Zaterdag 07/12/2019

Brieven uit Antwerpen: Kerkstraat, tussen Borgerhout en Seefhoek

Beeld Bas Bogaerts

Laura Los is 20 en studeert Taal- en Letterkunde. Elke donderdag, vijf weken lang, laten De Morgen en politiek filosoof Bleri Lleshi Antwerpse jongeren aan het woord over hun ervaringen en verhalen in de tweede stad van België.

Vanuit mijn raam op de eerste verdieping zie ik veel. Ik staar of gluur niet, maar als je op een klein kot zit wordt je blik automatisch naar buiten getrokken. Voor mij ligt het basketbalpleintje van de Kerkstraat. Een multiculturele buurt, zo men zegt. En het is ook zo. Laat mij u voorstellen aan vroegevogelvrouw, zoals ik haar noem.

Afhangend van het tijdstip waarop ikzelf mijn dag begin of laat eindigen na een decadente avond, ben ik getuige van het mooie ritueel van vroegevogelvrouw. Rond halfzes in het ochtendgloren komt zij - zonder naam, maar als ik haar gelaat kan vangen, lijkt ze mij van Poolse of (Wit-)Russische afkomst - het pleintje op, op schoenen die geen schoenen zijn, maar pantoffels en met een jas tot aan de kin dichtgeknoopt boven haar nachtkleed. Wanneer ze het midden - en steevast het midden -van het plein heeft bereikt, gooit ze een broodzak leeg. In de broodzak zitten altijd volledige boterhammen, geen hapklare kruimels, vreemd genoeg. Misschien wil ze dat de vogels even hard werken voor hun eten als zij. Ik kan haar geen ongelijk geven.

Aan de overkant van het plein is een behoorlijke tot soms zeer smakelijke pizzazaak. Ik ga er vaker dan ik graag toegeef. De man achter de toonbank is Egyptisch, dat weet ik want hij heeft me dat verteld. Tijdens het wachten geeft hij mij een muntthee en vraagt hij me dingen over mijn leven. Wat ik doe, waarom ik het doe enzovoort.

Ik zeg hem dat ik naar de universiteit ga en in mijn vrije tijd bijles geef. Zijn gezicht licht op en hij vertelt me over zijn wens om beter Nederlands te leren, maar dat het moeilijk is om regelmatig de lessen bij te wonen gezien zijn verplichtingen in de pizzazaak. Ik begrijp het. Hij vraagt me of ik ook Nederlands geef. Dat heb ik nog niet vaak gedaan maar ik maak graag een uitzondering voor hem. De pizza is klaar en hij vraagt of we bij mijn volgende bezoek (en uit ervaring weet hij dat dat ergens in de nabije toekomst zal zijn) kunnen praten over bijles-tarieven. Bij het naar buiten gaan voegt hij er nog schalks aan toe dat hij mij heeft zien basketballen met vriendinnen, en dat ik meer moet oefenen.

Dan zijn er ook nog de jongens met de Mercedes. Ik ben zeer gehecht aan mijn prachtige retrofiets, maar de wittebroodsweken zijn gedaan. Mijn stalen ros hapert als een oude platenspeler en de laatste keer dat dat gebeurde stopte er een Mercedes. Er stapten vier jongens van - vermoed ik - Marokkaanse afkomst uit. Lachend en elkaar omverduwend, zoals jongens doen, kwamen ze mijn richting uit en vroegen of ze konden helpen. Het is hen niet gelukt mijn fiets te repareren, maar ze hebben het wel één voor één geprobeerd.

Ik ken deze protagonisten van de Kerkstraat niet goed. Eigenlijk ken ik ze niet. Maar de façade is alvast vriendelijk en voelt een beetje als thuis. Toen ik net de studentenbuurt voor Borgerhout had ingeruild, wachtte ik een beetje angstvallig het realiteit worden van de vooroordelen af. Wanneer werd ik nu eindelijk eens de huid vol gescholden of brutaal lastiggevallen door ongure personen? Het is nog niet gebeurd, en mocht het ooit gebeuren zal ik de nuance opbrengen niet elke Borgerhoutenaar over dezelfde onwetende kam te scheren.

Het is bevreemdend wanneer het huidige bestuur zo zijn best doet om mensen die in principe maar één ding gemeen hebben - het tot de andere groep behoren in de ogen van de wij-zij-denkers - te criminaliseren op basis van de plek waar ze wonen, de inkomsten die ze wel of niet genereren en het 'niet van hier zijn'. Het is een enge gedachte dat de prioriteiten van het stadsbestuur liggen bij het verdacht maken van jonge mensen met een schijnbaar te dure auto, dat ze de verantwoordelijkheid van budgettaire problemen bij de bewoners van sociale woningen leggen en nieuwe nieuwkomers al aan de stadswallen proberen te stoppen met een absurd hoge tol. Het zijn simpele oplossingen die geen oplossingen zijn, maar verkiezingspamfletten. Ze erkennen de realiteit van Antwerpen niet maar spotten ermee.

Nochtans, anders kan ook. Beste burgemeester, het zou alvast een heel mooi begin voor het beter leren kennen van uw stad en al haar wijken zijn, mocht u naar het buurtfeest op het Moorkensplein komen op 1 mei. Of beter nog! Woon een voedselbedeling aan het station bij, in plaats van ze te saboteren. Je kent een stad pas als je haar vele gezichten kent.

Elke donderdag laten De Morgen en politiek filosoof Bleri Lleshi Antwerpse jongeren aan het woord over hun ervaringen en verhalen in de tweede stad van België. Ben je tussen 16 en 26 jaar en woon, werk of studeer je in Antwerpen? Mail je brief naar brievenuitantwerpen@gmail.com. Wie weet wordt hij gepubliceerd in De Morgen of op de blog van Lleshi.

 
Toen ik net de studentenbuurt voor Borgerhout had geruild, wachtte ik een beetje angstvallig het realiteit worden van alle vooroordelen af. Wanneer werd ik nu eindelijk eens de huid vol gescholden of lastiggevallen?
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234