Dinsdag 27/10/2020

Standpunt

Bruno Tobback verlamt zijn partij terwijl ze elke dag een wereldgoal zou kunnen maken

Yves Desmet.Beeld dm

 

Oudgediende Willy Claes deed nog eens zijn uiterste best om de tweestrijd tussen John Crombez en Bruno Tobback als een feest van interne partijdemocratie voor te stellen, maar hij en zowat iedereen binnen en buiten zijn partij weten beter.

Nee, Bruno Tobback is zeker niet alleen verantwoordelijk voor de neergang van de Vlaamse sociaaldemocratie tot een partij van nauwelijks 15 procent. Daar liggen vele factoren aan ten grondslag: demografische, sociologische, verkeerde keuzes van vorige leiders, de teloorgang van de Teletubbies. Evenmin zal de volgende voorzitter, wie het ook wordt, die elementen in een half jaar tijd kunnen keren. Sterker nog: zoveel ideologische ruis zit er niet eens tussen de verschillende kandidaten.

Maar toch dreigt deze verkiezing een tenenkrullend schouwspel te worden. Want of je er nu zelf verantwoordelijk voor bent of niet, Bruno Tobbback was wel voorzitter op het ogenblik dat de sp.a zijn slechtste naoorlogse score haalde. Uitgerekend in een campagne waar voor het eerst in decennia geen communautaire insteek in zat, en die voor het eerst sinds vader Tobbback - Uw sociale zekerheid! - nog eens volledig in een sociaal-economische tegenstelling zat.

Vader Tobback haalde toen in volle nasleep van het Agustaschandaal, toen de partij ten dode opgeschreven leek, een klinkende overwinning, de zoon kon op een open autostrade niet eens een beetje scoren. Dan is het over, wat je andere verdiensten ook mogen zijn.

Alleen lijkt alleen Bruno Tobback dat niet te beseffen. Met een verbetenheid een betere zaak waardig blijft hij zich vastklampen aan zijn zetel, tot groeiende ergernis, frustratie en zelfs woede van zowat het voltallige kader en de verkozenen van zijn partij. Het is ongezien dat een zetelende voorzitter moet krabbelen om aan de nodige voordrachtstemmen te komen om zelfs maar kandidaat te kunnen zijn, het is ongezien dat een zetelende voorzitter zich in de rol van underdog en challenger moet plaatsen in een campagne, het is ongezien dat hij in zowat ieder interview van een partijgenoot afgevallen wordt.

Maar om redenen die hem alleen bekend zijn gaat Bruno Tobback toch door, en verlamt hij, met de statuten in de hand, nu al maandenlang de werking van zijn partij, uitgerekend in een politieke conjunctuur waarin een oppositie ongeveer iedere dag een wereldgoal zou kunnen maken tegen een ruziemakend kabinet dat de ene na de andere bal op de penaltystip legt.

Bart De Wever betreurde in deze krant dat zijn droomcoalitie voorlopig eerder een kakofonie dan een symfonie voortbrengt, maar prees zich gelukkig dat de socialistische oppositie alleen met haar eigen navel bezig was, en zo de ene kans na de andere miste.

Nee, dit is geen feest van interne partijdemocratie, het is een pijnlijke lijdensweg van nog eens drie maanden aftellen om het onvermijdelijke mogelijk te maken.

Yves Desmet
Opiniërend hoofdredacteur

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234