Donderdag 18/08/2022

Blote eenvoud, grote vragen

Theater aan Zee zet zwaar in op jong artiestenvolk. Soms valt dat in de prijzen. Zoals Maud Vanhauwaert vorig jaar als zeechroniqueur.

Er zijn veel manieren om te kijken naar theater. Ik probeer dat met de grootst mogelijke liefde te doen. Niet op zoek naar de zakken, maar naar het mooie kwartier. Niet op zoek naar het stuntelige stukje tekst, maar naar die drie zinnen om bij te houden. Een insteek die ultiem zijn nut bewijst bij het kijken naar projecten van artiesten die eerste stappen zetten.

Maud Vanhauwaert werd vorig jaar bekroond als writer-in-residence. Zij liep rond op het festival, en meer nog langs de zee en door de straten, en ze schreef over mensen die ze zag. Daar verzon ze verhalen bij, die mooi werden gevonden. Op basis van die teksten maakte ze nu een voorstelling: Op het eerste licht. Een productie die deel uitmaakt van een tweeluik, met ook nog een installatie: Op het eerste zicht, waarbij ze, vanuit een zuil waar niemand haar kan zien zitten, kijkt naar passanten en dingen zegt. Nieuwsgierig is ze, of haar woorden zullen ingrijpen op de realiteit zoals die zich voor haar ogen afspeelt. Als ze zegt: 'Daar loopt een mooie vrouw', voelt die dame zich dan aangesproken? Gaat ze zich anders bewegen? Zal ze glimlachen of blozen? Of doen alsof het over iemand anders gaat? Maud Vanhauwaert vraagt zich af of het woord een daad kan worden, zoals de curatoren van Braakland/Zhebilding in hun programma overigens meermaals proberen aan te tonen.

Het is een gewaagde onderneming van deze twintiger. Afgestudeerd germanist, een opleiding Woord gevolg aan het Conservatorium in Antwerpen, dichtbundel uitgegeven en gebracht op scène, meegedaan aan het wereldkampioenschap Poetry Slam. Maar dat is allemaal nog iets anders dan theater spelen. En toch, dat valt meteen op, stáát ze daar. Als een vuurtoren, zoals ze in de tekst zelf zegt. Terwijl jonge collega's op TAZ hier en daar nog veel minder overtuigend die ruimte durven in te nemen.

Wat ook bijblijft: al die blote eenvoud. Haar decor is een lege ruimte, met daarin alleen maar licht. Met een paar spots en wat spiegels die dat licht weerkaatsen. Want hier draait alles om kijken. Naar dat punt waar je de spot op richt. Naar buiten en vooral: naar binnen. Want ook al voert ze allerlei figuren op die ze wandelend in de wereld heeft gevonden, ze typeert toch bovenal zichzelf.

Ze vindt een man op een bankje. Hij heeft een tumor, een zichtbare knobbel, waar ze van hem maar eens aan moet voelen, bovendien. Ze laat hem grote gedachten formuleren. Zoals een mens dat wellicht geneigd is om te doen, met een mogelijke dood voor ogen. Hij filosofeert over het heelal, en over de leegte. Over blijven en vluchten. Over nabijheid en afstand. Hij zoekt naar de zin der dingen, net zoals Maud Vanhauwaert zelf aan het doen is, denk ik dan. En ze vindt ook nog een naaktmodel. Een vrouw die naar haar lijf laat kijken. Die gezien wil worden. Die zich evengoed schaamt als ze gezien wordt in die momenten waarop ze niet in die voor haar veilige rol zit. Misschien is dat eveneens iets wat deze jonge performer zelf bezighoudt.

Want de wereld nu is niet meer die van vroeger. Toen Maud als meisje aan zee schelpen zocht en luikse wafels at en bloemen maakte van crêpepapier. Toen de dingen nog tastbaar waren, en eenvoudig. Toen grote vragen zich verstopten omdat er zoveel kleine dringender aan de orde waren. Maud Vanhauwaert toont zichzelf als iemand die dat durft: stilstaan en zichzelf bevragen. Uitleggen hoe dat voelt: zijn wie zij is. Met haar onrust en haar vragen. Met haar zoeken en haar wroeten. Met haar niet altijd even goed weten hoe dat moet: leven. En dat doet ze uitnodigend, met een grote oorspronkelijkheid, en de creativiteit om daar vorm aan te geven.

Zou ik ook iets kunnen zeggen over de kleinere bedenkingen die ik bij deze voorstelling had? Absoluut. Maar ik heb genoeg gezien om blij mee te zijn en dus om uit te kijken naar wat ze nog zal doen. En dat is veel. Dat is in deze context meer dan genoeg.

Nog t.e.m. 3 augustus: www.theateraanzee.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234