Zondag 25/08/2019

Blues l Peter Green l The Anthology HHH

Dat Peter Green met een fraai uitgegeven Anthology-box een gepast eerbetoon krijgt, is meer dan terecht. Was de Londense gitarist in de vroege jaren 70 niet ten onder gegaan aan de demonen van zijn eigen psyche, dan stond hij nu in het walhalla van de blues naast Eric Clapton en BB King. De carrière van Green leest als een verloren gegane parabel.

door Wim Wilri

Het concept voor deze Anthology-box werd nog opgestart door Chas Chandler, de overleden manager van The Jimi Hendrix Experience. Het toont het belang van Green aan als Brits bluesrockpionier in het einde van de jaren 60. The Anthology geeft de carrière van de Londenaar weer in vier cd's.

Deze retrospectieve is grotendeels chronologisch opgebouwd. Op de eerste cd staat Greens werk met John Mayall's Bluesbreakers, de groep waar hij het eerst zijn zuiver, erg soulvol gitaargeluid liet horen. Je komt er te weten wat hem precies van zijn generatiegenoten distantieerde. Nummers als 'The Supernatural' en 'You Don't Love Me' vormen de uitzondering, het zijn emotionele uitbarstingen met een verwoestend hard, onweerstaanbaar geluid à la Hendrix.

Cd's twee en drie geven een fraai overzicht van Peter Greens periode bij Fleetwood Mac tussen 1968-'70. Daarop staan veruit de mooiste songs. De vlam van het machtige 'Oh Well' brandt nog steeds volop, terwijl 'Albatross' en 'Black Magic Woman' je meteen naar een ver vervlogen Californië doen meevliegen. Ook het prachtige introspectieve 'Man of the World' blijft betoveren. Naast studio-opnamen staan op deze Anthology-box ook fraaie bluesjams, opgenomen bij Chess Records. Daarbij voel je hoe onweerstaanbaar de kracht en energie van het Londense vijftal was. "Peter Green is de enige gitarist die me ooit heeft doen zweten", zou BB King toen laten optekenen.

Na Greens vertrek bij Fleetwood Mac gaat het bergaf met de begenadigde gitarist. Drugs- en psychische problemen zorgen ervoor dat hij voor lange tijd uit de muziekscene verdwijnt. Hij onderhoudt kerkhoven, slaapt bij vrienden op de vloer, werkt zelfs in een kibboets in Israël.

Op de laatste cd van deze verzamelaar staat een samenraapsel van zijn soloplaten, wisselvallig van kwaliteit. Het werk van Peter Green's Splinter Group, waar hij in de jaren 90 mee terugkeert, kan beter bekoren. Zeker bij de (eenmalige) samenwerkingen met Otis Rush, Buddy Guy en Dr John. En Peter Green - The Anthology eindigt alsnog fraai, met een Orb-achtige herwerking van 'Albatross' uit 2002, opgenomen met Chris Coco.

Het blijft wachten op een mogelijke reünie van het originele Fleetwood Mac. Deze Anthology-box is alvast een welgekomen herinnering aan het genie van Peter Green. (Salvo)

Download eerst: 'Oh Well', 'Rattlesnake Shake', 'The Green Manalishi (with the Two Pronged Crown)', 'Man of the World', 'Albatross' (with Chris Coco)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden