Zaterdag 21/05/2022

Straatblog

Brussel als Neverland

null Beeld kos
Beeld kos

Aubry Cornelis studeerde Communicatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel. Woont (opnieuw) in datzelfde Brussel. Lag ooit vier dagen in coma. Won in 2012 een niet meer zo druk bekeken tv-quiz. Put uit al deze - en vele andere - ervaringen inspiratie

OPINIE

Woorden staan niet altijd tot je dienst. Soms spannen ze samen om je op het verkeerde been te zetten. Achter de meest sprookjesachtige termen kunnen op die manier gedrochten van fenomenen schuilgaan.

Het Peter Pan-syndroom mag zich tot deze categorie rekenen. Het klinkt als iets dat je absoluut wil hebben, maar de verklaring oogt minder fraai. De Amerikaan Dan Kiley muntte het concept in 1983 om te beschrijven hoe mannen zich op latere leeftijd onvolwassen en narcistisch gedragen, een gedrag dat schijnbaar voortvloeit uit een existentiële angst - meer bepaald bindingsangst.

Nu zijn er redenen genoeg om te steigeren bij het vooruitzicht volwassen te worden (of te blijven). Zaken genoeg waar je je plots moet aan binden. Dat stopt heus niet alleen bij de zoektocht naar een partner, een zoektocht overigens die zich in onze samenleving steeds vaker als een wederkerend item op het takenlijstje uit.

Ook het werk dat je uitoefent en de plaats waar je een optrekje neemt, zijn voor velen keuzes die aan de basis liggen van de niet zo onschuldige heuristiek 'kiezen is verliezen'. Voeg daar gerust het onbestemde gevoel aan toe niet zo heel veel vat te hebben op waar je uiteindelijk je brood verdient, en later op de dag je brood breekt.

Wat ons als jong veulen vooruit brandt is de vreugde om de eenvoudige vaststelling dat je meer toekomst dan verleden hebt. En aangezien het laatste voor eeuwig vastligt, is het eerste een eindeloze zee mogelijkheden, te doorklieven naar eigen goeddunken. Terwijl toch maar één versie van die mogelijke toekomsten je eigenlijke verleden zal worden. Aan die paradox valt niet te ontsnappen. Wie dat toch probeert, of wie zich bij die wetmatigheid niet kan neerleggen, eindigt soms in een slechtere versie van zijn of haar toekomst dan strikt noodzakelijk.

Het doet een mens soms mijmeren over de stad waarin hij z'n dagen slijt. Zou er zoiets bestaan als de ideale leeftijd om ergens te wonen en te vertrekken? Opgroeien in de groene heuvels van de Vlaamse Ardennen. Puberen in de middeleeuwse stegen van het moderne Gent. De adolescentie rekken aan een buitenlandse universiteit dankzij het Erasmusprogramma. Aan de conventies van de volwassenheid voldoen in een slaapstadje op pendelafstand van het werk.

Later nog iets groener en rustiger - en groter - gaan wonen. Ten slotte dat pand inruilen voor een appartement in een mondaine badplaats of een goed aangeschreven bergdorp in Centraal-Europa. Zoiets. Het leven van de gemiddelde Belg in zes woonplaatsen. Of is dat allemaal een beetje te klassiek? Hoort het zo? Is het voor iedereen weggelegd? Of doet het er allemaal vrij weinig toe?

Over het boek 'The Peter Pan Syndrome: Men Who Have Never Grown Up' van Dan Kiley zijn in de loop der jaren heel wat boompjes opgezet. Zo werd er wat Freudiaanse logica ingegooid. Peter Pan die het wil aanleggen met zowel Wendy en Tinker Bell, maar niet kan kiezen. Zijn gevecht tegen Kapitein Haak als verzet tegen de vaderfiguur. De kunst van het vliegen als verzinnebeelding van het ontsnappen aan de eendimensionale richting van de tijd.

Kan een stad als Brussel dat verzet breken? Kan je hier vrede vinden in een conventioneel bestaan, en dag in dag uit het openbaar vervoer nemen naar al die plaatsen die thuishoren in een volwassen leven? Dat kan. Maar Brussel kan ook ieders hoogstpersoonlijke Kapitein Haak zijn. Dan wordt het een dubbeltje op zijn kant. Geen enkel gevecht kan een eeuwige carrousel van gelijkspelletjes blijven. Ooit moet een van de twee protagonisten tegen het canvas. Deze hoofdstad lijkt dat niet van plan, ook al kreunt de reus soms onder het gewriemel van de Peter Pans die er wonen.

Brussel als Neverland, ook volwassen mensen hebben recht op dat soort onnozele dromen. En dat doorklieven van de zeeën tussen verleden en toekomst, daar is ook een woord voor. Dat heet 'nu'.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234