Maandag 14/10/2019

'Bruce Springsteen zou een goed president zijn'

muzikanten kiezen hun twintig favoriete nummers van the boss

De opdracht alleen al was een nachtmerrie. Want hoe moet je in 'shemelsnaam uit het enorme repertoire van Bruce Springsteen slechts vijf favorieten pikken? Sommigen bezorgden ons een lijstje met wel twintig songs waaruit ze weigerden te kiezen, andere doorgewinterde fans zetten zodra ze ons telefoonnummer herkenden spontaan hun mailbox op. Maar zie: hardnekkigheid loont en hierbij presenteren we u de twintig Springsteen-songs die volgens de Vlaamse rockscene de tand des tijds zullen doorstaan. We polsten ook naar de mening van een paar buitenlandse muzikanten die een speciale band met The Boss hebben.

1. Born to Run

Bart Peeters: "Een onverwoestbare classic. De kracht die van dat nummer uitgaat is echt ongelofelijk en als ik Max Weinberg hoor drummen, springen de tranen me in de ogen. De muzikanten waar Springsteen na het ontbinden van de E Street Band mee samenwerkte, waren ook wel goed, maar ze misten de magie om iets als 'Born to Run' naar een hoger niveau te stuwen. De tekst is prachtig, maar ik word toch vooral geraakt door het epische in de muziek. Daar was ik al kapot van voor ik mijn eerste woord Engels begreep." Pieter-Jan De Smet: "Deze song bewijst dat epossen en bombast niet altijd lelijk hoeven te zijn. Zolang ze maar met de juiste scherpte worden gebracht. Verschrikkelijk ontroerend."

Frank Vander linden: "Ik was dertien toen dit uitkwam. In die periode was er veel te doen over Born to Run, en net daarom stond ik aanvankelijk nogal sceptisch tegenover Springsteen. Maar toen ik dit nummer op de radio hoorde, was ik echt van de kaart. Alleen heeft het achteraf nog vijf jaar geduurd voor ik de plaat gekocht heb, al had dat vooral met financiële beperkingen te maken. In 1975 kregen jongens van dertien namelijk nog lang zoveel zakgeld niet."

2. The River

Thé Lau: "Wat mij betreft een van de mooiste anthems ooit. De muziek klinkt bedrieglijk gewoontjes, maar de tekst is onheilspellend. Die combinatie vind ik overigens de grootste kracht van Springsteen. Want op zich wordt er wel meer van dit soort Amerikaanse rock gemaakt. Alleen blijken zijn songs qua compositie toch een stuk geraffineerder dan het werk van pakweg Bon Jovi of Bryan Adams."

Steven Kolacny: "Het klopt dat de muziek bij Springsteen aanvankelijk heel gewoontjes klinkt. Eerst eisen de teksten alle aandacht op. Maar net doordat zelfs de nummers die je heel goed kent blijven evolueren, zal iemand als Springsteen altijd zijn publiek hebben."

Pieter-Jan De Smet: "'The River' heeft echt alles om een fantastische song te zijn. Prachtig verhaal, bloedstollend refrein, een hook die blijft hangen en een outro die je nooit meer vergeet. Dit was mijn eerste kennismaking met het fenomeen Springsteen - 1980, was het - en sindsdien is mijn leven nooit meer hetzelfde geweest."

Rudy Trouvé: "Misschien nauwelijks nog te beluisteren wegens zó grijsgedraaid, maar in essentie blijft dit een sterk, ontroerend nummer. De reden is dat het sober is en minder volgeladen. Ik weet dat sommige mensen zijn teksten onnozel vinden, maar zelf vind ik die meestal nogal goed. Ze hebben nogal wat raakvlakken met oude countrytoestanden. Veel songteksten gaan over mensen tussen de 15 en de 30, maar die oude countryliedjes handelen over echtscheidingen, werkloosheid, ontrouw en andere naweeën van een volwassen leven. Springsteens teksten zijn daar duidelijk aan verwant. En ik val nogal makkelijk voor nummers die zeggen dat alles vroeger beter was."

3. Streets of Philadelphia

Raf Coenen: "Ondanks, of wegens, de film blijft dit een klassiek nummer. Het klinkt altijd fris en heeft een vreemd soort weemoed over zich. Een moeilijk te klasseren, maar steengoed nummer."

Nico Jacobs: "Het nummer heeft een hoge graad van onontkoombaarheid en dat is altijd een goede barometer voor schoonheid."

Tom Barman: "Een prachtig nummer. Het swingt door dat getemperde drumloopje op de achtergrond, maar dan op een heel ingehouden manier. Hetzelfde met de melodie, en toch kruipt die weer onder je vel. Dat is Springsteen voor mij: zin voor melodie die enigszins afsteekt tegen dat ruwe uiterlijk van de all-American boy. Ik hou echt van die tegenstelling. En dan de tekst... veel beter dan de film. (lacht) Ik zet het zelden op omdat je het genoeg op de radio hoort, maar dan kan ik er nog altijd bij wegdromen."

Anton Walgrave: "Hier zingt Springsteen echt ongelofelijk mooi: alsof hij kapot zit, eigenlijk. De productie loopt daar heel gemoedelijk onder, geheel in tegenstelling tot de grote liveband waarmee hij meestal speelt. Daarom springt het nummer er voor mij ook uit, want hij kan het blijkbaar ook op een andere manier. Vooral het brugje is fantastisch: (zingt) 'Ain't no angel gonna greet me...'. Het lijkt alsof alles bij hem heel eenvoudig is en hij altijd straight to the point komt. Op de tekst heb ik nooit echt gelet, maar ik vind vooral de sfeer zo mooi: rustig, triestig, maar toch vrij vol."

Koen Wauters: "Met 'Streets of Philadelphia' heeft Springsteen me echt verbaasd. Tot op dat moment vond ik het allemaal een beetje meer van hetzelfde. Fantastische teksten, dat wel, maar als ik voor de zoveelste keer Clarence Clemmons hoorde blazen, dacht ik toch: fantastisch, maar ik heb het al eerder gehoord. Dit nummer was ineens zo modern, met die loop erin. Het belangrijkste wat ik van hem heb geleerd, is dat je concerten lang mogen duren. Als iemand veel geld betaalt om je te zien spelen, mag daar best iets tegenover staan."

4. Atlantic City

Nils Lofgren: "Ik ben opgegroeid aan de Amerikaanse oostkust, aan de rand van de oceaan, en in dit nummer schetst Bruce een heel mooi beeld van hoe het voelt om in een kleine gemeenschap op te groeien. Er zit een somberheid in 'Atlantic City' die me ontzettend aanspreekt. Het gaat over de onverschilligheid van de mensen, en hoe ze ondanks alles wat hen overkomt toch de beslissing nemen om door te gaan. Vorige maand speelden we in Atlantic City, en dit was het eerste nummer van de set. De koude rillingen liepen me over de rug." Axl Peleman: "Het probleem - nu ja - met Nebraska, een plaat die volgens de legende is opgenomen op amper acht sporen, is eigenlijk dat geen enkel nummer er echt uitspringt. Er staan ook geen hits op. Dat is de reden waarom ik er moeilijk één liedje kan uitpikken, maar ook net waarom ik die plaat zo ijzingwekkend mooi vind. Ik kies er nu gewoon 'Atlantic City' uit. Ik luister nog het meest naar muziek in de auto, en daar is Nebraska overigens bij uitstek geschikt voor. Vooral in de winter, en dat zeg ik niet vanwege de hoes met die besneeuwde autoruit."

5. Born in the USA

Koen Buyse: "Wat me opvalt aan Springsteen, is dat hij maar vijf akkoorden kent, waarvan hij er hooguit drie in hetzelfde nummer speelt. Maar ondanks die eenvoud gaat er een enorme kracht uit van wat hij doet. Daarom zijn z'n nummers ook zo moeilijk te coveren. De akkoorden heb je zo onder de knie, maar de intensiteit waarmee hij zingt valt niet te evenaren. Hij gebruikt nooit moeilijke woorden, maar toch zit er heel veel betekenis in zijn songs. 'Born in the USA' is echt een statement." Nona Mez: "Born in the USA was de eerste echte elpee die ik in huis had. Gekregen van mijn moeder dan nog. Ik moet een jaar of negen zijn geweest. Ik had posters van hem aan de muur hangen, playbackte zijn nummers op het schoolfeestje en droeg hetzelfde jeansjasje. The Boss was mijn idool."

6. I'm on Fire

Sven Van Hees: "Ik was een jaar of zeventien toen Born in the USA uitkwam en dat is ook de enige periode dat hij echt iets betekend heeft in mijn leven. 'I'm on Fire' stond daar ook op en dat vond ik meteen heel goed. Ik word er een beetje melancholisch van. Springsteen doet me ook denken aan een aftiteling in de bioscoop, vlak voor je naar huis gaat. Ik associeer hem met het moment dat het allemaal voorbij is. Achteraf heb ik hem uit mijn leven gebannen en luisterde ik eigenlijk alleen nog naar zwarte muziek. Ik denk dat zijn all-American guy-imago me een beetje dwarszat. Ik heb hem altijd vereenzelvigd met college rock-toestanden." Tom Barman: "Springsteen is een van de vier, vijf grote Amerikaanse vertellers, voor mij van hetzelfde orde als een Carver, een DeLillo of een Dylan. Ondanks zijn wereldstatus is hij altijd bezig gebleven met de problemen van de gewone man. Ik denk dat wij in Europa daarvan nog altijd niet de impact kunnen inschatten. Ik vind hem dus een ongelofelijk schone tiep, al heb ik hem pas laat ontdekt. Ik was niet zo zot van zijn zogenaamde spierballenperiode met Born in the USA. Maar als je daar doorkeek en het prachtige 'I'm on Fire' ontdekte, was je helemaal verkocht. Volgens mij gaat dat nummer over een oudere man die voor een jong meisje valt. Een prachtige melodie ook. Wat een nummer."

Daan Stuyven: "De laatste song van mijn eerste optreden ooit, op vrijdag 13 september 1983. Ik had het nummer voor de gelegenheid in het Nederlands vertaald: 'Hey papa, is je meisje thuis'. Anders dan het origineel impliceerde dat een desinteresse voor het meisje en een nog te plaatsen interesse voor de papa - altijd prijs bij pubers. Maar het werkte. Een begeesterde fanate van onze dwalende band smeekte me om het nog eens te spelen als bis, wat ik op slag deed. Ik heb de daaropvolgende nachten op haar kamer gesleten, waarvan ze de muren volledig had volgeplakt met Marlboro-pakjes. Uiteindelijk heeft dat de deur dichtgedaan: duizenden have-been sigaretten die je toeroepen: 'ik sta in vuur'. Dat soort cynische humor heb ik pas later weten te appreciëren."

7. Jungleland

Bart Peeters: "Springsteen is een geweldig acteur. Het kan vreemd klinken, maar op dat vlak verschilt hij eigenlijk niet zoveel van Celine Dion. Die slaagt er ook in om elke avond op exact hetzelfde moment de krop in de keel te krijgen. Niet simpel wanneer je voor de drieduizendste keer hetzelfde nummer inzet."

8. State Trooper

Bart Peeters: "Springsteen kan zich als geen ander inleven in zijn personages en heeft bovendien het talent om dat een hele song lang vol te houden. Veel van zijn nummers zijn als miniromans die hij heeft samengevat in drie strofes. Ik denk ook dat hij enorm worstelt met zijn imago, want intussen is die man natuurlijk allang niet meer de working class kid van twintig jaar geleden. Op Lucky Town heeft hij daar zelfs een song over geschreven, waarin hij het heeft over 'a rich man in a poor man's shirt'. Pure ontroering." Pieter-Jan De Smet: "De volledige Nebraska-cd is een monument. Die plaat bewijst dat Springsteen de Woody Guthrie of Leadbelly van het moment is."

Tom Barman: "Het belangrijkste voor elke artiest is een eigen plaats te vinden. Ik denk dat Nebraska voor Springsteen de plaat was waarmee hij zich finaal heeft bevrijd van zijn Bob Dylan-fixatie, al was die dan intellectueler en minder persoonlijk. Ik pik er 'State Trooper' uit omdat ik er voor 'Theme from Turnpike' een zin uit heb gejat: "New Jersey turnpike riding on a wet night". Dat had ik trouwens al eerder gedaan als ik vond dat het paste; denk maar aan R.E.M."

9. Fire

Thé Lau: "Dit heb ik ook vaak gespeeld. Altijd als Pointer Sisters-hit. Maar ik vind zijn versie wel mooier." Anita Pointer: "Toen Springsteen ons dit nummer cadeau deed, sprongen we een gat in de lucht. Het heeft nog tot 1984 geduurd voor we hem er persoonlijk voor hebben kunnen bedanken, toen we samen in de studio zaten voor USA for Africa. Toen heb ik hem als een klein kind zelfs een handtekening gevraagd."

10. Thunder Road

Damon Gough: "Het mooiste nummer ooit geschreven. 'Thunder Road' is zo'n beetje mijn hobby geworden. Ik heb er meer dan vierhonderd verschillende versies van in huis." Stijn Meuris: "Magistraal, dit. Een episch gedicht, bijna. Ik ken weinig songs die zoveel tekst hebben, maar net als bij Nick Cave kun je hier geen woord in schrappen. Er staat geen komma te veel in. Voor mij is 'Thunder Road' pure literatuur."

11. Candy's Room

Frank Vander linden: "Een heel seksueel geladen nummer, wat je bij Springsteen, zeker in die periode, niet zo vaak tegenkomt. Al denk ik toch dat hij toen zelf goed aan zijn trekken kwam (lacht). Ik heb ooit een foto uit de documentatiedienst van Humo meegepikt waarop Springsteen als jonge kerel stond. Die foto heeft jarenlang op mijn schouw gestaan en haast iedereen die binnenkwam dacht dat het Tom Barman was. Dat vroege bohémien-achtige maakte hem toen dus best wel sexy. Alleen: wie nu over Springsteen praat, denkt spontaan aan die volbloed Amerikaanse spierbundel."

12. Darkness on the Edge of Town

Luc De Vos: "Springsteen is een jeugdliefde van mij. Darkness on the Edge of Town verscheen in 1978, ik was toen veertien jaar en ik was direct verzot op die plaat. Op ons klein pick-upke uit de jaren zestig heb ik ze helemaal grijsgedraaid, tot ik alle teksten van voren naar achteren kon opzeggen. Ze zijn wel typisch Amerikaans, met al die road-toestanden en zo. Het lijkt alsof hij constant met een auto ergens naartoe rijdt. Dat is natuurlijk een prachtige metafoor: alles achterlaten en op zoek gaan naar iets nieuws. Normaal gezien ben ik niet zo'n liefhebber van die americana-sfeer. Op dat vlak ben ik veeleer een Europeaan: geef mij maar het verregende Engeland. Maar toch sprak die symboliek mij enorm aan."

13. 57 Channels (and Nothin' On)

Bart Peeters: "Het is een tekst waar heel veel mensen zich mee kunnen identificeren. Als je, zoals ik, zelf voor de televisie werkt, sta je per definitie minder mild tegenover het medium. Bruce speelt ook geweldig bas op dit nummer." Alex Callier: "Hiermee haalt Springsteen een van de grootste ziekten van deze tijd aan: televisie. Dodelijk simpel en daardoor geniaal. Dit is helemaal niet arty farty, maar net heel (be)grijpbaar."

14. Human Touch

Thé Lau: "Zo'n mooi nummer! De laatste decennia heb ik zelden een nummer sufgedraaid - noem het beroepsmisvorming - maar dit lied wel. Een song moet al van goeden huize zijn voor ie me zover krijgt. De laatste keer dat ik me nog zo heb laten meeslepen, was toen ik 'Lose Yourself' van Eminem hoorde." Yasmine: "Dit stamt nog uit mijn bakvissenperiode. Een heerlijk nummer."

15. Dancing in the Dark

Nikolas Van der Veken: "Als tiener vond ik Springsteen een echte rockgod. In de clip van 'Dancing in the Dark' zit die befaamde scène waarin hij een meisje uit het publiek trekt. Geënsceneerd natuurlijk, maar ik heb zeker tien jaar geloofd dat dat helemaal geen opgezet spel was. Ik herinner me ook nog een playbackshow op school waarin een van mijn klasmaatjes dat nummer bracht en ook een meisje uit het publiek trok. Toen dacht ik: shit, die gast mag zomaar een meisje kussen. Meteen had ik spijt dat ik niet zelf op dat idee gekomen was. Alle truken van de foor zijn goed genoeg om meisjes binnen te doen."

16. For You

Thé Lau: "Dit was de eerste Bruce Springsteen-songs die me greep, en dat in een tijd dat ik nauwelijks naar teksten luisterde. In die dagen werd Bruce steevast als de nieuwe Bob Dylan bestempeld, wat zijn carrière volgens mij aanzienlijke vertraging heeft bezorgd." Daan Stuyven: "Vaudeville zoals het hoort, omdat het minimum aan overgave tegelijk de totale overgave betekent. Hier rijdt de jonge Springsteen zich te pletter op de betonnen muur der liefde, en dat met een snelheid waar ik met nostalgie op terugkijk. Zijn debuut, Greetings from Ashbury Park, was overigens mijn lichttoren en incorrecte spiekbriefje in Chicago, tijdens de opnamesessies voor Cago van Dead Man Ray. Zo net iets te hoog zingen met een stem die vrolijk onderweg is naar gebroken zijn, en dan zo verbouwereerd mogelijk zelfmedelijden hebben. Het beste tegengif voor dit nummer is misschien 'Mon plus grand amour c'est vous' van Barbara."

17. The Rising

Bart Peeters: "Ik wil best geloven dat de mens Springsteen flink was aangedaan door de manier waarop Amerika gekneusd werd na de gebeurtenissen van 11 september. Maar tegelijkertijd denk ik dat diezelfde dag zijn inspiratieduiveltje een vreugdedansje heeft gemaakt." Emily Robinson: "Springsteen is het soort verteller bij wie je meteen aan z'n lippen hangt. Omdat je gelooft wat hij zegt. Bovendien verstaat The Boss de kunst om te verwoorden wat er leeft onder de mensen. Er zijn nogal wat saaie nummers gemaakt na 11 september, maar 'The Rising' is een magistrale song. Dat is pure poëzie. Weet je wat het is? De Amerikanen vertrouwen hem hun gevoelens toe en dat is het grootste compliment dat je als artiest kunt krijgen. Bruce Springsteen zou een goed president zijn."

18. Because the Night

Thé Lau: "In mijn dagen als sessiegitarist van de Paradiso Talentenshow heb ik het vaak gespeeld, en zeer tot genoegen. Al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat ik de versie van Patti Smith prefereer." Arno: "Vroeger had ik wel voeling met het werk van Springsteen. Toen was hij nog een klein ventje, maar daarna is hij bodybuilding gaan doen. Ik spreek van voor de oorlog, hé. Echt groot is hij niet, maar de meeste popsterren zie je nauwelijks lopen. Kijk maar naar Jagger en Bowie. Ik heb horen zeggen dat ze wel een enorm pietje hebben, dus misschien geldt dat voor Springsteen ook wel. Waarom willen jullie dit eigenlijk weten? Komt Springsteen maandag naar België? Godverdoeme, doe hem de groeten van nonkel Arno!"

19. If I Should Fall Behind

Nils Lofgren: "Dat is een heel emotioneel nummer. Erg geladen ook, vooral als we het live spelen. De hele groep is ontzettend gehecht aan die song en op de vorige tournee zongen we elk een strofe. Het gevoel van verbondenheid waar Bruce het in 'If I Should Fall Behind' over heeft, raakt me zeer. Ik heb een geweldige vriendin waar ik me net zo close bij voel en tijdens mijn solo-optredens zing ik dit zelf ook. Ik heb dit nummer voor het eerst gehoord toen Bruce me meenam voor een ritje door Los Angeles. Hij wilde me Human Touch en Lucky Town laten horen en dit liedje is me meteen bijgebleven als een van de mooiste lovesongs ooit geschreven. Al had ik toen al in de gaten dat geen enkel radiostation dit ooit zou draaien. Dat bleek ook te kloppen, achteraf. Het was niet glad genoeg. Sindsdien ben ik mijn geloof in radiostations verloren. 'If I Should Fall Behind' is pas een classic geworden doordat we het zoveel live hebben gespeeld."

20. Hungry Heart

Bob Savenberg: "Een magistraal nummer. Ik ken minstens tien songs met hetzelfde akkoordenschema en toch doet hij daar iets speciaals mee. Op de live-cd staat een versie waar het publiek al begint te zingen voor hij zelf een woord gezegd heeft. Dat is kippenvel. Bruce is de enige artiest die mij tot tranen toe kan bewegen. Ik word daar vaak mee uitgelachen. (inderdaad met vochtige ogen) Heb je die pees van de E Street Band al eens naar Springsteen zien kijken? Die zijn echt vereerd dat ze met hem mogen spelen. Toen hij hen opbelde om na bijna tien jaar weer samen op tournee te gaan, stonden ze de dag nadien al allemaal voor de deur. Schitterend, toch? Springsteen is altijd mijn groot voorbeeld geweest. Ik ben echt niet het type dat gauw onder de indruk is van idolen, maar de dag dat ik Springsteen een hand mag geven, zal ik daar niet goed van zijn."

In het foto-onderschrift op de Springsteen-pagina die gisteren in de krant stond is een foutje geslopen. Daar hadden we het over de nieuwe cd The Shining, terwijl het natuurlijk The Rising moet zijn. Onze excuses.

Coördinatie

Bart Steenhaut

Teksten

Kurt Blondeel

Koen De Meester

Bart Steenhaut

Christophe Verbiest

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234