Vrijdag 03/02/2023

Braziliaanse vormvernieuwing

cd pop&rock door dirk steenhaut

ARTO LINDSAYHHHHI

Invoke Righteous Babe/Munich

Als grondlegger van de no wave-beweging creëerde de Amerikaanse non-gitarist Arto Lindsay ruim twee decennia geleden de biotoop waar later bands als Sonic Youth en Pavement uit voort zouden spruiten. Met zijn krassende, atonale stijl, die hij ontwikkelde met zijn trio DNA, werd Lindsay een spilfiguur van de New Yorkse avant-garde en drukte hij zijn stempel op het geluid van onder anderen The Lounge Lizards en Golden Palominos. Maar door zijn Braziliaanse jeugd had de artiest ook een grote affiniteit met samba, bossanova en tropicáliapop en met Ambitious Lovers slaagde hij er voor het eerst in zijn muzikale liefdes onder één noemer samen te brengen. Dat leverde langspelers op die tegelijk highbrow en volks, cerebraal en funky klonken. Dankzij zijn productiewerk voor Braziliaanse popsterren als Caetano Veloso en Marisa Monte ontdekte Arto Lindsay later manieren om zijn werk nog toegankelijker te verpakken. In 1996 begon hij met O Corpo Sutil aan een reeks platen waarop hij de verfijning van João Gilberto wist te koppelen aan de illbient-experimenten van dj Spooky.

Ook op Invoke, met songs in het Engels en Portugees, toont de gebrilde New Yorker zich weer van zijn sensueelste en speelste kant. Als zanger is Lindsay een meester van de nuance en net als op het twee jaar oude Prize laat hij hier werelden botsen zonder dat er voor een apocalyps hoeft te worden gevreesd. Zijn muziek drijft op de spanning tussen organisch en elektronisch, grofkorrelig en subtiel, verstandelijk en instinctief, noisy en melodieus, hoekig en vloeibaar. Invoke is een plek waar extremen elkaar dus niet uitsluiten maar versterken, een speeltuin waarin telkens nieuwe attracties worden uitgeprobeerd. In 'Predigo' laat Lindsay zich begeleiden door Nacão Zumbi, een fantastische hiphop-posse uit Recife; in 'You Decide' en 'Clemency' gaat hij in zee met Berna Ceppas en Kassin, twee jonge programmeurs uit Rio de Janeiro, en in de audiocollage 'In The City That Reads' speelt het New Yorkse kwartet Avey Tare & Panda Bear een prominente rol. Lindsay laat zich meer dan ooit omringen door allerlei vormvernieuwers die zijn nummers van onverwachte dimensies voorzien. Het ene moment zweert hij bij rechtlijnigheid en soberheid, zoals in het mijmerende 'Ultra Privileged' of de sambatraditional 'Beija-Me', het andere kiest hij voor rijke en gelaagde instrumentaties, zoals in 'Unseen' en de schitterende titelsong (allebei met knap vioolwerk van Sandy Parks). Elders brengt klarinettist Bob Malach occasioneel jazzaccenten aan. Maar vanzelfsprekend zijn ook brothers in arms zoals Andres Levin, Vinicius Cantuária en Melvin Gibbs weer van de partij. Invoke is een rijke, verleidelijke en opvallend directe plaat van een artiest die halsstarrig weigert in te dommelen.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234