Dinsdag 19/10/2021

Column

Brieven uit Brussel: "Ik geloof in de kracht van positiviteit, kijken vanuit een ander perspectief"

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN

Hannah Boakye is 23 jaar. Ze woont en studeert in Brussel.

Juni 2007. Leuke dag en avond op het Brusselse festival Couleur Café. We wilden de nacht verderzetten al feestend in Brussel. Onbekend in Brussel, verdwaalden mijn vriendinnen en ik. Wat een leuke nacht moest worden, draaide uit op angstig dwalen rond Brussel-Zuid.

We zagen niets gezelligs, maakten onszelf bang met de lugubere types die ons voorbij wandelden, we hadden het koud en vielen uiteindelijk in slaap naast de daklozen bij het station. Eerste trein 's ochtends, bestemming: Antwerpen. Oef, op weg naar het bekende, mijn veilige thuishaven (al woonde ik in Borgerhout - voor anderen ook een 'getto'). Ik zwoer nooit meer naar Brussel te gaan als het niet echt nodig was. Wel... is dat even anders uitgedraaid. Wat ik wou studeren, kon alleen in Brussel. Daar ging ik.

Intussen is mijn liefde voor Brussel bekend. Ik krijg meestal amper uitgedrukt in woorden wat mij zo naar deze stad drijft. Zo weglopen van een plek en er daarna van houden? Ja, dat is mogelijk. Ik wou een onbevangen houding aannemen, af en toe een andere bril opzetten. En wat voor schoons heeft dat opgeleverd; ik ging Brussel anders zien.

Ik geniet van studeren in de Koninklijke Bibliotheek en daarna op weg naar huis de zon zien ondergaan op de Kunstberg; de ongelofelijke mix van mensen; het kuieren op het Vossenplein in de ochtend; het naar beneden roetsjen met mijn fiets en afzien wanneer ik weer naar boven moet; de markt aan het Zuid; de vele betogingen die de stad doen bewegen, Brussel leeft; de boswandelingen in het Zoniënwoud; cultuur en kunst in de vele musea, straatartiesten, de gekheid als er een voetbalmatch is - maakt niet uit welk land wint, nadien steeds een stoetje toeterende auto's dat door de straten rijdt; de teleurgestelde gezichten als toeristen Manneken Pis zien; mijn bakker die zijn beste Nederlands bovenhaalt en ik mijn beste Frans.

Brussel heeft een bruisende energie die door de straten waait. Winter, lente, zomer, herfst, het centrum, Sint-Gillis, Schaarbeek, overal en altijd, al vraagt het een zekere openheid om die te voelen. Ik hou van mensen die toegeven dat ze Brussel niet kennen en er eigenlijk wel eens heen zouden willen gaan. Ik ben blij dat zij hun brein niet laten vertroebelen door wat de media ons voorschotelen.

Waarom - oh waarom - hoor ik dingen als: "Brussel, zo'n vreselijke stad", "Ik zou er nooit willen wonen, zo grijs en vuil", "Ben je niet bang daar?", "Er wonen alleen maar allochtonen, dat is niet het echte België". Waarom zeggen mensen die Brussel enkel kennen van de stations, de Nieuwstraat en de Grote Markt zoiets? Brussel is zo veel meer.

Jammer dat angst en eenzijdige berichtgeving de gedachten voedt. Slechte raadgevers, als je 't mij vraagt. Plan eens een uitstapje naar Brussel, vraag tips aan 'locals', wijk eens af van de gebaande paden, verdwaal en ontdek Brussel. Je zou versteld kunnen staan!

Jammer ook dat die 'allochtonen' zo negatief in beeld blijven komen. Ik ben er blijkbaar ook eentje. Mijn vader is zwart, mijn moeder blank; het resultaat is dat ik bruin ben, niet geadopteerd, niet in Afrika geboren. Dat ik mij niet allochtoon voel. Dat ik trots ben op beide culturen en even Belg ben als een echte Belg maar zijn kan.

In België, in Brussel, wonen nu eenmaal mensen uit alle werelddelen en culturen. Het heeft geen zin om de tijd proberen terug te draaien. We moeten samenleven, de talenten van alle inwoners gebruiken en de meerwaarde zien. Ik zeg niet dat het gemakkelijk is. Natuurlijk niet, want verscheidenheid in mensen brengt ook verscheidenheid in waarden, normen en meningen mee. Maar: moeilijk gaat ook. Moeilijk kan zelfs heel verrijkend en boeiend zijn. Ik geloof dat iedereen water bij de wijn moet doen. Laten we al eens bij onszelf beginnen, vriendelijk zijn tegen elkaar en positief de dag beginnen.

En ja, er zijn vervelende mannen op straat, maar waarom hoor ik niets over de boeiende en vriendelijke mensen? Sommige straten zijn überlelijk - maar de gezellige straatjes en parken dan? Er is werk aan de winkel, dat is zo. Maar: ik geloof in een positieve aanpak, in de kleine dingen, die ik nu al zie: hoe Nederlandstaligen hun beste Frans bovenhalen en Franstaligen hun beste Nederlands. Of hoe beide talen gemengd worden in één zin. Leuk om te zien hoeveel moeite mijn buren doen. Om samen te leven, er het beste van te maken. Ten slotte willen we allemaal hetzelfde.

Ik geloof in de kracht van positiviteit, durven kijken vanuit een ander perspectief, geduld opbrengen, proberen begrijpen, vooroordelen aan de kant schuiven en kritisch zijn. Het zou mij en zo veel anderen oprecht blij maken als iedereen gewoon eens probeerde. We zouden anders naar elkaar kijken. Echt naar elkaar kijken. Niet naar het uiterlijk, de cultuur, religie, beperking, het anders-zijn of de situatie van iemand, maar naar de persoon zelf. Of... naar de stad zelf.

Het regent negatieve berichten over de Brusselse jeugd. Alsof in Brussel maar een soort jongere bestaat. De Morgen en politiek filosoof Bleri Lleshi lanceren daarom 'Brieven uit Brussel'. Elke donderdag, tien weken lang, laten we Brusselse jongeren aan het woord. Ben je tussen 16 en 26 jaar en woon/werk/studeer je in Brussel? Mail je brief naar ovbrussels@gmail.com. Wie weet wordt hij gepubliceerd in De Morgen, of op de blog van Bleri Lleshi.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234