Woensdag 18/05/2022

Briek

Deze week werd in de perszaal van het WK te Valkenburg al luider herhaald wat je in de kille en natte februarimaand her en der hoorde fluisteren: 'Het gaat slecht met Briek.' Maar in maart, bij de eerste lentekoersen, toen de lucht van de hippodroom van Kuurne eens niet alleen geurde naar dure Chanels maar ook naar rennerskamfer, massageolie en hotdogs en gebakken ui, toen stond Briek er weer. Lachend, grijnzend, even vriendelijk tegen de duizend-en-één propere handen die zijn ruwe klauw wilden schudden. Briek was de oude, of, voor wie goed keek: de oudere. De pet zonk weer iets dieper over de oren, de scheve benen sleepten zich nog iets moeizamer voort, hij kromde zijn zo al erg gebogen rug nog iets dieper door, als een te oude vermolmde eik die nog maar eens een winterse rukwind had overleefd, tegen alle natuurwetten in. Zo is Briek, tenminste, zo was hij. Want, zoals gezegd, het gaat niet goed met hem. Het gaat behoorlijk slecht met Briek.

Belachelijk maakt zich de snoodaard die nu vraagt: 'Briek wie?' Voor heel West-Vlaanderen, voor heel België, voor tout le monde du cyclisme, voor allen volstaat 'Briek'. Zonder meer. Briek Schotte, officieel Albéric - zeventig jaar terug koos een min of meer geciviliseerde West-Vlaming voor zijn zoon een Franse voornaam - Ijzeren Briek dus, Sterke Briek, Lelijke Briek, al geeft dat knoestige hem ook zijn waardigheid. Briek zou Briek niet zijn zonder de verweerde rimpels in zijn gezicht - zijn gelaat -, zonder die scherpe neus, het fysieke symbool van zijn brandende West-Vlaamse ambitie: waar is de meet? Waar vallen de prijzen? Briek Schotte is voor Vlaanderen wat Gino Bartali betekent voor de Italianen: een levende legende, meer legende dan levend, een overlevende uit een oertijd toen zowel de fietsen als de renners nog uit echt ijzer waren gemaakt.

Het had dus iets triestigs, daar in het natte en in oktober zo ongezellige Valkenburg. Het Limburgse stadje is de enige plaats waar al drie WK's plaatsvonden, alle drie de wereldkampioenen zijn nog altijd in leven, en dus had het organisatiecomité tijdens het WK graag voor een reünie gezorgd tussen de drie kampioenen. De voorbereiding lukte aardig. In de kantine van het perscentrum van Berg en Terblijt (het 'Restaurant de la presse Chez Victor', alsof de tijd van Albérics vader - niet toevallig de belle époque - in Nederland opnieuw opleeft) hangen foto's van de drie winnaars, samen bij een nieuw wielermonument met hun namen: Marcel Kint, oud, grijs maar recht, Jan Raas, misschien nog zelfbewuster dan tijdens zijn actieve carrière, en ten slotte kromme Briek.

Op de boekvoorstelling vlak voor het WK gaf Briek plots verstek. Schotte 'laat zich verontschuldigen', zoals dat in de communiqué-taal heet. Wie de man een beetje kent, wie hem ooit gretig herinneringen aan vroeger hoorde ophalen, die weet hoe erg Briek het moet vinden om op wielerevenementen verstek te moeten laten gaan.

Oude Briek is nierpatiënt, vandaar zijn afwezigheid. Daarom ook moet uitgerekend Briek, symbool van gezonde Vlaamse kracht, behandeld worden met het aangewezen medicijn voor nierpatiënten. Met epo. Hoe treurig ook voor Briek, in Valkenburg wordt hiermee wel eens gelachen.

Net als in de Tour is doping hier immers hot issue. Sportief legt de afwezigheid van Laurent Brochard en een cohorte Festina-toprenners een hypotheek op dit WK. En daarnaast is er het klimaat. Na jarenlange aarzeling bij 'het milieu' om vrijuit en ongecomplexeerd over doping te praten, duiken de eerste sporen op van domme sensatie, met de jongste 'primeur' van het Parijse dagblad Libération als treffendste illustratie. 'Libé' is een kwaliteitskrant die nog altijd meent dat sportjournalistiek in principe niets met kwaliteit te maken heeft en dit onderwerp dus onbeschaamd verwaarloost, behalve als het de redactie zelf behaagt van die regel af te zien. Sinds de Tour is doping 'in', dus wil Libération plots zo nodig 'mee' zijn. Resultaat - hoe kan het anders - een 'primeur'. Libé maakt heisa rond een brief - "vertrouwelijk", "exclusief" - van de medische commissie van de UCI aan de profploegen. Daarin informeert de wielerunie de sportdirecteurs dat ze boos zijn om volgende, blijkbaar gangbare praktijk, namelijk (we citeren letterlijk) "dat twintig minuten volstaan voor een renner of een verzorger om bloed te manipuleren en de hematocrietwaarde te doen dalen. Een infusie met een oplossing van albumine en/of een fysiologische oplossing kunnen het bloed verdunnen voor een bloedtest. Na de controle is het mogelijk om het overtollige vocht af te drijven door het gebruik van diuretica (vochtafdrijvers dus)". Waarna een reeks maatregelen opgesomd worden om die praktijk te stoppen. Dat staat er in die brief, niets meer of minder. Moord en brand, roept Libération zo kwaliteitsvol mogelijk, want de UCI geeft de ploegen zelf sluikinformatie in de hand om de bloedcontroles te vermijden. Schande. Verontwaardiging. En ook kassa en prestige, wegens de "exclusieve" publicatie van een "vertrouwelijk" document, alleen in Libé.

Onzin dus. Nu de (meeste) echte topploegen niet meer met zomaar een sportdokter werken, maar contracten afsloten met gespecialiseerde labo's, professoren en medische faculteiten, nu heeft de UCI hen niet meer verteld dan wat die specialisten allang wisten. De info van de UCI aan de ploegen is net zo 'geheim' en 'gespecialiseerd' als pakweg een correspondent van Reuters die zou schrijven dat "de Navo overweegt Servische militaire doelen te bombarderen en daarvoor wellicht kruisraketten, F16's en Tomcats zal inzetten". Moet die correspondent opgepakt worden omdat hij militaire geheimen aan Milosevic lekt?

Maar dat gekibbel ging aan zieke Briek voorbij. Even was er de vrees dat de oude held zijn laatste koers rijdt. Maar net als Briek zijn laatste gat niet meer kon dichtrijden, net als hij dreigde te lossen uit die fatale waaier, kwam er hulp. Zondag, als zijn opvolger de regenboogtrui om de schouders krijgt, zal Briek dan toch in Valkenburg aanwezig zijn. Het middeltje waar heel Valkenburg op hoopte, heeft effectief geholpen. Leve Briek, leve epo.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234