Maandag 29/11/2021

Brieven uit Brussel: "Kansen krijgen is goed, ze grijpen is beter"

Blaise Turikumwe. Beeld Bas Bogaerts
Blaise Turikumwe.Beeld Bas Bogaerts

Het regent negatieve berichten over de Brusselse jeugd. Alsof in Brussel maar één soort jongere bestaat. De Morgen en politiek filosoof Bleri Lleshi lanceren daarom 'Brieven uit Brussel'. Elke donderdag, tien weken lang, laten we Brusselse jongeren aan het woord. Vandaag: Blaise Turikumwe (20), student rechten aan de HUB

Menig zijn de klaagzangen over het zoveelste persbericht over allochtonen die oproer hebben veroorzaakt. Of die op een of andere manier in verband worden gebracht met conflicten, vandalisme, geweld enzovoort. Het nieuws bericht dan ook bij uitstek over alles wat verkeerd gaat in de wereld. Kunnen we dat ongenuanceerde beeld als representatief beschouwen? Eén persbericht staat mij nog helder voor de geest. Drie Belgen van Turkse origine vonden een tijd terug 300.000 euro in een kluis van een voormalig Dexia-kantoor dat één van hen gekocht had en aan het verbouwen was. Ze hebben toen de politie en de pers gebeld "om te tonen dat wij eerlijke mensen zijn."

Enerzijds een waar toonbeeld van integriteit, en moreel gezien zeker prijzenswaardig. Ik wil echter stilstaan bij de keerzijde van de medaille: "Laat dit maar het bewijs zijn dat de vooroordelen tegen de allochtonen niet kloppen."

Ik heb vaak het gevoel dat vreemdelingen, allochtonen, buitenlanders, of hoe je ze ook wil noemen, lijden aan een soort 'minderwaardigheidscomplex'. Het is geenszins mijn bedoeling om racisme en discriminatie te bagatelliseren. Maar de drang om de inheemse bevolking het tegengestelde te bewijzen is weinig constructief. Het schept een sfeer van wrijving en polarisatie, "wij- tegen-zij". Het is één ding om sociale onrechtvaardigheid te veroordelen, maar het vergt moed om de zogenaamde slachtoffermentaliteit te overschrijden. Ik ken een aantal moeders die omwille van oorlog in hun thuisland naar België zijn gevlucht, als weduwe met jonge kinderen, zonder financiële middelen. De moeilijkheden om aan werk te geraken (ondermeer wegens een niet erkend diploma), de hoge huurprijzen en de zorg voor kleine kinderen zijn bekende struikelblokken. En toch slagen die alleenstaande moeders erin om hun problemen te overwinnen, zodat hun kinderen hun studies succesvol kunnen afronden, zelfs in het hoger onderwijs, en daarna aan werk geraken.

Anderzijds mogen we de bestaande discriminatie niet ontkennen. Denk maar aan de 'bleu blanc belge'-lijsten, die aantoonden dat vele Belgische bedrijven alleen werknemers willen met de juiste stamboom. Maar in tijden van crisis en economische onzekerheid moeten jongeren beseffen dat het behalen van een diploma niet genoeg is. Het is aan ons om onze verantwoordelijkheid op te nemen en zelfs in ongunstige omstandigheden kansen te grijpen of opportuniteiten te creëren.

Een vaak voorkomend discours is dat er een grote ongelijkheid heerst in het onderwijs. Ironisch vond ik het, toen een Afrikaanse vriend van mij klaagde dat"de aanwezigheid van veel buitenlanders de kwaliteit van het onderwijs ondermijnt". Op het eerste zicht lijkt dit beledigend en hypocriet. Maar ik heb dit aan den lijve ondervonden: in het lager onderwijs zat ik in een basisschool in Anderlecht, waar het merendeel van de leerlingen van buitenlandse afkomst was. In het zesde leerjaar heeft mijn moeder me ingeschreven in een school in Vlaanderen. Ik herinner mij nog heel goed dat de leerkracht ons onderrichtte over Romeinse cijfers, een herhaling van geziene leerstof die voor mij Chinees was. Mijn gezicht sprak boekdelen.

Het is een anekdote, maar ze illustreert de grote leerachterstand van veel jongeren in Brussel. Uiteraard deelt de overheid hier in de verantwoordelijkheid. Maar het gaat ook om een wisselwerking: als wij ons willen engageren in actieve participatie, vergemakkelijkt dat toch het leerproces?

Ik heb ervoor gekozen om mij in te zetten voor een internationale studentenorganisatie: AIESEC. We geven jongeren de kans om na hun studies naar het buitenland te gaan, en aan buitenlandse jongeren om naar hier te komen, voor een professionele (betaalde) stage van 6 tot 18 maanden of om tijdens de zomer mee te werken aan een ontwikkelingsproject.

Vrijwilligers zoals ik kunnen meewerken aan de organisatie van jobbeurzen. De bedoeling is om begrip voor andere culturen te kweken, en ook om jongeren de kans te geven om al tijdens hun studies een netwerk uit te bouwen. Als ik zie hoe jongeren samenwerken in deze multiculturele groep, ben ik geneigd te geloven dat vreedzame co-existentie niet slechts een ideaal is, maar een feit.

Ik ben dankbaar dat ik in België mag wonen, dat ik het voorrecht heb om hoger onderwijs te volgen, dat ik tijdens de zomer kan werken zodat ik financieel onafhankelijk ben, en dat ik kan uitkijken naar een gunstige toekomst. Kansen krijgen is goed, ze grijpen is beter.

Ben jij tussen 16 en 26 jaar en woon/werk/studeer je in Brussel? Mail je brief naar ovbrussels@gmail.com. Wie weet wordt hij gepubliceerd in De Morgen, of op de blog van Bleri Lleshi.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234