Dinsdag 22/06/2021

Blonde Redhead is niet langer bang voor water

Brussel

Van onze medewerker

Kurt Blondeel

Op zijn vijfde plaat Melody Of Certain Damaged Lemons gaat het New Yorkse Blonde Redhead onverwacht een nieuwe weg op. Het trio, dat donderdagavond concerteerde in de Botanique, temperde de gespannen noiserock van weleer en hield kwetsbare, zij het nog steeds tegendraadse melodietjes over die opnieuw de rol van tijdsdocument vervullen. Hoewel het nieuwe album voor eens en altijd de last van het Sonic Youth-epigonisme van zich afwerpt, spreekt de Japanse zangeres Kazu Makino niet van een koerswijziging. "We hebben het altijd al graag ingetogen en minimaal gehouden, maar zo gemakkelijk lukt dat niet. Eigenlijk heeft het ons vier platen gekost om tot dit resultaat te komen. Onze andere platen waren daarom geen mislukkingen; ze tonen gewoon aan wie we toen waren. Het is bijna zoals leren zwemmen: we zijn nog niet volmaakt, maar we zijn tenminste niet meer bang van water."

Tijdens het musiceren komt het er volgens Makino op aan techniek en gevoel te harmoniseren. "Weet je, wanneer je geen instrument machtig bent maar toch probeert te spelen, dan concentreer je je te veel op vingerzetting in plaats van op zelfexpressie. We moeten nog steeds leren om ons behaaglijk te voelen bij ons instrument. Anderzijds hebben we ook al ervaren dat hoe minder noten je speelt, hoe beter het vaak is." De muziek van Blonde Redhead, dat verder nog uit de tweelingbroers Simone (drums) en Amedeo (gitaar-zang) Pace bestaat, drijft in belangrijke mate op het spontaniteitsprincipe: songs zijn momentopnames die niet zelden al klooiend hun beslag krijgen. "Onze muziek is een weerspiegeling van ons leven", vertelt de zangeres. "We kunnen dus net zo goed tot iets komen dat ongelofelijk waardeloos klinkt. Het draait om jezelf, het moment en de plek waar je je bevindt. Maar als je te hard je best doet, is het resultaat meestal een ramp."

Het voornaamste pijnpunt in Blonde Redheads oeuvre, de onvaste zang van Kazu en Amedeo, steekt op Melody Of Certain Damaged Lemons gelukkig slechts in het gekrijste 'Mother' de kop op. Wanneer we de introverte Japanse vragen of het tenenkrullende nummer op zijn minst een therapeutische waarde heeft, schatert ze het uit. "Dat weet ik niet eens. Die schreeuwsong kwam er gewoon zo uit. Toen ik het de eerste keer zong, dacht ik wel even: wat is híer aan de hand ? Iedereen heeft nu eenmaal van die trekjes die eigenlijk lijnrecht tegenover zijn werkelijke karakter staan." Het drietal nam de nieuwe plaat andermaal op met Fugazi-zanger Guy Picciotto, een heuse sleutelfiguur in het creatieve proces. "Hij is waarlijk de mooiste spiegel die we in ons leven al hebben gevonden. We weten nooit goed wat we doen terwijl we bezig zijn, maar we kunnen het begrijpen door naar Guy te kijken en te luisteren."

Naast wat toefjes elektronica vallen op Melody Of Certain Damaged Lemons ook enkele smaakvolle pianobijdragen te rapen, ingespeeld door Toby Christensen van The Black Heart Procession. Maar vraagt de dramatische teneur van de meeste songs eigenlijk niet om zachte strijkers? Het blijkt een teer punt. "Ach, ik weet het, maar we hadden gewoon niet genoeg geld", kermt de zangeres. "We droomden er dag en nacht van een orkest te laten meespelen. Maar klassieke muzikanten inhuren kost een bom geld. (zucht) Maar ik ben blij dat je ze tenminste in je verbeelding kunt horen. Dat is bijna de mooiste beloning voor ons", klinkt het hoorbaar aangedaan.

Net doordat Blonde Redhead een troepje songs al snel tot een album rangschikt ("Het is niet zo dat we dertig nummers schrijven waaruit we kunnen kiezen. Dit is gewoon alles wat we hadden"), komt het wel eens voor dat sommige nummers na verloop van tijd een geheel andere betekenis krijgen. "Je denkt een nummer te kennen tot je plots iets heel anders hoort. Dat is heel opwindend, alsof je naar zo'n psychedelische poster staart tot je opeens een vorm ziet opduiken." Wanneer we even later 'In Particular' onder de loep nemen, een bezwerende song over de schok die een stukje muziek kan veroorzaken, zijn we van die ervaring persoonlijk getuige. "Ik hou van de eenvoud in dat nummer", mijmert Makino. "Amadeo speelde een soort staccato-partij, iets wat we nog nooit geprobeerd hadden, en dat alleen had voor mij al een song kunnen zijn. Ik hield zoveel van die partij dat ik niet wist welke melodie ik er nog aan toe kon voegen. Of dat die muziek is waarover ik zing? O my god, dat zou best kunnen! Dat moet ik toen gevoeld hebben, want die partij really blew my mind, ik voelde me hulpeloos en zwak bij iets wat zo intimiderend mooi was. Wanneer ik iets hoor dat me echt raakt, is het alsof de grond onder mijn voeten openscheurt en ik in de diepte val."

"Zie je, teksten schrijven is iets wat onbewust gebeurt, je schrijft alles neer wat in je opkomt ook al vraag je je af wat je ermee bedoelt. De betekenis ervan dringt dan pas later tot je door."

Melody Of Certain Damaged Lemons is verschenen bij Touch & Go/Bang !

Een gesprek met zangeres-gitariste Kazu Makino

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234