Zaterdag 31/07/2021

Bridget Jones: van single naar sukkel

Bridget evolueert van vrolijke, mollige vrouw met kleine foutjes naar een onnozel wicht en een labiel geval

komedie l Bridget Jones: The Edge of Reason H

Cathérine Ongenae

Het verhaal in Bridget Jones: The Edge of Reason, het vervolg van Bridget Jones's Diary, begint zes weken na het nieuwjaarsfeest waar de vonken tussen Bridget Jones en Mark Darcy uiteindelijk oversloegen. Bridget Jones, ex-singleton, heeft haar man gevonden en is dronken van geluk. Bovendien is ze nu televisiejournalist en maakt ze mondaine skitripjes naar Oostenrijk. Het leven is fantastisch. Maar dan steken jaloezie, twijfels en onzekerheden de kop op. Houdt hij wel van haar? Zou hij iets voelen voor zijn razend knappe collega Rebecca, benen tot hier, altijd ad rem en bovendien ook rijk? In Bridget Jones's Diary was de vraag: "Bestaat hij wel, de prins op het witte paard?" In de sequel wordt de vraag: "Hoe hou je die prins eenmaal hij er is? Wat gebeurt er na 'Ze leefden nog lang en gelukkig'?" Een tip: laat Bridget Jones in deze kwestie geen voorbeeld zijn, de kans dat u zelf als singleton eindigt, is vrij groot.

Bridget Jones werd halfweg de jaren negentig een cultuurfenomeen, toen de Britse journaliste Helen Fielding in haar huid kroop voor een column in de krant The Independent. De columns, in de vorm van dagboekfragmenten, werden een jaar later een boek, dat al snel een internationaal succes werd. Bridget Jones was een antiheldin, een gewone vrouw waar andere vrouwen zich graag mee identificeerden. Haar stunteligheid vertederde, net als haar neiging om te veel witte wijn te drinken, calorieën te tellen, tevergeefs te proberen te stoppen met roken en verliefd te worden op de foute man. Ze was sympathiek, goedlachs en kwam altijd op haar pootjes terecht. Dat ze het uiteindelijk schopte tot een filmpersonage was niet meer dan logisch, en de eerste film, Bridget Jones's Diary, deed het verhaal alle eer aan. De tijdgeest was correct, het scenario grappig, actrice Renée Zellweger gevat. Jammer genoeg eindigt daar het goede nieuws.

Slechts zes fictieve weken waren er nodig voor Bridget Jones (opnieuw vertolkt door Renée Zellweger) om van vrolijke, mollige vrouw met kleine foutjes te evolueren naar een onnozel wicht en een labiel geval dat niet in staat is om te communiceren, in zeven sloten tegelijk loopt en haar haar niet wast. Weinig vrouwen zullen er iets voor voelen om vriendschap te sluiten met deze Bridget, en de meeste mannen zouden aan de haal gaan mocht hun vrouw zich zo gedragen. Maar niet Mark Darcy (Colin Firth), die haar vijftien telefoontjes per dag voor lief neemt, haar haar niet echt intelligente politieke mening laat ventileren tegen zijn blasé zakencontacten en slechts geamuseerd een wenkbrauw optrekt wanneer ze al spionerend door zijn glazen koepeldak duikelt. Nee, Mark Darcy gaat pas als hij koudweg de deur worden gewezen omdat hij een knappe collega heeft die voortdurend bij hem wil zijn. Of dat is toch wat Bridget denkt. Een ander mens zou de kat de bel aanbinden en erover praten. Maar als dat zou gebeuren, was er geen film, juist? The show must go on. Dus exit Mark Darcy en enter Daniel Cleaver (Hugh Grant), Bridgets vroegere uitgeversbaas en nu presentator van een cultureel reisprogramma voor dezelfde zender waar ook zij werkt. Hoe toevallig. Zeker wanneer de twee samen moeten werken in Thailand. Daar krijgt de film een bizarre wending als Bridget een pakje meeneemt van een knappe rugzaktoerist dat bij de douane vol drugs blijkt te zitten. Er volgt een verblijf in de Thaise gevangenis waar Bridget, nog steeds van plan om er het beste van te maken, de plaatselijke dievegges en prostituees onderricht in de magie van de wonderbra en de tekst van Madonna's 'Like a virgin'. Dit klinkt overigens grappiger dan de film het verbeeldt.

Bridget Jones: The Edge of Reason voldoet met andere woorden niet aan de verwachtingen. Niet voor wie de eerste film heeft gezien, en zeker niet voor wie het tweede boek heeft gelezen (zie kader). Renée Zellweger, die de eerste keer Bridget probleemloos weergaf, overdrijft zo erg dat het pijnlijk wordt. Colin Firth krijgt te weinig ruimte om ook maar een emotie te laten zien. Eigenlijk is er maar één lichtpunt en dat is Hugh Grant. Behalve het feit dat hij lekker blijft om naar te kijken, krijgt de film pas zuurstof wanneer hij zijn versie van de rotverwende Daniel Cleaver mag spelen.

Ook regisseur Beeban Kidron doet Bridget geen eer aan. Ze maakt haar lelijker dan ze is, aborteert elke vorm van diepgang en herhaalt zonder schroom de grappen uit de eerste film. Nog een lelijke trui voor kerst, nog een nationale uitzending van Bridgets enorme achterwerk (dat in plaats van zacht en knuffelig nu terecht dik mag worden genoemd), nog een vuistgevecht tussen de twee heren, nog maar eens een nummer van Aretha Franklin en nog een keer halfnaakt de straat op, achter Mark Darcy aan. Bridget Jones: The Edge of Reason is een melkkoe in de vorm van een geen al te beste romantische komedie, en teert op het succes van het origineel.

Regie Beeban Kidron Vertolking Renée Zellweger, Colin Firth, Hugh Grant Land UK Speelduur 105 minuten

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234