Vrijdag 30/10/2020

Bob Hope Hoop en humor doen leven

amerikaanse komiek krijgt verjaardagsfeestje op... kerkhof

Los Angeles / Eigen berichtgeving

Wilfried Eetezonne

'Je weet dat je oud aan het worden bent, als de kaarsen duurder zijn dan de taart." Die oneliner wrong de Amerikaanse entertainer Bob Hope vorig jaar nog uit zijn krasse koker op zijn 98ste verjaardag. Eergisteren was hij er om gezondheidsredenen niet bij toen 300 familieleden en vrienden alweer een kaars bij op de taart zetten. Want Bob Hope leeft nog, in tegenstelling tot wat de meesten denken, aangezien in 1998 het foutieve bericht werd verspreid dat hij naar de eeuwige Follies was gegaan.

Het verjaardagsfeestje dit jaar vond in elk geval plaats op de... Los Angeles National Cemetery. Een militaire begraafplaats waar 85.000 gesneuvelde soldaten liggen. Daar kreeg Bob Hope een kapel naar hem genoemd terwijl vijf vliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog overvlogen. Voor die macabere eer moest wel een speciale toestemming gevraagd worden aan het Amerikaanse Congres, aangezien Bob Hope nog steeds - nu ja - leeft en geen officiële oorlogsveteraan is. Nochtans kreeg hij in 1997 de titel van Honorary Veteran.

Hope werd dan ook wel Amerika's favoriete soldaat genoemd, want vanaf de jaren veertig werd hij ingeschakeld in de propagandamachine van het Amerikaanse leger en trok de van oorsprong Britse komiek naar zowat elke Amerikaanse legerbasis in oorlogs- of vredestijd om er de troepen te amuseren met zijn revues. Die begon hij al die jaren steevast met: "Hello Folks. This is Bob (naam van een liefst veraf gelegen plek) Hope..." Met zijn humor en zijn sentimentele songs moest hij de GI's even het gevoel geven terug thuis te zijn. De mooie chorus girls die hem op het podium vergezelden, waren ook niet vreemd aan het succes dat hij had bij de soldaten.

In 1941 deed hij zijn eerste legershow om zeven jaar later zijn eerste kerstshow voor de troepen te doen. Die kersttraditie hield hij vol tot 1990. WO II, Vietnam, Dessert Storm... Er was geen conflict waar de Amerikanen bij betrokken waren of Bob Hope pakte de koffers. Het leverde hem ten tijde van de Vietnamoorlog ook de nodige kritiek op. Zijn optredens voor de troepen in Vietnam werden gezien als een steun aan het beleid van president Nixon. Dat hij dat beleid openlijk steunde, was een fout die hem heel wat populariteit zou kosten.

Niettemin is Bob Hope een van de weinige entertainers die begonnen in het vaudeville en overeind bleven bij de opkomst van radio, cinema en televisie. De carrière van Hope leest dan ook als een geschiedenis van het Amerikaanse entertainment. Geboren in Eltham, Engeland in 1903 als Lesley Townes Hope, verhuisde hij met het gezin Hope - zijn vader was een metselaar - in 1907 naar Amerika op zoek naar een beter leven. "Ik verliet Engeland toen ik vier jaar was en ik merkte dat ik geen koning kon worden", aldus Hope.

Bob Hope startte zijn carrière samen met danspartner George Byrne als hoofers, of dansers, in begin jaren twintig op de laagste sport van de Amerikaanse showbizzladder. In de zogenaamde tap-shows, de goedkoopste vorm van vaudeville, waarvan de tournees beperkt bleven tot het platteland.

"Ik heb niet slecht geboerd", zei hij ooit over zijn carrière. "Als je weet dat ik ooit na de act van de Siamese tweeling en voor de getrainde zeehonden kwam." De Siamese tweeling waarvan sprake waren de achttien jaar oude Daisy en Violet Hilton, die saxofoon speelden en een dansnummer hadden met Bob en George in 1926. Dat soort shows werden toen tot zes keer per dag opgevoerd en kunnen, door hun uitgebreide tournees die een jaar in beslag namen, gezien worden als een vroege vorm van massamedia.

Hope bleef niet lang in de tap shows maar klom op tot master of ceremonies, waarin hij als stand-up comedian de verschillende acts aan elkaar mocht praten. Zijn grappen zijn nu behoorlijk oudbollig maar geven een beeld van hoe het er in die jaren aan toe ging. "Ik wou dat ik een acrobaat was. Dan kon ik op mijn hoofd staan en de aandelenmarkt zien stijgen." Of: "Het was zo druk op Hollywood Boulevard. Ik had jeuk op mijn rug en krabte. Twee dames van Cleveland zeiden: oh, dank je wel." Of: "Het was zo druk op Hollywood Boulevard. Een zakkenroller wou mijn portefeuille stelen uit mijn achterzak. Ik zei: hey, wat ben jij van plan. Hij antwoordde: wees gerust, ik zoek alleen maar kleingeld." Hope heeft zijn materiaal bijgehouden in een kluis en de massa's grappen liggen nu in de archieven van het Library of Congress.

In 1931 begon hij in het Palace Theatre, New York, de tempel van het vaudeville. Broadway had ondertussen al een paar keer gelonkt, maar zonder veel succes. Het was in 1933, in de laatste musical van Jerome Kern, Roberta (waaruit de hit 'Smoke Gets in Your Eyes' komt), dat Bob Hope zijn ultieme doorbraak kende. De Ziegfeld Follies, het hoogtepunt van het varieté, volgde en later mocht hij zong 'It's De-Lovely' zingen in de Cole Porter-musical Red, Hot and Blue (1936).

Hollywood kon niet uitblijven en het was door de Road-films dat hij een wereldster werd. The Road to Singapore (1940) was de eerste in een reeks van zeven filmmusicals. Het recept was altijd hetzelfde. Bob Hope en Bing Crosby speelde twee tweederangs entertainers en derderangs oplichters wier avonturen hen brachten naar een exotische locatie als Singapore, Marokko, Bali... Crosby kon ondertussen een liedje zingen en verliefd worden op Dorothy Lamour. Hope zorgde voor de grollen en het was vooral door de chemie tussen hem en Crosby dat er zeven films van werden gemaakt.

Hope was toen al een ster op de radio en in 1932 experimenteerde hij al met de vroegste vorm van televisie. Het zou echter tot 1950 duren voor hij een eigen show kreeg op NBC, een zender waar hij decennialang een kijkcijferkanon zou blijven.

Op latere leeftijd zou hij zich vooral toeleggen op het golfen. Een passie die hij zo grondig zou uitoefenen dat er een toernooi naar hem genoemd werd. Het is maar een van de vele prijzen die hem te beurt vielen, want volgens het Guinness Book of Records is hij met meer dan tweeduizend prijzen, oorkondes, ereleden en een Brits Knighthood de meest gelauwerde ster ter wereld. Het legde hem allemaal geen windeieren. Zijn collega-komiek Milton Berle zei ooit over hem: "Bob Hope is zo rijk... Hij heeft zoveel onroerend goed in Amerika dat hij eigenlijk een Japanner zou moeten zijn."

Het leven van Bob Hope (99) leest als de geschiedenis van het Amerikaanse entertainment

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234