Woensdag 21/10/2020

Bokkensprongen in strak korset

Opgepeuzelde kleuters, hitsige broekventjes en onderhandelingen met het Leven. De nieuwe Tune-Yards moest een plaat over haar jeugdige beslommeringen worden, maar klinkt energiek als een vol kindersnacks gepropte ukkepuk.

In de geluidstuinen van Merrill Garbus woekeren ideeën als onkruid. Al vanaf haar debuut als tUnE-yArDs (toen nog een typografisch heksenwerk) mag je haar platen zelfs omschrijven als één groot lappendeken van geluidssnippers. In die mishmash van ukelele, tribal drums en gesamplede waanzin hoorde je al eens echo's van afropop, hiphop en rauwe blues, terwijl haar stem dan weer onderdak leek te bieden aan Aretha Franklin, Nina Simone en Björk.

Na de huisvlijt van BiRd-BrAiNs (2009) en de weelderig geïnstrumenteerde opvolger w h o k i l l (2011) imponeert de muzikante uit Connecticut nu met een 'speelse popplaat'.

Nu ja, wat heet pop: hits zul je hier niet horen. Wel een elegant gestileerde reeks songs, die muzikaal experiment nooit uit de weg gaan. Zo klinkt 'Find A New Way' alsof Zap Mama op mushrooms tript, terwijl je elders een hoorspel over kinderkannibalisme krijgt ('Why Do We Dine On The Tots?') of drumcomputers een eigen leven gaan leiden in het spectaculaire 'Sink-O'. Tijdens 'Manchild' wordt een zelfbevlekkend broekventje dan weer afgeserveerd op de maat van afropop en gesjeesde elektronica: "Oh manchild, look at your pants: an accident happens each time we dance."

Dat de songs minder nonchalant en chaotisch klinken, ligt zonder twijfel aan producers Malay (zie Frank Ocean) en John Hill (zie M.I.A., Santigold). Beide studiotovenaars dwingen de doe-het-zelfster voor het eerst in een strakker korset.

Dat komt het weerbarstige corpus van Tune-Yards ten goede. Onder de industriële r&b van 'Stop That Man' wordt een streepje New Order's 'Blue Monday' geschoven, terwijl 'Real Thing' en 'Manchild' refereren aan hitparadepop uit de scharnierfase tussen 80s en 90s. Dat Garbus zich voor de opnames liet adviseren door het knullige handboek How To Write A Hit Song uit 1987 zal daar ook wel iets mee te zien hebben.

Fans van het eerste uur blijven gelukkig evenmin in de kou. Uiteindelijk zweert ook Nikki Nack trouw aan Tune-Yards' sterkmakers: een geblutste spelstijl en gevoel voor absurdisme. Wanneer Garbus herinneringen ophaalt aan haar jeugd, doet ze dat dan ook in tekstuele bokkensprongen, waarmee ze elke luisterende bijrijder bont en blauw achterlaat. "Hey Life, I am still here", spreekt ze het Leven ergens aan op deze plaat. "Can we get it if we go together?"

Net zomin als de grote existentiële vragen zul je deze plaat wellicht nooit helemaal kunnen vatten. Maar dat laat niet weg dat Nikki Nack een pareltje is in al haar ongrijpbaarheid.

Nikki Nack verschijnt 5/5 bij 4AD.

Tune-Yards speelt 16/5 op Les Nuits Botanique.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234