Donderdag 26/11/2020

InterviewFamilieklap

Brent Vanneste en moeder Carine: ‘We gaan nog altijd graag samen uit’

Beeld Bob Van Mol

De jongste is 27 jaar, frontman van ­metalband STAKE en techno-deejay in ­ bijberoep. De oudste is 58 jaar, organiseert de opvang op een lagere school in ­Wevelgem, en denkt eraan om haar haar kort te knippen. Brent Vanneste en Carine Verstraete, zoon en moeder.

Brent

“Mijn moeder is een van mijn beste maten. Wij gaan dikwijls samen uit. Dat is altijd al zo geweest. Toen ik twaalf jaar was, nam moeder mij al mee naar optredens van Slipknot en Slayer. (lacht) Aan de zijde van vader zag ik Roger Waters van Pink Floyd. Pas later besef je hoe bijzonder dat is. Ik ga nu nog altijd graag uit met mijn moeder, met vader ook, trouwens. Ze zal de moederlijke zorg voor haar kinderen altijd op zich nemen, maar evengoed gaan we naar een concert, drinken een pint en vertellen hoe het gaat. Mijn ouders gaven me vroeger het gevoel dat alles kon, dat alles mocht. Daar is een blijvende vriendschap en een wederzijds respect uit ontstaan.

“Ik herinner me ook een concert in de schouwburg van Kortrijk. Daar werd ‘Hallucination City’ gespeeld van Glenn Branca, door honderd elektrische gitaren. Dat geluid was overweldigend. Het raakte me zo diep dat ik misselijk werd. Moeder en ik verlieten de zaal, we wandelden door de donkere gangen van de schouwburg, met het concert op de achtergrond. Haar hand lag op mijn schouder. Op weg naar huis kotste ik door het raam van vaders auto. ‘Het is door de muziek, min ventje, het komt wel goed!’ zei moeder. (lacht)

“Mijn moeder was vertrouwd met de muziekscene. Ze ging naar Dranouter Festival zonder dat haar ouders, die een bakkerij hadden in Westouter, dat wisten. Die moesten niet veel weten van ‘al die hippies’. Moeder belandde ook in de punkscene, nam me als tiener mee naar rockcafés als Vort’n Vis in Ieper, Prins Albert in Lauwe en The Pit’s in Kortrijk. Daar kende ze volk, en regelde ze ook optredens voor mijn eigen, piepjonge post-metalband Steak Number Eight. Moeder werd roadie en reed ons overal naartoe, in een camionette met versterkers en gitaren. Rock-’n-roll!

“Mijn leven draait om muziek en om liefde. Muziek is het middel om van alles en nog wat van mij af te stampen. Op jonge leeftijd al. Toen zorgde het samen rouwen (Brent verloor een (half)broer bij een ongeval, red.) voor veel intense situaties thuis. Ik babbelde daar vaak over met mijn moeder, ook toen mijn ouders kort nadien uit elkaar gingen. Dat praten hielp, het versterkte onze band, ook die met vader, net zoals muziek ons allemaal verbond. Dat was een uitlaatklep. Ik denk er vaak over na: als mijn broer niet was gestorven, hoe zou ons leven dan zijn gelopen?

“We zijn nu vijftien jaar later en moeder en ik zijn heel hechte vrienden geworden. Ik kan zeggen dat ik nu gelukkig ben. Daar ben ik mijn broer dankbaar voor, hoe vreemd dat ook klinkt. Gelukkig zijn werd een streefdoel na zijn dood, en muziek groeide uit tot een middel om die staat te bereiken.

“Maar er is meer. Ook op relationeel vlak zit alles nu goed. Mijn vriendin heeft een zoontje van 4,5 jaar en dat ventje geeft mijn leven nieuwe perspectieven. Door te zorgen voor dat kind, reflecteer ik over mijn eigen jeugd, besef nog beter hoe goed mijn moeder voor mij heeft gezorgd. Onlangs nog heb ik haar plots gebeld: ‘Moeder, ’k zie ui girn!’”

Carine

“Dankzij Brent luister ik nu ook naar techno. (lacht) Nooit gedacht dat dat ooit zou gebeuren. (naast metalband STAKE en grungecoreband Rave­yards, is er ook soloproject Brennt, waarmee Vanneste onlangs een experimentele techno-EP uitbracht, ‘Templation Islands’, red.). Dat is een nieuwe wereld die ik ontdek, net zoals ik Brent vroeger zelf meenam naar duistere optredens, zoals op Farmfest in Aalbeke of een show van Amenra in Londen.

“De optredens van STAKE zie ik nu vanop afstand. Ik houd van de sfeer die ze opwekken, houd ook van hun fans. Hoe harder de muziek, hoe zwarter, hoe eerlijker en oprechter het volk. Sommige stukken van Stake zijn bloedstollend mooi, zacht en intens, zoals Brent ook is: een warme mens die je kunt vertrouwen. Andere stukken zijn hard en heavy. Zijn schreeuw op het podium is een manier om zijn gedachten en gevoelens te kanaliseren, gevoelens die iedereen weleens heeft, zoals woede of verdriet. De pijn, de onmacht van Brent tijdens een concert, dat raakt mijn ziel.

“Zijn pijn, mijn pijn. Brent en ik hebben veel raakpunten, maar in het omgaan met zwaarte reageren we anders. Dan neig ik naar rust, yoga en meditatie.

“Na de dood van mijn zoon, en de scheiding daarna, werd Brent mijn vertrouwenspersoon. We deelden pure emoties, hoe zwaar die ook waren. Vanaf zijn twaalfde vertaalde hij zijn emoties in muziek. Ook de heel positieve. We hebben magische momenten meegemaakt. Het was fantastisch om hem muziek te horen maken, hem in de living te horen zingen.

“Brent loopt niet altijd in het midden van het pad. Hij valt er soms naast. Daar ziet hij de schoonheid van in, het is de plek waar hij inspiratie opdoet, maar evident is dat niet. Ik herken me daar wel in (lacht), maar ik ga nooit over the edge. Anders dan Brent heb ik een ingebouwde rem, een beschermingsreflex om niet overweldigd te worden door te grote emoties. Ik wil mezelf niet te snel opbranden. Brent is anders: die gaat overal voluit. Als hij in kranten wat backstage­verhalen vertelt, dan sla ik die pagina gauw over, maar ik moet ook lachen met zijn stoten. Ik zie er de humor wel van in. Die gasten zijn wie ze zijn. Brent geeft zich zodanig dat hij na een lange tour helemaal kapot thuiskomt, op het randje van een burn-out. Als moeder ben je dan wel bezorgd. Het muzikantenleven is veel ruwer dan iedereen denkt.

“De hele coronasituatie toont ons hoe fragiel dit leven is, hoe snel het voorbij kan zijn. Ik heb al goed geleefd, veel gezien en meegemaakt, en nu kan ik zeggen gelukkig te zijn. Dat wil ik zo houden, en daar zorgen mijn kinderen ook voor. Dan stuurt Brent plots een bericht: ‘Merci mama, om gans mn leven mn was te doen’. Dan weet ik dat hij in Gent aan het sukkelen is aan de wasmachine, en verschijnt er een glimlach op mijn gezicht.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234