Donderdag 02/07/2020

Boerka

U weet het al: vroeger was ik feministe. Mijn emancipatorische trek overleefde tienerjaren, snerende vriendjes, het eindeloze verdomhoekje waarin men de vrouwenbeweging drukt. Een -isme dat gelijkheid en vrije keuze predikt, dat is het mijne.

Nu weet ik het niet meer. Ik geloof nog in de idealen, maar mijn medestrijdsters drijven als vanzelf van me af. Ik voldoe niet meer, of liever: ze kunnen niets met me. Vergaderingen sla ik over, want mijn zuigeling respecteert geen orde van de dag. Ik schrijf geen verhitte pamfletten, want van vijf uur slaap kan ik er geen twee missen. Als echte feministe moet ik aan het werk, maar Bebe is - hechting en emotionele afhankelijkheid obligent - fulltime thuis. Heiligschennis!

Misschien drijf ik straks weer terug naar de samenleving die me heeft uitgespuwd. Terwijl in de strenge islam een vrouw verdwijnt vanaf de puberteit, functioneert bij ons moederschap immers als vanzelfsprekende, uiterst efficiënte boerka. Mijn hele wereld is beperkt, mijn favoriete plekken zijn verboden. Verboden? Toegegeven: het ligt genuanceerder.

Er zijn de plekken waar ik niet meer wil zijn. Doorrookte cafés, donkere kroegen, harde concerten: de plekken waar ik het lekkerst schreef of me uitleefde kunnen echt niet met baby.

Talrijker zijn de impliciet verboden plekken. Theaters, films, leuke restaurants, bibliotheken, klassieke concerten: onzichtbaar staan er verbodsbordjes met een baby op de deur. Zelfs kindervoorstellingen weren Bebe nog jaren.

Er zijn de plekken die ik mezelf ontzeg. Ik wil best, maar durf gewoon niet meer. Ik riskeer het niet de vrouw te worden wier baby de literaire lezing samenkrijste. Ik bezoek aarzelend een vernissage en vlucht als Bebe mid-toespraak luid gaat kraaien. Ik vermijd fijne winkeltjes en verwenplekken. Wat moet je, haar achterlaten bij de kassa tot je klaar bent? Ik speur mijn hoofd af naar stadsplekken waar borstvoeding vanzelfsprekend is, vrienden die niet zouden opkijken. My mind is a blank.

Natuurlijk blijven er toegelaten plekken. We mogen lekker rolbevestigend supermarkt, apotheek en, als het snel gaat, de bank binnen. Zelfs ontspannen mag ik: in speeltuinen, ijssalons, Ikea’s, mamacafés, parken. Dat zijn de reservaten van het moederschap. Felle kleuren en drukke stemmetjes bakenen af: tot hier en niet verder met dat kind. Het is er best prettig voor even. En ontevreden ben ik niet over het moederschap. Ik wil best mama zijn, meer nog: ik wil het altijd. Ook als mijzelf. Maar mijn wereld heeft beslist: je bent Mama óf Ledoux. Ik mag pas weer binnen als Bebe in een crèche is gepropt.

“Hoezo, baby’s kúnnen niet?”, hoor ik u zeggen. “Ik zie er overal!” Inderdaad: u ziet ze overal. Zoals sommigen overal boerka’s zien. Niet dat het er zóveel zijn, ze vallen alleen zo vreselijk op omdat ze niet in het plaatje passen.

Zoals menig boerkadrager blijf ik vaak binnen. Om niet uit de toon te vallen en niet te hoeven toegeven hoe mijn leven is ingeperkt. Als the Man er is neem ik soms een bad met krant of boek. Ik denk in zeeën van badschuim aan vakanties in Turkije en Egypte, waar baby’s vanzelfsprekend in elk aspect van het leven worden verwelkomd. Hun moeders leken me beperkt, maar ze zijn vrijer dan ik nu. Ik zucht en sla Fatima Mernissi’s Het verboden dakterras open, een favoriet boek. Voor het eerst word ik jaloers op haar gevangen haremvrouwen. Want stel je voor: een hele harem om je in rond te bewegen. Vol mensen, boeken, leraren, faciliteiten. Wat een leven! Wat een vrijheid!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234