Vrijdag 02/12/2022

Britse meesters van de groove

Met heruitgaven van Pulp en The Who op vinyl kregen twee generaties Britse muziek zonet een mooi eerbetoon.

Seattle, april 1994. Kurt Cobain jaagt zichzelf een kogel door het hoofd. In één schot verliest de grunge ook zijn belangrijkste gezicht. Tegelijkertijd, aan de andere kant van de oceaan, komt een eiland muzikaal opnieuw tot leven. In het VK is de geboorte van debritpop een feit. Tegen de winter zal Oasis de fakkel van de Amerikaanse gitaarrock overnemen met Definitely Maybe, en brengt Suede Dog Man Star uit. Maar de eerste tekenen van een Britse muzikale renaissance zijn al in april 1994 te bespeuren. Dan breekt Blur door met Parklife. In diezelfde maand steekt nog een andere speler de kop op, al maakt Pulp zijn opwachting met stille trom op de vierde studioplaat His 'N' Hers (

, Music on Vinyl). Frontman Jarvis Cocker ploeterde al sinds de jaren tachtig om iets te betekenen. En het zou nog twee jaar duren voor de sleutelplaat Different Class, met de singles 'Common People' en 'Disco 2000', zorgde voor een gigantische doorbraak. Maar de kiem voor frontman Cockers' satirische observaties en het stuwende geluid van Pulp wordt wel gelegd met songs als 'Lipgloss', 'Do You Remember the First Time?' of het intrigerende 'David's Last Summer'.

In tegenstelling tot de eerste vinyleditie heeft ook 'Babies' de tracklist gehaald op deze heruitgave, die opgedirkt werd met acht pagina's liner notes van Jarvis Cocker. In de luxe-editie vind je ook nog dertien demo's, outtakes, liveopnames en

B-kantjes.

Ook een kwarteeuw eerder gold het adagium Britannia rules the waves - of regeerde Engeland ten minste over de doorlopende groef van vinyl. In 1971 liet The Who een schokgolf gaan door de popmuziek met Who's Next (

, Music on Vinyl). Later zouden ook de bandleden zélf die langspeler bestempelen als hun beste werk ooit. Oorspronkelijk werd Who's Next opgevat als een futuristisch vervolg op de rockopera Tommy. Maar omdat die te hermetisch klonk, koos de groep om er een bijzonder vernieuwende rockplaat van te maken. Synthesizers tekenen voor een dynamisch en uniek geluid in 'Baba O'Riley' of 'Won't Get Fooled Again', terwijl 'Behind Blue Eyes' later de toon zette voor ontelbare hardrockballads. De grandioze stem van Roger Daltrey, de brutale gitaaraanslagen van Pete Townshend, de rollende bas van John Entwistle en de explosieve drums van Keith Moon: alle vier dragen ze bij tot deze unieke, bezielde plaat.

Het scheelde volgens gitarist en bezieler Pete Townshend geen haar of Who's Next was in "de meest smakeloze pornografische hoes aller tijden" gestopt. Niet dat de goegemeente uiteindelijk minder gechoqueerd was door het definitieve resultaat, waarop je de vier leden tegen een pilaar zag pissen. Hey, it's only rock-'n-roll, but we like it!

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234