Donderdag 22/04/2021

BOBKE FOREVER

undefined

Overigens ben ik van mening dat Jean-Marie Dedecker verwoest moet worden.Dat hoeft voor mij niet eens op beestachtige wijze te gebeuren, het mag zelfs heel sereen. Maar als er na afloop nog een stuk koord overblijft, stel ik toch voor dat mensen die toevallig Jurgen Verstrepen of Derk Jan Eppink heten daar ook van zouden mogen meegenieten.Eigenlijk wilde ik dit stukje netjes afsluiten met wat hierboven gedrukt staat, maar gesteld dat u iemand bent zoals ik en krantencolumns dus nooit helemaal uitleest, dan heb ik u mijn gedachte voor de week alvast meegegeven. Zonder dank.Terwijl ik deze lijnen aan het neerschrijven ben, wandelt de heer Robert Zimmerman, op nauwelijks drie en een halve kilometer van waar ik nu zit, een podium op om er naar tweejaarlijkse gewoonte zeventien nummers te brommen voor zesduizend oude en nieuwe volgelingen. Ik moet zeggen dat ik spijt heb dat ik er niet bij ben en dat vooral omdat ik te stom en te lui was om een kaartje te kopen, deze keer.Wellicht zal hij, nu ik er voor één keer niet bij ben, ‘Blind Willie McTell’ wel brengen, een mogelijk moment waar ik al een half leven op aan het wachten ben. Misschien speelt hij wel gitaar, iets wat ik sedert hij zich steeds meer achter een elektrische piano verschuilt ook steeds meer mis, want Dylan is, samen met Frank Zappa zaliger, zeker één van de grote onderschatte gitaristen van het muziekje dat wij, naargelang de pet die we die dag op hebben, wel eens rock, pop, folk, blues of roots plegen te noemen.Nu, het zal in elk geval wel meegevallen zijn, daar in Vorst. Want Dylan kan ook heel goed zijn als hij slecht is en hij verkeert, in de schaduw van zijn 68ste verjaardag en net als zijn iets oudere vriend en medebard Leonard Cohen, in de vorm van zijn leven. Dat is goed voor hem maar vooral goed voor ons.Wie aan die bewering twijfelt, zal binnen enkele dagen wel bijdraaien na beluistering van de nieuwe Bob-cd, Together Trough Life, die ons volgende week in een sobere hoes mét mooie zwart-witfoto van Bruce Davidson zal bereiken. Tien simpele liedjes, melden mijn spionnen, de meeste geschreven in de een of andere vorm van samenwerking met Robert Hunter van de Grateful Dead, de legendarische groep waarmee Dylan - de waarheid heeft haar rechten - zijn en misschien ook wel dé slechtste plaat aller tijden gemaakt heeft.Ik heb al een stuk of wat songs uit Together Trough Life voorbeluisterd en ook als ze door en door droef zijn, maken ze me blij. Een droge drumslag hier, een luie lap accordeon daar en soms een stevige snok gitaar. Als ik in de nieuwe Rolling Stone lees dat er in het nummer ‘If You Ever Go To Houston’ een zinsnede staat als “Find the barrooms I got lost in/And send my memories home/Put my tears in a bottle/Screw the top on tight”, dan ben ik al blij. Blijer dan wanneer ik op mijn radio, zoals tegenwoordig meer en meer gebeurt, voor de achtste keer op één en dezelfde dag naar een lamlendig lamento van die Eva De Roovere moet luisteren of naar een eenmansimitatie van de Strangers door Axl Peleman of naar het aberrante gezemel van de helemaal onuitstaanbare Hannelore Bedert. Een braaf meisje, ongetwijfeld, maar wat heeft de wereld nu aan brave meisjes? “Good girls go to heaven, bad girls go everywhere”, las ik ooit eens op een asbak en ik was het er volledig mee eens.Waar ik het ook mee eens ben, is dat er op de radio wat meer zingend vrouwvolk aan de bak mag komen. Maar mogen die dames dan niet nog eens Joni, Bonnie, Ella, Marianne, Emmylou, Aretha, Bessie, Dusty of Linda heten in plaats van al dat vervelende inlandse verdriet? Nu, voor mij is zelfs dat nog draaglijker dan Grace Jones of die zingende viswijven van Depeche Mode, die ik al één keer gehaat heb in mijn leven en door wie ik mij nu genoodzaakt voel dat nog eens over te doen.Om toch nog vrouwvriendelijk te eindigen besliste ik in uitgesteld relais nog naar deel drie van de documentairereeks Puur Persoonlijk op Canvas te kijken. Deze keer heette de film ‘Diritto rovescio’, over Italiaanse gevangenen die een stuk schrijven, repeteren en opvoeren in een Noord-Italiaanse nor. Het betrof een oeuvre van Maria Tarantino, een vogelschrik van een vrouw die in medialand al een paar jaar meedraait op basis van wellicht een hippe familienaam en zeer weinig talent. Op mijn dorpsomroep valt ze soms een restaurant binnen en vraagt ze de verbaasde chef om op basis van twee rotte sardienen, een uitgedoofde sigaret en een gebruikte Tampax ter plekke een nieuw soort sushi uit te vinden. Op de nationale omroepgolven brengt ze er, getuige deze als langdradige reportage verklede creatieve docu, ook helemaal niets van terecht.Terwijl ik in mijn bed stap, ontvang ik nog een sms’je: “Bobke heeft ‘Blind Willie McTell’ gespeeld in 1190 Brussel, song nummer 5 in zijn set.” Verdomd als het niet waar is. Ik slaap die nacht slecht en word zwetend wakker in het panel van Mag ik u kussen?, waar Maria Tarantino de centrale gaste is.En zo is het altijd wat!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234