Woensdag 17/07/2019

brieven

Lobbywerk

Hans Knoop weet in zijn aanval op mij en mijn boek De Israël Lobby geen onderscheid te maken tussen onderzoek naar lobbywerk en antisemitische complottheorieën (DM 21/9). Ofwel is hij niet erg slim ofwel doet hij, wat de groep rond Joods Actueel meestal doet: insinueren en valse beschuldigingen gebruiken in plaats van argumenten.

Lobbywerk is een algemeen verschijnsel. Volgens deze krant zijn er in Brussel 30.000 lobbyisten actief rond alle mogelijke politieke en economische belangen. Hun werk analyseren is een vorm van onderzoeksjournalistiek.

Mijn boek heeft dan ook niets met antisemitisme van doen. Dit is niet alleen mijn mening, maar ook die van professor Henri Rosenberg. Toen het boek indertijd verscheen en er een aanval op volgde in Joods Actueel, besprak hij het boek uitvoerig. Hij stelde de redacteuren van het stuk de pertinente vraag: "Waarin is dit betoog dat de Israël-lobby in kaart brengt antisemitisch? Het boek negeren en de auteur zwartmaken is onvoldoende om het op argumenten en feitenmateriaal gesteunde betoog te ontkrachten."

Voor professor Rosenberg ging het om een "met voorbeelden geïllustreerde haarfijne schets van hoe de Joodse lobby in België in elkaar zit. Lucas Catherine legt op voor de leek overtuigende wijze uit via welke kanalen (politieke partijen, politici, denktanks) de Joodse lobby opereert en vooral welke resultaten met deze beïnvloeding bereikt werden."

Zijn conclusie: "Als Joodse lezer blijft mij na het lezen van zijn boek het behaaglijke gevoel bij dat wij Joden over een efficiënte wereldwijde lobbymachine beschikken die de Joodse en Israëlische belangen veiligstelt en dat die goed geoliede lobbymachine in België uitermate doeltreffend functioneert op alle echelons van de macht."

Zo hoort u ook eens een andere Joodse stem.

Lucas Catherine, Brussel

Homans en de praktijktesten

Minister Homans slaat, zoals vaker, de bal ver mis als ze beweert dat alleen de verhuurders mogen beslissen wie ze als huurder nemen.

In haar eigen sociale woningen mag niet de verhuurder noch de minister beslissen wie er komt wonen. Er zijn objectieve criteria en een (veel te lange) wachtlijst waar de verhuurder niet van af kan wijken.

Als een staat een basisbehoefte als wonen wil laten vervullen door private ondernemingen, dan mag dat enkel en alleen onder strikte voorwaarden en controle. Zoals bij voeding, gezondheid, onderwijs.

Zulke ministers worden stilaan een gevaar voor de samenleving

Toon Machiels, (bijna gepensioneerd) coördinator van het Huurderssyndicaat, Kortessem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden