Donderdag 18/07/2019

Reportage

Boksen zonder handschoenen aan opmars bezig in Engeland: "Mijn vingers zijn in ieder geval niet gebroken"

De Schot Tony Lafferty incasseert een rechtse van Scott McHugh uit Engeland. Lafferty wint uiteindelijk de knokpartij in de Londense O2. Beeld BKB

Als het bloed op het canvas spat, gaat het publiek in de Londense O2 uit zijn dak. Het eeuwenoude bare-knuckle boxing wint snel aan populariteit. 'Dit is het echte werk.'

"Bloody hell", klinkt het voor de spiegel van een herentoilet in de Londense O2 Arena. Bloedig is het gezicht van Tony 'The Tiger' Lafferty zeker. De rossige baard van de Schotse bokser is wat roder dan gebruikelijk en zijn opgezwollen linkeroog zit dicht. Op de bandage om zijn hand en pols zitten bloedvlekken van zijn tegenstander. "Mijn vingers zijn in ieder geval niet gebroken", constateert hij, tien minuten na zijn zege op de Engelsman Scott McHugh in een zes minuten tellende knokpartij.

En een knokpartij is het letterlijk geweest. Het amusementspaleis is deze avond het decor van een oude sport die herleeft: bare-knuckle boxing, ofwel boksen zonder handschoenen. Lafferty-McHugh is een van de dertien gevechten die de 2.600 aanwezigen in een bijzaal drie uur lang zien voorbijkomen. Het is een tak van sport die steeds meer populariteit geniet op het eiland. Er staat een evenement in de Wembley Arena op het programma, televisiezender Vice zendt de gevechten uit en gokkantoor Paddy Power toont interesse.

Komend jaar is het precies drie eeuwen geleden dat de Engelsman James Figg de eerste titel won in deze oorspronkelijke manier van boksen. De lijst kampioenen stopt in de jaren 80 van de 19de eeuw. Door het invoeren van de Queensberry-regels, vernoemd naar de homofobe markies die Oscar Wilde ten gronde zou richten, en de bijbehorende bokshandschoen verdween het vechten met de blote vuisten naar de periferie van de maatschappij. In de Verenigde Staten werd deze "onbeschaafde sport" zelfs verboden.

Onderwereld

Het traditionele boksen bleef populair in de onderwereld. Zo dook het op in de serie Peaky Blinders, de veelbekeken misdaadserie die zich afspeelt in het Birmingham van een eeuw geleden. Ook in het Londense East End leefde het voort: in openbare parken, ruimten boven pubs en nachtelijke parkeerplaatsen. Vier jaar geleden vocht de celebrity-gangster Dave Courtney, een oude makker van de beruchte tweeling Ronnie en Reggie Kray, tevergeefs voor het recht om in zijn achtertuin in Plumstead, niet ver van de 02, zulke knokpartijen te organiseren.

Tevens bleef deze pure vorm van boksen bestaan in woonwagenkampen. "Ik ben er als kind mee opgegroeid", zegt de Ierse zigeuner Jimmy Sweeney, afkomstig uit Sligo. "In mijn cultuur is het nog steeds een manier om geschillen op te lossen. Geen messen, geen pistolen, maar blote vuisten. Zo'n man-tot-mangevecht is het laatste woord. Het is een way of life." De 34-jarige Celtic warrior heeft 20 van zijn 21 gevechten gewonnen en is wereldkampioen in het supermiddengewicht. "In de ring", klinkt het, "vecht ik voor wijlen mijn vader."

'King Jimmy', bewonderaar van de oud-wereldkampioen zwaargewicht Tyson Fury ('The Gypsy King'), is de vervaarlijk kijkende pin-up van Bare-Knuckle Boxing (BKB), de enige legale knokorganisatie ter wereld. De mannen achter de BKB zijn Joe Brown, een tengere en rustige accountant, en Jim Freeman, een goedgebekte boksliefhebber. "Een jaar of vier geleden belandde ik per toeval bij zo'n gevecht in een Welshe hooischuur en was meteen verkocht", beweert laatstgenoemde. "Dit kan heel groot worden, was mijn indruk. Er bestaat een hang naar authentieke sporten."

Freemans gevoel zat er niet naast. De 02 is inmiddels een vaste locatie geworden en tevens zijn er shows geweest in Liverpool, Leicester en Coventry, al moesten de twee hemel, aarde en gemeenteraad bewegen om in laatstgenoemde stad toestemming te verwerven. "Het is een misverstand om te denken dat de sport illegaal is. Dat is het nooit geweest. Probleem is dat het nooit verantwoord georganiseerd werd. Wij zorgen voor medici en een ambulance. We informeren altijd het plaatselijke ziekenhuis. Dankzij ons is het uit het schemergebied gehaald."

Korter dan gewoon boksen

Een belangrijke rol is weggelegd voor Sammy Cheesa, een kleine en pittige dame met gekleurde Pippi Langkous-staarten die de spelers inzwachtelt en hecht. "Het kan bloedig zijn", zegt ze. "In Wales had een vechter een verticale scheur in zijn voorhoofd, tot aan het bot. Maar meestal blijft het bij een gescheurde wenkbrauw of jukbeen." Volgens Cheesa, getrouwd met een blotevuistenvechter die ze in de ring heeft ontmoet, is het veiliger dan gewoon boksen. "Daar is door de vele dreunen op het hoofd meer kans op hersenschade. Wat je bij ons ziet, zijn blessures op het gelaat."

In vergelijking met het gevestigde boksen zijn de partijen korter: maximaal vijf rondes van twee minuten. Vechters hebben geen tien maar twintig seconden om na een ferme klap bij te komen. De intensiteit van de gevechten valt goed bij het publiek, dat voor twee derde uit mannen bestaat, onder wie een groep Hells Angels die de wedstrijd vanaf het balkon volgt. "Boksen duurt me te lang. Te veel gedans, te veel tap-tap, te veel tactiek", zegt toeschouwer Kev McCutcheon, die uit Portsmouth is gekomen om zijn maat Mickey Parker luidkeels aan te moedigen. "Hier gaan ze elkaar meteen te lijf. Dit is het echte werk."

Dat is ook de reden dat Lafferty de bokshandschoenen heeft neergelegd. "Deze sport geeft je meer adrenaline, een gevoel dat ik ook had toen ik in Afghanistan zat", zegt de veteraan van de Argyll and Sutherland Highlanders, het infanterieregiment waar ook zijn vader en grootvader dienden. "Het lijden in de ring, de pijn, de verwondingen, dat schept een band met de tegenstander", zegt de 31-jarige. Op weg naar de ring wordt Lafferty, een monteur bij de Britse spoorwegen, gevolgd door zijn oude wapenbroeders, compleet met drums, doedelzakken en Schotse vlaggen.

Niet erkend

De officiële boksbond weigert het blotevuistenboksen, dat de status bezit van vuurspuwen en zwaardslikken, te erkennen. Leden, echter, stappen over en bij een van eerdere shows was oud-wereldkampioen Frank Bruno een geïnteresseerde toeschouwer. Andere vechtersbazen komen uit de mixed martial arts-scene, zoals de 128 kilo wegende Tony Johnson uit Tennessee, een debutant. Veel bruter dan kooivechten kan het volgens hem niet zijn. Hij pakt zijn telefoon en toont een Instagram-foto van een man met een bebloed gezicht. "Dat was kort geleden mijn Russische tegenstander."

Zijn handgemeen met landgenoot Josh 'The Hammer' Burns duurt slechts een ronde. De ringarts vindt dat er te veel bloed uit de wenkbrauwen van de 40-jarige Burns komt. "Johnson had dat bloed wel weggeveegd met zijn slagen", zegt hij na afloop. Niet veel langer duurt het gevecht tussen twee warriors, de term die de BKB prefereert boven fighters, uit Bournemouth, die elkaar tijdens het wegen al bijna te lijf waren gegaan. In de zaal breekt er tijdens de 'Battle of Bournemouth' een spontane knokpartij uit, die wordt gesmoord door een potige bewaker.

De organisatoren hopen dat er meer vrouwelijke toeschouwers komen om te kijken naar het spektakel op het podium, waar zelfs de ring girls tatoeages hebben. Tevreden zien ze dat de spelers steeds meer gevoel voor show krijgen, net als bij darts en snooker. Zo komt de Welshman Sean 'The Outlaw' George op onder begeleiding van het opzwepende volkslied 'Land of my Fathers', wat niet kan voorkomen dat hij onder toeziend oog van zijn ontroostbare echtgenote verliest van Jimmy Sweeney, de Keltische strijder die voor elke ronde een katholiek kruisje slaat.

De show wordt echter gestolen door de gehavende Lafferty, die na zijn zege zijn vriendin het podium oproept, door zijn knieën gaat en haar ten huwelijk vraagt. Ze zegt ja.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden