Vrijdag 24/05/2019

Borstvoeding

Borstvoeding geven in het openbaar: wat mag er nu wel en niet?

Leila Mirbagher (31) en dochtertje Sara. Beeld De Prycker

Mag borstvoeding altijd en overal, in het openbaar? Ook in een zwembad? De Belgische wet zegt daar eigenlijk niets over. Dat zou discussies zoals bij Sportoase Leuven nochtans makkelijker maken. ‘Nu zijn we heel erg zoekende’, weten sociologen. ‘Zolang de borst een zeer geseksualiseerd lichaamsdeel blijft, zal dit gevoelig liggen.’

Dat het haar goed recht is om borstvoeding te geven, vindt Leila Mirbagher (31), die met haar dochtertje Sara (6,5 maand oud) naar het Leuvense Sportoasezwembad trok. Ze behoort tot de jonge generatie moeders die graag voedt “op verzoek”: krijgt het kind honger, dan moet gebeuren wat moet. En dus gaf ze het kind de borst op de trappen van het kindergedeelte, tot een redder haar aansprak. Met de beste bedoelingen, zegt men bij Sportoase, met name om haar attent te maken op meer comfortabele plekken. De mama ziet dat anders: “Het was precies alsof ik een misdaad had begaan. Mij zien ze daar niet meer terug.”

Algemene moraal

Juridisch is er alleszins weinig houvast, weet advocaat Elfri De Neve. “Er bestaan geen specifieke wetsartikels rond borstvoeding, zoiets valt onder openbare orde en goede zeden. Elke rechter oordeelt naar gelang de algemene moraal van dit moment.” 

Want vaste wetten rond ‘bloot’ zouden het leven heel moeilijk maken, weet de advocaat. “Dan krijg je een soort catechismus, die niet meer overeenstemt met de realiteit van vandaag. Een blote borst die ludiek op een vrijgezellenavond wordt getoond, dat is iets heel anders dan een vrouw die – om te shockeren – opeens haar borst toont in een supermarkt, dat wil je ook weer niet. Alles hangt af van de persoon, de toon, de omstandigheden.”

“Ook over borstvoeding kan je zeggen: misschien zijn er een paar plekken waar het minder goed past. Als men dan een alternatief aanbiedt – “U kan dat in de ruimte hiernaast doen” – is dat een zekere strengheid, maar geen groot onrecht. Een zwembad mag tenslotte een paar regels stellen, je mag daar ook niet zwemmen in elke kledij die je wenst, of eten in het water. Men wil allicht een hellend vlak vermijden.”

“Als een baby van 6,5 maanden de borst mag krijgen in het water, mag een even oude baby daar dan een flesje drinken? Ook dat kind heeft immers honger. En waarom zou een kind van twee jaar geen koek mogen, in het water, als een tweejarige daar wel door zijn moeder mag worden gevoed? Zie je hoe moeilijk het is om dat allemaal in wetten te gieten?”

Botsing van culturen

Lastig om iedereen tevreden te stellen, dus. Maar laten we even teruggaan naar die borst: waarom schuiven sommige mensen toch een beetje heen en weer, zodra jonge moeders het behabandje losmaken? “Omdat een borst een dubbele functie heeft”, weet evolutiebioloog Mark Nelissen (UAntwerpen). “Ze dient om te voeden, maar bij de mens geeft ze ook seksuele signalen af die sociaal gezien steeds sterker worden. Je ziet in films sneller een vrouw met een volledig blote rug en poep, dan dat je nog een tepel ziet. Dat is een taboe, het toppunt van naaktheid dat snel onder zwarte balkjes dient verstopt, ook op foto’s.”

“Ja, dan vind ik het ergens wel begrijpelijk dat het zien van een stukje borst sommige mensen in verwarring brengt. Het zou fout zijn om zulk ongemak meteen weg te zetten als hopeloos verouderd of pervers. Het zijn gewoon mensen die in een eerste reflex moeite hebben om de borst als een louter functioneel lichaamsdeel te zien.” 

Dat de dame in kwestie verwijst naar Iran en Australië, waar ze al de borst gaf zonder problemen, verbaast Nelissen niet. “Het is soms een botsing van culturen. Net daarom lokken incidenten als deze zoveel reacties uit: eigenlijk zijn we met z’n allen nu aan het beslissen waar voor ons de grens ligt, in Vlaanderen. Misschien schuift die door die discussie op, of niet, misschien is het binnen 100 jaar weer anders. Zoiets evolueert.”

Tolerantie

Dat we heel erg zoekende zijn, bevestigt ook cultuursocioloog Walter Weyns (UAntwerpen): “Nog maar een generatie geleden had je fatsoensnormen die gedeeld werden door een hele bevolking: je praatte niet te luid in het openbaar, je deed niets wansmakelijks aan tafel, je spuwde niet… Intussen hebben we ons van die bijwijlen neurotische beschavingsdrang willen bevrijden. Dat heeft heel veel voordelen: je moet niet meer constant bang zijn ‘wat de mensen zullen denken’ en fysieke functies krijgen wat meer de vrije loop” (lacht)

“Tegelijk vraag je daarmee een zekere tolerantie van mekaar. De vrijheid van de ene loopt soms in de weg van de vrijheid van de andere. Dit soort incidenten gaan we dus nooit helemaal kunnen vermijden, het is werken aan compromissen. Dat is hier ook wel gebeurd, vind ik, als die dame de kans kreeg om te gaan voeden in een familieruimte, het is niet zo dat ze aan de deur is gezet, dat zou maar erg zijn. Ik begrijp dat het voor haar geen prettige ervaring was. Maar we mogen ook niet te gevoelig zijn, te snel beledigd. We zijn zoekende, in onze vrijheid.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.