Zaterdag 15/08/2020

Broers in de blues

Zijn dooppeter is dan wel 'de onverbiddelijke zoener', met debuutplaat 'Shimmer and Glow' zal Gertjan Van Hellemont vooral gebroken harten lijmen. Samen met zijn broer Sem vormt hij Douglas Firs, een groep waarmee het aangenaam mijmeren is. 'Als het echt goed begint te lopen, koop ik je wel uit bij Woestijnvis.' Lander Deweer

Hij zegt het haast onoplettend, met de neus in een kop koffie geprikt en de ogen halfopen, maar daarom niet minder doordacht. "Gertjan heeft voor een leven gekozen dat ik nooit heb durven te leiden. Meer dan tien jaar geleden twijfelde ik om voluit voor muziek te gaan, maar ik was te bang om later een arme, werkloze pianist te worden. Daarom heb ik veel bewondering voor de keuzes die Gertjan nu maakt, en voor de manier waarop hij in het leven staat."

Aan het woord is Sem Van Hellemont, 33 en vredig in de keuken van Woestijnvis gezeten. Jaren lang was Van Hellemont eindredacteur bij De laatste show, heden werkt hij volop aan het nieuwe programma van Michiel Devlieger. De slimste gemeente - zo luidt de werktitel - moet begin februari op antenne. "In De slimste gemeente willen we op zoek gaan naar de beste quizgemeente van het land. De titel zal nog veranderen, maar momenteel zijn we al volop aan het testen: rondes verzinnen, vragen opstellen, kandidaten selecteren. Vrij intensief allemaal."

Aanleiding van het gesprek is echter Shimmer and Glow, de fonkelnieuwe debuutplaat van Douglas Firs. Frontman en bezieler van die groep is niet Sem, maar Gertjan Van Hellemont. Negen jaar jonger, maar daarom niet minder bespiegelend. "I wanna stop my fears from growing/my tears from showing/my dreams from slowing down", klinkt het bijvoorbeeld in 'Baby Jack', een ingetogen hoogtepunt op Shimmer and Glow. Net als de titelsong, eerder dit jaar rijkelijk met airplay omgord, en de pas gelanceerde tweede radiosingle, 'Misunderstood', vat 'Baby Jack' de pit van Douglas Firs voortreffelijk samen.

Immers:Shimmer and Glow klinkt als herfst in de oren. Het regent, het waait, door het vensterraam vergeelt de tijd en meanderen bomen tussen groen, bruin en rood, maar plots, na ruim getob, breekt fel de zon door het wolkendek. Het is een plaat vol spijt ("I never should have said 'I like Dylan too'" zingt Gertjan in het toepasselijk getitelde 'Never Cared Enough'), angst en behoedzame hoop (de gelouterde gitaarlijn in 'The Winter Sun Is Gonna Last'). Met Shimmer and Glow, kortom, is het aangenaam mijmeren.

Gertjan: "Van mij mag iedereen over deze plaat denken wat hij wil. Maar die sfeer van 'licht aan het einde van de tunnel' zit er zeker in."

Sem: "Al zijn de laatste liedjes op de plaat toch meer: tunnel uit rijden, omkeren, en tunnel terug in rijden (lacht). Kansen genoeg om triest te worden."

Gertjan: "Oorspronkelijk zouden er nog meer trieste liedjes op de plaat staan. Mijn eerste idee was om Shimmer and Glow met het nummer 'I Will Let You Down' te openen: dat leek me een mooi statement. Maar uiteindelijk heb ik het nummer weggelaten, het paste niet. Die donkere sfeer bleef ook in de rest van de plaat te veel hangen, nu trekt het allemaal toch wat meer open en krijg je pas onderweg de gelegenheid om triestig worden. Gelukkig, want een triest nummer is eigenlijk pas mooi naast een meer opgewekte song."

Sem: "Het is typisch voor songschrijvers zoals jij dat je vooral liedjes maakt wanneer je droevig bent. Voor je het goed en wel beseft, heb je tien trage nummers en geen enkel rap."

Gertjan: "Dat is waar. Maar daarom ben ik nog geen droevige mens. Ik heb wel lange tijd schrik gehad voor wat zou komen. Ik dacht dat ik me sowieso zou moeten aanpassen aan allerlei regels en plichten, en was bang om mijn jeugdige onschuld te verliezen. Maar intussen leid ik het leven dat ik altijd heb willen leiden, en amuseer ik mij heel erg. Dat mensen die de plaat horen vaak vragen of ik echt zo triestig ben, vind ik dus wel, euh, raar."

Raar, omdat praten over zijn muziek voor Gertjan "een heel nieuwe ervaring" is. Raar ook, omdat op de mond van beider Van Hellemonts gretig een glimlach kleeft. Douglassparren zijn geen treurwilgen. Niettemin bleek een zonovergoten palmboom als hoes van Shimmer and Glow toch wat ongeschikt. Passender is het huidige beeld, van de hand van Neal Casal. Zegt Gertjan: "Waarschijnlijk mijn grootste muzikale held."

Toch even situeren, die Casal. Toert momenteel met voormalig The Black Crowes-zanger Chris Robinson, werkte eerder met zowel Willie Nelson als Lucinda Williams, en is vooral bekend als gitarist van The Cardinals, tussen 2004 en 2009 de vaste begeleidingsband van de Amerikaanse rockheld Ryan Adams. "Vier jaar geleden heb ik Neal Casal eens een paar van mijn nummers doorgestuurd, 's nachts na een avond op café. Verrassend genoeg kreeg ik vrij snel antwoord. Hij vond ze blijkbaar wel oké, en wou mijn debuut zelfs producen. Uiteindelijk is dat niet gelukt, omdat hij in San Francisco woont en ik in Gent onder meer, maar hij heeft wel de hoesfoto van Shimmer and Glow gemaakt."

Net als voor Ashes & Fire, de felbejubelde jongste plaat van Ryan Adams. Haast even indrukwekkend als die referentie: de rij muzikanten op Shimmer and Glow, met onder meer Bram Vanparys (bij wiens The Bony King of Nowhere Gertjan al jaren als vaste gitarist fungeert), Renée Sys, Senne Guns, Jinte Deprez en Simon Casier (beiden Balthazar), en Frederik Van Den Berghe (Admiral Freebee, Trixie Whitley). Onmiskenbare tweespan van Douglas Firs, echter: de broers-Van Hellemont.

Sem: "De andere muzikanten schrokken in de studio vaak van de 'zware ruzie' die wij maakten, terwijl het voor ons nooit als ruzie aanvoelde."

Gertjan: "Het feit dat wij als broers in dezelfde band zitten, kan ik alleen maar als een groot voordeel beschouwen. Je bent automatisch veel harder voor elkaar, maar daardoor kom je ook veel sneller tot de essentie."

Sem: "Maar als jij begint te discussiëren over de klank van een gitaar, dan ga ik liever een boek lezen. Drie uur twijfelen of je wel of niet aan een knop zou draaien, daar word ik zot van. Daarin ben jij veel meer een perfectionist dan ik. Het klopt wel dat onze relatie veel verbeterd is sinds we allebei in Douglas Firs zitten. Als kind hebben we eigenlijk nooit veel met elkaar gespeeld, daarvoor was het leeftijdsverschil allicht te groot. Nu zien we elkaar veel vaker, en op familiebijeenkomsten zitten we vaak zo lang met elkaar over muziek te praten dat we onze andere broer en zus soms helemaal uit het oog verliezen."

Niet dat muziek thuis allesoverheersend was. Ja, vader Van Hellemont gaf in een naburige school notenleer, en Gertjans dooppeter, Guido Van Hellemont, maakte begin de jaren zeventig deel uit van de kleinkunstformatie Lamp, Lazarus & Kris ("Kris was Kris De Bruyne, maar was Guido nu Lamp of Lazarus? Ik vergeet het altijd."), bekend van 'De onverbiddelijke zoener' en 'De peulschil'. Maar: artistiek nest is te veel gezegd. Hoewel.

Gertjan: "Al van kindsbeen was het duidelijk dat ik muzikant zou worden. Dat leek me vanzelfsprekend. Enkel over het instrument moest ik nog bewust nadenken. Maar eigenlijk heeft Sem dat in mijn plaats beslist. Omdat hij zelf al lang piano speelde, raadde hij me aan om misschien toch maar beter met gitaar te beginnen."

Sem: "Tot een vijftal jaar geleden zat ik in een soort punkgroep zonder gitaar, met enkel een bassist, drum en toetsen. Op een dag vroeg Gertjan of we zin hadden om zijn nummers live te begeleiden. Dat leek ons wel interessant, maar na twee optredens heeft Gertjan mijn drummer en bassist al vervangen, en is Douglas Firs zoals het nu in elkaar zit ontstaan. Mij durfde hij allicht niet buiten te smijten, de confrontatie op familiefeesten zou te lastig geweest zijn."

Gertjan: "Neen, over jou was ik nog net tevreden (lachje). Of ik verwonderd kan zijn over mijn eigen muziek? Ja, eigenlijk wel. Gisteren bijvoorbeeld hebben we enorm goed gerepeteerd, en dan ben ik toch verbaasd hoe mooi onze muziek kan klinken. Daarom maak je ook muziek natuurlijk: om mooie dingen te creëren."

Sem: "Onlangs dacht ik het ook nog, toen ik 'Misunderstood' op Radio 1 hoorde: 'Dat zingt Renée toch echt wel zeer schoon.' En jouw stem valt ook wel mee hoor, Gertjan."

Gertjan: "Stel dat het met Douglas Firs goed begint te lopen, dan betaal ik gewoon wat jij hier bij Woestijnvis verdient, en trekken we samen op tournee."

Sem: "Veel succes."

Een lach volgt, uiteraard, een stevige handdruk ook. Buiten twijfelt H&M-kostuumpop Lana Del Rey tussen glimmen en huilen. Over het viaduct van Vilvoorde glijdt langzaam een vrachtwagen voorbij. Nog hoger, als een condor zijdelings boven de Peruviaanse altiplano zwevend, doorklieft een vliegtuig het wolkendek. Van de zon, warempel, plots wel spoor.

Shimmer and Glow verschijnt op vrijdag 12 oktober. Vanavond stelt Douglas Firs zijn debuutplaat voor op het Playfestival in Hasselt, morgen volgt een concert in de Gentse Minard, dinsdag in het Stuk in Leuven. Daarna trekken de broers-Van Hellemont, in een akoestische setting, samen met The Bony King of Nowhere langsheen een reeks culturele centra in Vlaanderen. Meer info: douglasfirs.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234