Vrijdag 27/05/2022

Boompje

Deze week vond ik, bij het scrollen door mijn mobiele telefoon, vijf foto's van verschillende kerstbomen. Ze staan allemaal gepositioneerd in dezelfde hoek van mijn appartement, op een turquoise krukje, met vrijwel dezelfde versiering - gekleurde lampjes, glitterballen en houten poppetjes met een slordig geschilderde mond waardoor ze onophoudelijk lijken te geeuwen.

De eerste foto dateert van 2010. Mijn vriend en ik hadden dat jaar voor het eerst samen een kerstboom gezet in ons net verworven appartementje. In alle enthousiasme kochten we een spar van twee en een halve meter hoog, gewoon omdat het kon, omdat er niemand was die met praktische bezwaren kwam.

Om een foto te kunnen nemen, had ik die avond een paar stappen achteruit gezet, tot in onze slaapkamer. Op het beeld lijkt onze woonkamer gekrompen: de boom neemt zowat een zesde van alle ruimte in, blokkeert de doorgang naar het bureau en het balkon met vuilniszakken, en alles wat we wilden beklemtonen - dat we eindelijk volwassenen waren, dat we een gezin op onszelf waren - leek deze boom te ontkrachten.

De foto's van de jaren nadien tonen allemaal hetzelfde schouwspel, alleen de grootte van de boom nam geleidelijk af, alsof we steeds minder de noodzaak voelden met die boom iets te benadrukken.

Afgelopen zondag, met kerst in aantocht, wandelden mijn vriend en ik naar de Zuidmarkt. Steevast kopen we daar onze boom bij dezelfde bloemist. Zijn kraam was, zoals altijd in de maand december, omgetoverd tot een bescheiden sparrenbos; hij zelf droeg voor de gelegenheid een houthakkershemd. De bomen stonden gesorteerd op prijs en grootte, met in elke boomtop een gekleurd lintje.

"Dit is een Nordmann, die verliest zijn naalden niet", zei de man, hij streek met zijn hand langs de verschillende boomtoppen, van de grootste naar de kleinste. "Deze zijn tachtig euro. Deze zijn vijftig. Dertig. Twintig..."

Ik liep langs de rijen, probeerde niet te lang te kijken naar een van de kale of scheve exemplaren, want zodra ik het gevoel heb dat zo'n boom terugkijkt, kan ik hem niet meer achterlaten.

"En deze?", vroeg ik, wijzend naar het op een na kleinste formaat dat er op de markt te vinden was. Een vrolijk dikkerdje.

"Vijftien", zei de bloemist.

We rekenden af, tilden de pot op het bagagerek van m'n fiets en vervoerden het ding naar huis. We legden exact dezelfde weg af als vorige jaren, langs de fonteinen aan de Zuidertoren, het gele overheidsgebouw, de rij stilstaande taxi's, de vrachtwagen met daarop 'Foulon Kipservice'.

Ik dacht aan de foto van de boom die in mijn fotoalbum zou belanden, tussen de andere foto's die ik die week had genomen - screenshots van treinuren en wegenplannen, een foto van het serienummer van onze stofzuiger waarvoor nieuwe zakken moesten worden gekocht, het recept voor hutsepot.

Snel keek ik achterom, naar het lege plekje op de markt waar daarnet onze boom nog had gestaan, met daarnaast, rechts, het allerkleinste exemplaar, nog geen meter hoog. Het was alsof er ons slechts één kerst restte.

"We moeten maar eens verhuizen", zei ik.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234