Zondag 15/12/2019

Brede spreidstand

Binnenkort nemen Sofie Lemaire en Bent Van Looy de Canvaskijker op sleeptouw door cultuurland. Gretig bijt Sofie zich vast in haar missie, al houdt ze het hoofd koel: 'Wordt het niets, dan open ik morgen een bloemenwinkel.'

Werd geboren in 1983 in Mechelen.

Studeerde Woordkunst aan Studio Herman Teirlinck.

Begon haar carrière bij Radio 1.

Werkte voor Studio Brussel, waar ze naam maakte met programma's als De Wereld van Sofie en Vrienden van de Radio.

Stapte in 2012 over naar VIER, waar ze De Kruitfabriek en Bloot en Speren presenteerde.

Heeft een zoontje Gust (3).

Presenteert vanaf 16 september samen met Bent Van Looy Culture Club op Canvas.

e schoolbanken is radio- en tv-presentatrice Sofie Lemaire (32) al even ontgroeid, maar de zenuwen die door haar keel gieren voor het nieuwe programma Culture Club zijn vergelijkbaar met die van een eerste schooldag. Na vier jaar bij Vier keert de frisse verschijning met de klaterende lach terug naar de VRT. Heeft ze na haar Vier-avontuur nooit gedacht aan een job buiten de media?

"Ik maak die overweging elke dag. Alles waar ik me in smijt, wil ik met volle overtuiging doen. Maar tegelijkertijd wil ik in mijn hoofd ook ruimte houden voor nieuwe impulsen, en dus fantaseer ik onderweg in de auto over mogelijke andere levens. Ik werk graag voor televisie, maar ik wil me niet beperken. Ik laat me graag verleiden. Ik weet dat mijn generatie nog lang zal moeten werken en dus wil ik het interessant houden."

Vijf maanden geleden ruilde je Antwerpen in voor Rijmenam. Een bewuste keuze?

"De reden voor die verhuis is dat mijn lief (regisseur bij VRT, red.) en ik met ons zoontje Gust vlak bij de ring woonden. Ik voelde me daar op de een of andere manier niet ideaal bij. Bovendien voelden we elk weekend de drang om de natuur in te trekken. Dat in combinatie met een drukke job, maakte dat het ons geen slecht idee leek om op de buiten te gaan wonen. Meer groen, meer rust en minder prikkels... Dat voelt fantastisch, het is een goede beslissing geweest. Uiteraard mis ik de stad, ik voel me hier nog altijd heel erg thuis."

Hoe voelt het om Antwerpen binnen te rijden nu je er niet meer woont?

"Heel vertrouwd en tegelijkertijd voel ik ook afstand. Wat ik jarenlang als mijn achtertuin beschouwde, is niet langer mijn terrein maar toch voel ik me er nog zo thuis. Ik vind het zalig om op een terrasje neer te ploffen en meteen tien figuren te zien waarvan je denkt: Wat voor soort leven leidt die? Elk pleintje in de stad is net een dorp op zich. Elke buurt heeft zijn eigen sfeer. Antwerpen mag dan een grote stad zijn, als je je tot één buurt beperkt krijg je een echt dorpsgevoel."

Met Culture Club zenden jullie live uit vanuit Antwerpen. Vanwaar die keuze?

"Cultuur wordt het meest intens beleefd in steden, kunstenaars hokken er vaak samen. Als je dicht bij de mensen wil staan die geïnteresseerd zijn in je programma, moeten we daar middenin gaan staan. Het is ook een manier om ons programma bereikbaar te maken. Cultuur geeft soms het gevoel dat je vanalles moet weten, net daarom is het belangrijk dat wij ons niet wegsteken in een studio. We zenden uit vanuit een oud winkelpand in de Sint-Antoniusstraat. Door die locatie kunnen we meer smoel aan het programma geven."

Waarom zijn jij en Bent de perfecte combinatie voor dit programma?

"Moeilijk om dat over mezelf te zeggen. Bent is er geknipt voor omdat hij gretig in het leven staat en bij voorbaat nooit zaken uitsluit. Dat zie je ook aan zijn carrière: hij doet waar hij zin in heeft en in gelooft. Hij is bezig met zijn eigen muziekprojecten, maar neemt ook deel aan The Voice. Je zou dat een brede spreidstand kunnen vinden, maar ik vind het net knap dat hij doet waar hij achter staat. Dat hij met zo'n open blik naar cultuur kijkt gaat ons programma ook helpen, want we willen zowel mensen bereiken die geraakt worden door Magritte als mensen die fan zijn van Beyoncé. Bent staat als cultuurmaker ook midden in het veld, hij tekent, schildert, maakt muziek en schrijft, terwijl ik me als enthousiaste supporter, toeschouwer en fan van aan de zijlijn verwonderd afvraag hoe die kunst er precies gekomen is."

Over die spreidstand beschik jij ook, je bent zowel te vinden voor zotte fratsen op Studio Brussel als voor een actualiteitsprogramma.

"Klopt, ik wil geraakt worden door iets wat ik zie of hoor, vaak zijn de verhalen van de kunstenaars superinteressant. Vanmorgen nog botste ik op Instagram op de Britse fotograaf Matt Crabtree, die stiekem passagiers fotografeert op de metro en de beelden daarna zodanig bewerkt dat het net renaissanceschilderijen lijken. Of Beyoncé die op haar laatste album gebruik maakt van de fenomenale teksten van de Somalisch-Britse dichteres Warsan Shire. Naar een popprinses luisteren en plots bij een jonge dichteres uitkomen die de worstelingen van twintigers zo treffend weet te vatten, daar kan ik echt gelukkig van worden."

Cobra.be bestaat niet meer, cultuurprogramma's als De Leeuw in Vlaanderen en Hoera, Cultuur! waren geen lang leven beschoren. Waarom zal het deze keer wél lukken?

"Ik weet niet of het gaat lukken, maar ik vind het belangrijk om het te proberen. Wanneer is iets gelukt of niet gelukt, laat je dat afhangen van kijkcijfers, van de kwaliteitsmetingen? Dat is een moeilijke vraag. Het is extreem spannend, net omdat die voorgeschiedenis er is en er een angst hangt rond die programma's. Maar ik wil graag dat krampachtige vergeten en er gewoon voor gaan."

Een liveshow gaat wellicht ook met een stevige dosis stress gepaard. Wat maakt jou rustig net voor de camera's beginnen draaien?

"Dat is mijn favoriete moment! Je weet: nu kan ik niet meer terug. Ik hou van de spanning van waar een live gesprek naartoe kan gaan. Die hyperconcentratie is een mengeling van extreem hard werken en heel rustig zijn. Heel verslavend en ik vind dat nergens anders in het leven. Als presentator heb ik op dat moment een verantwoordelijkheid. Ik ben de piloot van het vliegtuig en niemand wil dat die panikeert. Het is tof om dan te voelen: geen zorgen, ik zet dat vliegtuig wel eventjes aan de grond."

gewoon doen

In het voorjaar konden we je opnieuw horen bij Studio Brussel. Had je de radio gemist?

"Ja, hoewel ik ook geschrokken ben van het verschroeiende tempo. Die eerste afleveringen ben ik bijna onder mijn bureau gekropen: wat is dit, ik kan niet meer volgen! Voor radio moet je er elke dag staan, ik was zo blij dat ik door naar tv over te stappen eens twee dagen mocht nadenken voor ik met iets op de proppen moest komen. (lacht) Al dacht ik op de duur wel: gaan we het nu alstublieft gewoon doen?"

Je komt over als iemand die door het leven danst. Zijn er momenten waarop de twijfel je besluipt?

"Ik twijfel vaak aan mezelf. Deze week nog na de persconferentie van Canvas. We hebben zo lang en petite comité in de voorbereidingsfase gezeten dat me op de persconferentie pas duidelijk werd dat iedereen hier binnenkort een mening over zal hebben. Het was nog niet tot me doorgedrongen dat er ook mensen zullen kijken naar het programma. (lacht)

"Dat was een opdoffer: daar zijn ze natuurlijk, de journalisten en de meningen. Ik weet nog dat ik thuiskwam en dacht: komt het wel goed? Ik trek dan meteen mijn hele carrière in twijfel. Dat gaat ver, maar gelukkig begin ik de volgende ochtend opnieuw met verse moed. Ik kan die twijfel vrij snel neutraliseren omdat ik mobiel ben in mijn gedachten en weet dat ik als het tegenzit morgen mijn bloemenwinkel opendoe."

verscheurdheid

Hoe kijk je terug op de Sofie die net afgestudeerd was en haar eerste stappen in het medialandschap zette? Wat is het grootste verschil?

"Een zekere realiteitszin. Ik kan me nog heel goed mijn jeugdig idealisme herinneren van toen ik net afgestudeerd was. 'Ze zijn allemaal mis en ik ga het hier eens komen vertellen!' (lacht) Die strijdvaardigheid heb ik nog steeds, maar door de ervaring zijn er wel wat trapjes bijgekomen: je weet beter dan in het begin wat werkt en wat niet. Dat is goed, anderzijds is het jammer omdat er meer remmingen zijn. Het is een zegen en een vloek tegelijkertijd."

Je lief werkt ook mee aan Culture Club. Je werk neem je dus ook mee naar huis.

"We begrijpen perfect waar de ander mee bezig is, hij weet wanneer ik het druk heb en andersom, dat zijn de voordelen. Maar ik geef toe dat het toffer is om met een ander project bezig te zijn dan hij. Ik vraag 's avonds ook eens graag hoe zijn dag was en wat hij heeft gedaan." (lacht)

Jullie zoontje Gust is net drie jaar geworden. Komt er nog een broertje of zusje?

"Ik weet het niet. Ik vind het fantastisch om een ouder te zijn, maar langs de andere kant is het niet te onderschatten, zeg maar loodzwaar. Zeker in combinatie met een job met onregelmatige uren. Het gepuzzel met opvang vind ik eigenlijk hoogst onaangenaam. Op voorhand had ik daar nooit zo bij stilgestaan. Ik dacht dat ik mijn kind zonder nadenken naar de crèche zou brengen, maar iets schreeuwt in mij dat ik die opvang zelf wil verzorgen. Ik voel voortdurend die verscheurdheid van bij mijn kind te willen zijn, maar tegelijkertijd ook naar mijn werk te snakken waar ik zo veel energie uithaal. Ik heb die twee nodig, maar ze zitten elkaar in de weg. Die worsteling heb ik enorm onderschat. Of er nog een kindje bij komt, weet ik dus niet."

Wat zal jou het meest plezier doen als de eerste liveshow van Culture Club in de ether gaat?

"Dat de gasten die we er bij betrekken, zich amuseren. We hebben al een aantal testuitzendingen achter de rug en ik merk dat als de gasten die we uitnodigden achteraf zeggen dat ze het een tof gesprek vonden, ik daar echt plezier uit haal. Ik hoop vooral dat we de juiste keuzes maken, dat de kijkers zich niet afvragen waar we nu toch in hemelsnaam mee komen aandraven."

Culture Club, vanaf 16 september om 21 uur, Canvas.

"De kick van

een liveshow is

verslavend"

Goesting in sushi

"Ik mag dan nu in Rijmenam wonen, dat weerhoudt ons er niet van in de auto te springen en naar het lekkerste sushiadres van heel Antwerpen te rijden, Izumi aan het Museum voor Schone Kunsten. Ik heb hier al vele uurtjes gesleten in totale adoratie voor de vis op mijn bord."

Izumi, Beeldhouwersstraat 44, 2000 Antwerpen. izumi.be.

Goesting in een frisse neus

"Ik fiets graag naar het strand van Sint-Anneke. Eerst door de Kloosterstraat, daarna de frisse wind in de Voetgangerstunnel in je gezicht voelen en dan via een kronkelpaadje langs het water naar Sint-Anneke, waar je zeker mosselen moet gaan eten. Ik wandel ook graag even voorbij Radio Minerva. Die poezië van die locatie: ze zitten in een soort tuinhuisje met kanten gordijntjes en een gigantische antenne, om jaloers van te worden. Het is mijn droom om later zoiets te doen."

Goesting in koffie

"Een echte stamkroeg heb ik niet in Antwerpen, ik vind het zo heerlijk om telkens nieuwe adresjes te ontdekken. Toch betrap ik mezelf erop dat ik voor koffie regelmatig binnenspring bij Kolonel Koffie."

Kolonel Koffie, Montignystraat 51, 2018 Antwerpen.

www.kolonelkoffie.be.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234