Zaterdag 23/01/2021

Boogie Town kampt met groeipijnen

De organisatoren van het Boogie Town Festival in Louvain-la-Neuve zijn trots dat ze in België het tweede bluesfestival na Peer zijn. Gemeten aan publieke opkomst en affiche is Boogie Town inderdaad groot geworden. Verslag van een bluesmarathon van twaalf uur.

Een mens kan zich geen steviger ontbijt voorstellen dan Give Buzze. Het Gentse trio op het middaguur is een gecombineerde overdosis espresso, bloody mary en English breakfast. Bassist Frans Vlaeminck en drummer Luc Vanderhaeghen beukten zichzelf wakker, en zanger/gitarist Dirk D'Hondt is aan de vooravond van de twintigste verjaardag van de groep niet langer de Belgische George Thorogood: George Thorogood is de Amerikaanse Dirk D'Hondt. Geen muzikant in België met zijn beestige en tegelijk soms broze slide-spel, zijn brute energie en rauwe rhythm & blues, alles afkomstig van onder de gordel.

Jammer eigenlijk dat 'de Buzze' niet wat hoger op de affiche stond. Maar dat heeft dan weer alles met de macht van T/W te maken. De 'organisatoren' van Boogie Town mogen de Belgische groep kiezen, Schueremans en Co zorgen voor de rest van de affiche. En dan moeten de Belgen dus beginnen en staat het Nederlandse Drippin' Honey op twee. Prille twintigers die nog aan het zoeken zijn naar hun eigen stijl, nog niks bewezen hebben en nog te weinig littekens in hun blues kunnen leggen om een groot publiek te boeien.

Dan liever pianist A.J. Croce, zoon van Jim Croce. Zijn vingers leken bezeten door Dr. John en Marvin Hamlish, de Mississippi kronkelde doorheen elk nummer en vermengde zich feestelijk met de geuren in de zaal. We vermoeden dat het nieuwe marihuana-beleid pas vrijdag in Louvain-la-Neuve officieel van kracht is gegaan en dat om het uur ergens iemand een nieuwe kilo op de barbecue dumpte.

Minder verfijnd was 13. Lester Butler, de voormalige frontman van de Red Devils, spuwt nu met zijn harmonica vuur in een nieuwe groep, maar doet gewoon opnieuw wat hij reeds met de Devils deed. 13 staat dus voor bijzonder ruige R&B, lange solo's, vette harmonica en een wel héél opzwepende ritme-sectie. Veel langer dan een uur moest het niet duren, wegens iets te zware kost. Een serieus contrast in elk geval met Omar & The Howlers.

Omar, die opgroeide in Mississippi en bijgevolg Ol' Man River door zijn aderen heeft stromen, verhuisde een tijd geleden naar Austin waar de jarenlang opgesnoven moerasdampen zich mengden met die typische Texaanse shuffle. Het resultaat is soms stomende, soms ingetogen, maar steeds subtiel afgewerkte R&B. Was het enthousiast onthaal van het 3.000 man sterke publiek bij Omar voorspelbaar, bij Big Sugar stond een deel van het publiek heel onwennig te wezen. Met hun keiharde gitaarrock, gedrenkt in flarden reggae (de bassist is een Jamaïcaan) en een zeldzaam bluesy sausje, zou je de groep eerder verwachten in de Afrekening dan in het radioprogramma Blues Town, zie je ze eerder geprogammeerd op Pukkelpop dan op Boogie Town. Muziek voor jongeren die over elkaar heen willen lopen vlak voor het podium, niet meteen voor late dertigers, veertigers en zelfs vijftigers die hoofdzakelijk 'woke up this morning and my baby was gone' willen horen.

Eigenlijk was ook John Kay met zijn zoveelste versie van Steppenwolf een verrassende gast in Louvain-la-Neuve. 'Born To Be Wild' en 'Magic Carpet Ride' zijn tenslotte onlosmakelijk verbonden met 1968 en na de split van de originele Steppenwolf, een paar jaar later, is Kay vooral in de VS bekend gebleven, zolang hij die twee nummers maar in zijn live-set bleef opnemen. Kay anno 1998 is dan ook vooral nostalgie. Pijnlijke nostalgie, die thuishoort op Golden Years en geen anderhalf uur mag duren.

Afsluiter Jimmy Vaughan, broer van wijlen Stevie Ray en jarenlang de bezieler van de Fabulous Thunderbirds, was dan wel weer absolute klasse. Vaughan, die de T-Birds verliet om met zijn broer 'Family Style' op te nemen, wist na de dood van Stevie Ray lang niet wat hij nog wou aanvangen met zijn muzikaal talent. Tot Eric Clapton hem overhaalde tijdens een concertreeks het voorprogramma te zijn. De ouwe liefde bloeide weer helemaal open en daar zijn we Clapton heel dankbaar voor. Vaughan had twee, drie nummertjes nodig vooraleer hij op dreef was, maar speelde de zaal vervolgens wel plat met zijn soms ontzettend lange, maar nooit vervelende solo's.

Boogie Town is uitgegroeid tot een vaste waarde op de festivalkalender, maar moet vooral niet proberen nog groter te worden. Blues is en blijft een intiem muziekgenre en heeft live nood aan gezelligheid. De overdekte tennishal bleek te klein voor het geweld van Big Sugar en te groot voor de ambiance van A.J. Croce. Hopelijk snappen de samenstellers van de affiche dat volgend jaar ook.(PC)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234