Woensdag 02/12/2020

Muziek

Boss Hog in Het Depot: Blindgangers en losse flodders

Er schortte iets aan Boss Hog tijdens het optreden in Het Depot (foto van optreden uit de voorbije toernee).Beeld rv Ryan Muir

Soms kan je je muzikale helden maar beter niet ouder zien worden. Boss Hog, bijvoorbeeld, toonde zich in Het Depot nog slechts een schim van zijn oude zelf.

“Konden we na dit interview maar even op café gaan. Het werd net zo gezellig”, aldus Cristina Martinez tegen bovengetekende in het gezegende jaar 1999. Oh yes, we hebben erg aangename herinneringen aan ons interview met Martinez, tijdens de hoogdagen van Boss Hog. De femme fatale van de Amerikaanse indierock deed ons toen, op de drempel van de millenniumwissel, zwijmelen. Toen al vervloekten we haar huwelijk met rock-‘n-rollduivel Jon Spencer. Maar goed, die man had minstens twee van onze favoriete rockplaten uit de nineties op zijn conto, dus ons wrok werd getemperd.

Even na het bescheiden succes van Boss Hogs derde plaat Whiteout verdween de New Yorkse band van het toneel. Verzwolgen door de noughties, zeg maar. Nooit gedacht dat we Cristina en haar posse zeventien jaar later opnieuw aan het werk zouden zien.

In Leuven koketteerde de zangeres nog steeds met het je ne sais quoi van weleer. Sex appeal intact. Die verzengende roofdierenblik. Die mix van elegantie en indie-nonchalance. Een goth chick niet vies van goth chique. “Ik zie veel gezichtsbeharing in de zaal”, schertste ze. “Volgend keer mogen jullie je toch wel eens scheren. En jullie hemden strijken.”

Wij keken wát uit naar de verschroeiende nummers uit hun titelloze tweede plaat, een kleinood dat ooit naadloos de trashblues van The Cramps en The Birthday Party versmolt met de gammele knutselpop van Beck en Dub Narcotic Sound System. Aaah, wat mocht het toch lekker botsen en schuren in de nineties.

Boemeltrein

Er schortte iets aan Boss Hog in Leuven. De opener ‘Wichita Grey’ ontbeerde het wild om zich heen happende venijn van de plaatversie. “Welcome, Madame et Monsieur / To a day at the races”, hijgde Martinez, “We’re coming on one hundred percent / Both set the paces”. Jammer dat het nummer als een boemeltrein vooruit sjokte. Jon Spencer had het hilarische theater van zijn Blues Explosion-typetje thuis gelaten en ploegde enigszins gelaten door de song. Drumster Hollis Queens struikelde over de groove en we hielden onze adem in. Ook ‘Winn Coma’, op plaat een bloeddorstig beest, joeg de vlam niet in de pan. Het leek alsof Boss Hog tegen een glazen plafond geplakt zat: de songs barstten nergens uit hun voegen.

Frontvrouw Christina Martinez tijdens een eerder optreden.Beeld rv Ryan Muir

Nu heeft de band het zichzelf natuurlijk niet gemakkelijk gemaakt. Boss Hog grossiert in een rockgenre waarbij jeugdige overmoed en een losgeslagen libido onontbeerlijk zijn. Splinterbommetjes als ‘Strawberry’ en ‘Trouble’ moeten worden gespeeld door schuimbekkende nozems die pisnijdig op de wereld zijn. In Leuven worstelde de band met de roekeloosheid van zijn vroegere zelf. Bovendien is Martinez’ stem er niet toonvaster op geworden: ze mocht dan nog zo uitdagend over de rand van het podium hangen, die valse noten strooiden nogal wat roet in het eten.

Seksbom

Wél goed? De beukende punk van ‘Disgrace’ waarin Martinez écht verontwaardigd klonk. Of de trashy hardcore-punkdynamiek van ‘Count me out’. Ook ‘I idolize you’ was leuk, dankzij de overacterende Spencer in de rol van geile bewonderaar van de ongrijpbare seksbom Martinez die hij likkebaardend achterna slofte.

Het hoogtepunt heette ‘Whiteout’, titeltrack van de derde plaat en meteen hun enige radiohitje, dat een kekke keyboardsolo in de onderbuik droeg en waarin drumster Queens het fantastische refrein met veel gospelgevoel aandikte.

Daarmee vergeleken viel de nieuwe song ‘Formula X’ nogal flauw uit. Benieuwd of het in maart te verschijnen album Brood X nummers herbergt die kunnen wedijveren met de meedogenloze stampers van de eerste twee platen.

Boss Hog heeft fantastische nummers in zijn catalogus, ja. Maar wat kregen die een duffe uitvoering in Leuven, zeg. Dit was, helaas, een concert vol blindgangers en losse flodders.

Cristina mag ons anders altijd eens bellen als ze om een inspirerend gesprek verlegen zit. Niet aan Jon zeggen, hé schat.

Gezien op 6 februari in Het Depot, Leuven

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234