Het is een kwestie van verantwoordelijkheid. Brussel kreeg als Hoofdstedelijk Gewest veel extra middelen. Terecht. Maar het geeft daarvan ook veel middelen uit aan zaken die volledig tot de bevoegdheid van de gemeenschappen behoren. Er vloeit al extra geld naar het Franstalig onderwijs, meer dan wat de financieringswetten voorzien. Hopelijk straft de bevolking de oligarchische francofone politieke kaste af voor zoveel onkunde. Het zou een zegen zijn voor Brussel en zijn diverse bevolking.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234