Woensdag 25/11/2020

Britse (ex-)first lady treedt voor het voetlicht

Ondanks haar onhandige optredens, haar guitige uiterlijk en volkse uitspraken wordt Cherie Blair zowel in pers als politiek ernstig genomenCherie heeft wel degelijk invloed gehad op tien jaar Blair, maar die invloed keerde zich ook vaak tegen haar

Na Tony komt Cherie

Tony Blair is nog niet eens premier af of zijn vrouw Cherie lost al een ferm schot voor de boeg. Ze noemt het schandalig dat zwangere vrouwen in de cel moeten. Een wanhopige poging om de Blairstempel nog even door te drukken of de eerste stap naar een solocarrière? Eén ding is zeker: Cherie Blair maakt zich klaar om in de schijnwerpers te treden.

door Tina De Gendt

Cherie Blair zat zoals altijd op de eerste rij, toen haar man woensdag aankondigde op 27 juni te zullen aftreden. Tien jaar lang was ze zijn trouwste bondgenoot geweest, had Blair gezegd, en daar wilde hij haar voor bedanken. Maar terwijl ze in Downing Street 10 de dozen begonnen uit te halen, was mevrouw Blair al bezig haar toekomst veilig te stellen.

Een paar dagen later staat Cherie Blair op de voorpagina van The Independent on Sunday met een rechtstreekse aanval op de Labourregering: "Zwangere vrouwen opsluiten is niet alleen een schending van de mensenrechten, maar ook dom." Als mensenrechtenadvocate heeft mevrouw Blair uiteraard nogal wat zeggenschap op dat vlak, maar de timing is zonder meer bijzonder opvallend. Wie hoopt dat de Blairs stilletjes naar de schemerzone zullen verhuizen heeft het mis, was de boodschap.

Al sinds dag één van het premierschap van Blair was duidelijk dat Cherie niet cameraschuw is. Daardoor kreeg ze in de pers al gauw de reputatie munt te willen slaan uit de carrière van haar man, maar omgekeerd moet ook gezegd worden dat de roddelpers maar al te graag voordeel wilde halen uit de ondanks haar uiterlijk mediagenieke Cherie Booth.

Voor Tony Blair in 1994 partijleider werd van Labour nadat zijn mentor John Smith onverwacht was gestorven, was aan hem nog niet al te veel inkt verspild. De enige bekende connectie die hij had was zijn schoonvader, de bekende acteur Tony Booth, waardoor de focus al gauw op die kant van het gezin Blair kwam te liggen. Mevrouw Blair is niet bepaald moeders mooiste, maar door de treffende gelijkenis met haar vader werd ze snel geaccepteerd door de man in de straat. Ook haar afkomst uit een authentiek Engels arbeidsgezin werkte de sympathie van het volk in de hand.

Toen Blair in mei 1997 met een historische meerderheid de jongste premier ooit werd in Groot-Brittannië, kon de pers alleen maar grote ogen opzetten vanwege de spontane vreugde van mevrouw Blair. Ze poseerde met haar man in innige omhelzing en toen paparazzi de volgende ochtend ontbijt aan de deur brachten in de hoop een paar onfrisse shots te krijgen, opende Cherie de deur in haar nachtjapon en bedankte hen vriendelijk voor de attentie.

Door haar openheid en naïeve vriendelijkheid werd al snel de vergelijking gemaakt tussen Cherie en prinses Diana, die bovendien bij elkaar op bezoek kwamen. Toen die laatste enkele maanden later, in augustus 1997 tragisch om het leven kwam, moest Cherie het lege gat op de roddelpagina's vullen. En dat deed ze met glans, zij het niet altijd op de manier die ze zelf voor ogen had.

In 1999 maakte het premierskoppel bekend dat er een vierde kind op komst was, de eerste baby in Downingstreet in 150 jaar. Sindsdien is Cherie niet meer uit de controverse weggeraakt. De ene keer omdat ze betrapt wordt op zwartrijden, een andere keer omdat een ex- huisbediende de vuile was wil buiten hangen, als haar Australische halfzus opduikt.

Ze gaf een verjaardagsfeestje op 11 september 'omdat het het enige moment was waarop iedereen kon komen'. Ze barstte op handelsreis in China in zingen uit en bleek ook nog eens de achternicht te zijn van John Wolkes Booth, de moordenaar van Abraham Lincoln.

Dan was er ook nog Cheriegate in 2002, een smeuïg schandaal met Cherie Blair in de hoofdrol. Wanneer bekend raakte dat mevrouw Blair twee appartementen in Bristol gekocht had van notoir fraudeur Peter Foster, kon ze niets anders dan zich verontschuldigen dat ze van niets wist.

Ondanks haar onhandige optredens, haar guitige uiterlijk en volkse uitspraken wordt Cherie Blair zowel in de pers als de politiek ernstig genomen. Naast de vrouw van de premier is ze immers een zeer getalenteerde advocate. Hoewel ze haar carrière in de eerste jaren van Tony's premierschap in de ijskast had gestoken, draait ze sinds 2001 weer volle werkdagen. Ze doet dit zelfs onder haar eigen naam, Cherie Booth.

Met haar kennis van zaken en uitgesproken meningen over mensenrechten, doodstraf en abortus wist ze onder anderen Bill en Hillary Clinton te imponeren. Met de laatste onderhoudt ze regelmatig contact en de eerste heeft ooit over haar gezegd dat hij 'het een eer zou vinden voor haar deur tot deur campagne te gaan voeren als ze ooit in de politiek zou stappen'. Dat Cherie de huidige president minder apprecieert, steekt ze ook niet onder stoelen of banken.

Tijdens een diner in Washington zou Cherie Bush junior zelfs op de vingers hebben getikt over het aantal doodstraffen in de Verenigde Staten, tot grote gêne van haar echtgenoot. Het is ook algemeen geweten dat Cherie het Brits-Amerikaans beleid in Irak niet vol overtuiging steunde maar daar, op enkele lapsussen na, zo min mogelijk uitspraken over deed. Over de hele lijn heeft Cherie Blair een uitgesproken politieke mening en is ze niet te beroerd die te tonen. Sinds 2005 toert de premiersvrouw ook de wereld rond met lezingen over mensenrechten en discriminatie.

Al sinds haar aankomst in Downing Street wordt Cherie Blair vergeleken met Hillary Clinton, die tussen 1992 en 2000 first lady van de Verenigde Staten was. Dat is wellicht niet helemaal onterecht. Beiden zijn (waren) getrouwd met een regeringsleider, beiden hebben het uit de lagere sociale klassen tot advocaat geschopt en beiden hebben een groot hart voor thema's als sociale discriminatie. Ook door haar vele publieke optredens noemt onder andere de BBC Cherie 'the closest thing to a first lady Downing Street had ever had'.

Toen Hillary Clinton in 2000 senator werd, speculeerde men in de Britse pers al over de toekomst van Cherie na Blair. Die maakte echter van meet af duidelijk dat ze niet van plan was een politieke carrière uit te bouwen en bevestigde dit door de verkiezingscampagne van Tony Blair in 2001 niet te steunen en voor haar eigen carrière te gaan.

Maar nu Cherie nog geen drie dagen nadat haar echtgenoot zijn ontslag heeft aangekondigd, de regering in The Independent on Sunday een veeg uit de pan geeft over het gevangenisbeleid kan het speculeren opnieuw beginnen. Nu luidt het dat Cherie niet Hillary achterna zou gaan, maar verwoede pogingen doet haar stempel op de regering te blijven drukken.

Want Cherie Blair heeft wel degelijk invloed gehad op tien jaar Blair. Ze deed dat misschien niet met veel show, maar het is algemeen geweten dat Cherie de stem achter de premier was. Natuurlijk gaat dat, zoals het spreekwoord zegt, op voor alle sterke mannen, maar bij Cherie keerde haar invloed zich ook vaak tegen haar.

Al in oktober 2000 kreeg ze van de Conservatieven de bijnaam Lady MacBeth, toen ze zich positief uitliet over de nieuwe Human Rights Act, die grotendeels gebaseerd was op de Europese Conventie voor de rechten van de mens maar ook grotere zelfbeschikking gaf aan Britse rechters. Men vermoedt ook haar hand achter Blairs beslissing om slachtoffers van vrouwenhandel in Engeland te laten blijven tot ze hersteld zijn, een beslissing die tegen de Europese Conventie ingaat. Ook andere thema's, zoals vrouwen in de gevangenis, familiaal geweld en vrouwen in armoede, zouden door haar toedoen op de politieke agenda zijn beland.

Op zich is er weinig duivels aan je functie te misbruiken om mensenrechten op de agenda te zetten, maar er wordt haar ook op een ander vlak machtswellust verweten. Zo wordt gefluisterd dat het Cherie was die de jonge Tony Blair bij Labour binnen haalde en hem via haar vader, die een vooraanstaand partijlid was, de weg naar het parlement toonde. Binnen Labour zelf wordt ook gezegd dat Tony Blair al een hele tijd af wilde van zijn functie als premier, maar dat hij telkens door zijn vrouw werd overgehaald nog even vol te houden.

Cheries pleidooi om zwangere vrouwen niet naar de cel te sturen wordt in de Britse pers begrepen als een duidelijk wens om de rol vervullen die voor de meeste ex-first lady's is weggelegd: internationaal pleitbezorgster van liefdadigheid. Het nobele karakter van die wens wordt door The Independent echter in twijfel getrokken.

Nog meer dan om haar capaciteiten in de rechtszaal staat Cherie Blair in de pers bekend om het gat in haar hand. Als meisje uit een simpel arbeidersgezin heeft ze blijkbaar niet geleerd hoe met geld om te gaan. Ze zou zich een luxe veroorloven die eerder passen in het koninklijk paleis dan in Downing Street. Ze gebruikt daarvoor bovendien ook niet altijd haar eigen geld.

Tijdens een bezoek aan Melbourne in 2003 nodigde de eigenaar van een shopping center haar uit een paar dingen gratis mee te nemen. Cherie liep naar buiten met in totaal 68 kledingstukken ter waarde van 3.000 euro. Nog in Australië werd ze in 2005 voor een speech op een liefdadigheidsetentje 150.000 euro betaald, terwijl de totale opbrengst van het evenement slechts 120.000 euro bedroeg. De lezingen die ze in 2005 in de Verenigde Staten deed over haar boek, zouden volledig door Labour betaald zijn. De opbrengst was voor haar. En een paar bezoekjes aan de kapper voor de verkiezingen van 2005 kostten de partij in totaal een kleine 10.000 euro. Van hun eigen geld kochten ze onlangs een huis in hartje Londen van zo'n 5 miljoen euro.

Nu ziet het er niet naar uit dat Tony Blair meteen werkloos zal zijn na 27 juni. Uitgevers zitten al jaren te dingen naar zijn (nog te schrijven) biografie, en lezingen zouden hem in de Verenigde Staten tot 25.000 euro per keer kunnen opleveren. Cherie kan haar carrière in de rechtszaal nog uitbouwen en zal daar ongetwijfeld goed voor betaald worden. Maar of het allemaal genoeg zal zijn hun huidige levensstijl te behouden, is wel de vraag.

The Independent gokt voor de familie Blair dan ook op een toekomst in het centrum van de aandacht. Een met Cherie als leading lady en Tony als uithangbord om haar ambities en opinies te ventileren. Net zoals het een goede ex-first lady betaamt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234