Vrijdag 25/09/2020

'Boonen is een janet. Voilà'

Als Babs demarreert, moet Sofie in het zadel. En Mia ging vorige maand op stage naar Spanje: 'Je moet kilometers malen.' Wekelijks zitten ze op de fiets, de dames, en ze rijden niet alleen: steeds meer vrouwen dromen van 'de grote plateau'. De Morgen stuurde een man naar een toertocht exclusief voor vrouwen. 'Kameraad, niet naar mijn kont kijken, hé.'

Eerst is er een bericht op de Facebookpagina van Ladies Fun Ride, de organisator van de tocht in en rond de Vlaamse Ardennen, een paar dagen voor de start: "Een journalist zal voor een reportage als enige man tussen alle vrouwen meefietsen #justsoyouknow." Prompt is daar de reactie van Marleen van Sante: "Er blijft niks meer van hem over, denk ik." En dan is er de introductie in het Centrum Ronde Van Vlaanderen (CRVV), in Oudenaarde, de dag zelf, waar het vrouwenpeloton verzamelt, koffie drinkt, de bidons vult, het broekvet bovenhaalt en de afvaardiging van De Morgen keurt, als was het een dikbil, om te zien hoeveel vlees er aanhangt. "Of je met ons mag meerijden?" Een dame van vooraan de veertig: "Dat mag. Maar kameraad, niet naar mijn kont kijken, hè." Freddy Maertens, de huiswaard van CRVV, passeert: "Succes. Zal dat lukken, tegen een peloton van 250 vrouwen?"

Dat het dus in de lift zit, het vrouwenwielrennen, althans de toeristische variant. De Ladies Fun Ride (LFR) wordt al een paar jaar georganiseerd, en, zegt Angélique Dupré van LFR: "We zien het aantal deelnemers steeds stijgen. Wielertoerisme was al een hype onder mannen, nu lijkt hetzelfde bij de vrouwen te gebeuren." LFR speelt ook in op de stijgende vraag en geeft de koers een feminiene teint: er is koffie, er is thee, vaak is er vooraf een brunch en achteraf een massage. All for the Ladies.

Dupré: "Het is een community geworden. De een komt de ander tegen en vertelt het door aan dames die ook fietsen. Voor je het weet kent iedereen iedereen. Maar het is toch aanpassen, vandaag, met een man in koers (lacht)."

Wel heerlijk, het contrast in het CRVV. Normaliter druipt het zweet bijna van de muren in het Centrum. Er is de heimelijke hang naar het verleden, naar de tijd van zere rien, van Safir en Flandria, van mannen die 's morgens geen hagelslag maar kasseien vreten. Boven de inschrijvingstafel van de toertocht hangt een poster van Peter Van Petegem. Zijn gezicht is dichtgeplamuurd met modder en slijk.

Ook Serge Baguet siert het behang. Hoewel, sieren. Ook het gelaat van Baguet heeft op de foto meer weg van een roestige betonmolen dan van een elegante coureur. En daar, tussen de stoemperij van de koers, is er die melange van roze en fuchsia shirts, van turquoise en violet. Van dames die schijnbaar eerst kledij kochten en dan een fiets. Past dat, geel en blauw? Hier doet geblondeerd haar niet denken aan doping. En al zeker niet als Barbara (30) - 'Babs' - Sofie (28) en Els (27) zich aanmelden bij de 'dagvergunningen'. Drie - allee kom, toch een beetje machismo - aantrekkelijke dames die meer professionaliteit uitstralen dan een peloton kermiscoureurs.

Spaanse stage

Team De Morgen laat de dames van voorin de veertig al vertrekken en wacht even tot de drietand Babs-Els-Sofie zich vastklikt, de chronometer start en zich gracieus op gang trapt. Ook hier speelt de mode. De kleur van de trui is afgestemd op de kleur van de fiets. De fuchsia tricot van Els herinnert aan Team Telekom en er is oog voor detail: een al even roze schijn is vermengd met de witte lak van de Merckx-fiets. Wat ook opvalt: de fietsen luisteren naar de naam Trek, Ridley en dus ook Merckx.

Het zelfvertrouwen van Team De Morgen krijgt een knauw als Babs begint te vertellen: "We zijn net terug van een stage in Spanje, in Mojocar." Voor de goede verstaander: een fietsstage dus. Een paar dagen van honderd kilometer daags, met daarna tomatensap en pijnboompitten. Geen mojito's in Mojocar, niet het wellustig binnenslurpen van een paar screwdrivers, om dan met komkommers op de ogen en gewikkeld in aluminiumfolie weg te branden naast een golfbreker. Babs: "Goed voor de conditie, zo'n stage. Echt goed. Ik heb dit jaar al zo'n 2.500 à 3.000 kilometer op de teller."

Waarna ondergetekende al spijt heeft van zijn deelname. Het zal toch niet waar zijn zeker?

Onderweg wordt de community snel zichtbaar. Ons kent ons. Zo blijken de veertigers die even afstappen aan de eerste bevoorrading bevriend met de drie dames die De Morgen op sleeptouw nemen. Ook zij waren mee in Mojocar. Mia Naegel uit Tielt: "Ge moet kilometers malen. Een goede fond aan het begin van het seizoen, en de rest van het jaar zit snor."

Koersen en kletsen

Aan de bevoorrading worden geen eetzakjes uitgedeeld, maar staan bekers met water en sportdrank klaar, en snijdt een medewerkster onophoudelijk, bijna machinaal, bananen. De bevoorrading is strategisch: aan de voet van de Kluisberg, maar ook aan de etalage van Jowan, de alom bekende fietszaak. Mia Naegel ziet vooral zichzelf gereflecteerd in het vitrineraam, gaat dan toch iets dichter, houdt haar rechterhand boven haar ogen en ziet dan een roodzwarte, full carbon Specialized-bolide blinken. Zegt Mia: "Mor allez, zie mij kwijlen op die vélo." Zegt een collega: "En? Een Ultegra-groep erop?" Dames op een koersfiets praten dus niet over nagellak of het aanzwellende buikvet van hun man, maar laven zich wel, net als hun mannelijk equivalent, aan de schoonheid van een fiets, aan de esthetiek van het afzien. Mia: "Zo schoon, die gebogen lijn van het kader."

Sofie Van Der Haegen krijgt een bericht van haar vriend, ook een coureur. Ze leest voor: "Voor bibi geen bananen, nee?" En ze reageert: "Die mannen willen toch altijd alles beter weten? Neen, ik had nu geen goesting in bananen. Niet nodig vandaag."

Mia treedt haar bij: "Mannen denken alles te weten van de koers. Maar we weten heus wel wat we doen. We gingen niet zomaar op stage, natuurlijk. Vergeet niet: als wij in de week eens trainen, komen we thuis en moeten we strijken, wassen en plassen. Dat is niet eenvoudig. In Spanje wachtte ons maar één ding: fietsen."

Els D'Haeyere valt in: "In plaats van samen op restaurant te gaan, kruipen wij nu samen op de fiets. En dat is best plezant. Fietsen is een hobby die veel geld kost, maar ik heb het er wel voor over." Iedereen knikt.

"Ik had nooit gedacht dat ik zo gepassioneerd kon zijn door een simpele fiets. Hoe meer je fietst, hoe meer je in een cocon raakt. Je wilt altijd maar meer, meer, meer. Maar dat vertaalt zich niet in demarreren onderweg. Het is niet de bedoeling om elkaar uit de wielen te rijden, zoals de mannen. Er heerst geen haantjesgedrag. Het draait om het koersen, maar ook om het kletsen. Wij zijn ook niet geïnteresseerd in de échte koers. Ik althans niet. De Ronde van Vlaanderen? Interessant, maar op dat moment zaten we zelf op de fiets."

Ei in de broek

Bon, de benen zijn warm getrapt, de tank is gevuld, het gemoed is gelucht en Team De Morgen zit met een struisvogelei in de broek. Wat wacht is de Kluisberg en een kopgroep aanvalslustige vrouwen. Hier moet het gebeuren. Daags voordien was er nog een sms'je van een collega-journalist: "Ik zorg er zondag voor dat je uit het wiel wordt gereden." En wat zei die Facebookreactie? "Er blijft niks meer van hem over." Er staat een prijs op mijn hoofd en die valt niet in cijfers uit te drukken. Babs en haar 3.000 kilometer: "Ik ga wel uit, maar let op mijn voeding. Zeker daags voor een rit." De teller van De Morgen telt maar drie cijfers en de levenswijze is niet bepaald vetarm.

Wat wordt het? Anticiperen, de gas meteen vol opendraaien en stampen tot het melkzuur uit mijn oren druipt? Of toch even in het wiel wachten, het reglement indachtig: "Kameraad, niet naar mijn kont kijken, hè." Babs had het bij aanvang nog gezegd: "Boonen is een janet, voilà. Het is toch waar zeker? Ik ben fan van een Zwitser." Kaput fahren, zouden ze dat ook kennen? En als ze mij hier naar de filistijnen rijden, kan ik dat dan enigszins verdoezelen in het artikel? Als Babs wegspringt, zal ik dan een telefoontje veinzen? De dames zeggen niks aan de voet van de klim. De rode blos op de wangen zal bezwaarlijk iets met mijn aanwezigheid te maken hebben. Maar goed, zij die gaan sterven...

Vlucht vooruit

Fotograaf Jonas Lampens zet zijn geld op de dames en schreeuwt het peloton als een volleerde ploegleider omhoog. Team De Morgen heeft intussen al een rationele afweging gemaakt en kiest voor de vlucht voorruit. Op het buitenblad en op enthousiasme. Babs haakt aan. Niet dat het veel weg heeft van Vandenbroucke-Bartoli op La Redoute, dat niet. Maar in de verbeelding waant iedereen zich renner. Even achterom kijken en er dan een tweede, weliswaar forse couche opleggen die hopelijk voor enige afscheiding zorgt.

Had bibi maar bananen gegeten. Ach, macho. Het lukt. En het melkzuur stroomt niet bij beken uit de oren. Ze staan niet op de foto, de dames. De Morgen helaas ook niet, aangezien fotograaf Jonas meer oog heeft voor geschoren benen. Babs, boven op de top: "Het was niet mogelijk."

En dan de bedenking, boven: waarom in godsnaam was dit eigenlijk nodig? Er loopt maar één haan in de ren.

De rest van de rit houdt De Morgen voor gezien. Niet uit vrees, maar uit galanterie. Babs en Els schakelen naar het groot verzet en stomen zij aan zij verder. Kniepijn noopt Sofie tot een retourtje Oudenaarde, in het wiel van de bolletjestrui. Ach, macho. Een groep mannen passeert. De kopman fluit drie keer kort en schel. Zodra de laatste, eerder corpulente coureur, is gepasseerd, zegt Sofie: "Altijd datzelfde als je een groep mannen ziet. Die keuren de vrouwen van kop tot teen. Alsof ze zich iets inbeelden: 'Kijk daar! Een vrouw op een fiets!' Natuurlijk is dat niet fijn."

Bij aankomst in Oudenaarde zijn er geen bonificatieseconden te verdienen. Er is wel witte wijn en er is zon. Sofie: "Als het zonnig is, trekken de oudere dames hun koersbroek op. Dat staat niet, hè, zo'n kleurverschil op uw blote benen, op de plechtige communie van uw zoon of dochter."

Het is goed te weten en te zien dat dames dus ook koersen. Dat er meer is dan alleen Gilbert en Boonen. Alle clichés ontkracht. Ja, er is oog voor de fiets. Ja, er is oog voor de outfit. Ja, er is oog voor het parcours. En ja, er is ook kennis over al het voorgaande. Ze weten wat ze willen, de dames, en stiekem - zo leert navraag - dromen ze ervan hun man toch pijn te doen op de Pater of de Kwaremont. Dan helpt een stage in Spanje.

Babs en Els komen enige tijd later aan, in de buik van het peloton. Toch 75 kilometer, en veel kunnen kletsen. Waarna Babs ook meteen het laatste cliché ontkracht. "Bon dames, wat drinken we? Orval?"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234