Dinsdag 22/09/2020

Bloedstollende IJslandse schoonheid

Tijdloze muziek van de IJslandse groep Sigur Rós

EVA CASSIDY

Time After Time, Bertus

CHRIS WHITLEY

Perfect Day, Ulftone

DAVID POE

David Poe, Ulftone

SIGUR RÓS

Agaetis Byrjun, Fatcat/PIAS

Eva Cassidy geniet nauwelijks bekendheid, en de kans dat daar nu nog veel aan zal veranderen is relatief klein want de zangeres overleed in '96. Dat is jammer, want op deze postuum uitgebrachte cd - de vierde al - manifesteert ze zich als een verbluffende vertolkster van andermans liedjes. Veel heeft ze daar niet voor nodig: meestal hoor je niet meer dan een eenvoudige akoestische gitaar en die glasheldere engelenstem van haar, waarmee ze emoties in de nummers blootlegt die zelfs de originele componisten er nooit in hadden kunnen vermoeden. Het repertoire waarover ze zich buigt is overigens even sterk als veelzijdig, reikt van Cindy Laupers 'Time After Time' over het van Bill Withers bekende 'Ain't No Sunshine' tot de Joni Mitchell-classic 'Woodstock'. Door haar emotionele, doorleefde interpretaties steekt ze de originele versies niet zelden naar de kroon en rijst de vraag wat er van Cassidy zou zijn geworden mocht ze het soort platenfirma achter zich gehad hebben dat van minder getalenteerde zangeressen als Mariah Carey, Celine Dion of Lara Fabian heuse supersterren heeft gemaakt. Het antwoord waait - zoals Bob Dylan dat ooit zo mooi gezegd heeft - weg in de wind, maar Time After Time is alleszins een plaat die zo tijdloos klinkt dat er over dertig jaar nog naar geluisterd zal worden. Gewoon te goed om te negeren.

Ook Chris Whitley zoekt dezer dagen zijn heil in het werk van collega's, wat er - na de eind vorig jaar verschenen live-cd - op begint te wijzen dat de Amerikaanse bluesman momenteel aan creatieve bloedarmoede lijdt. Ook Perfect Day slaagt er niet in de hooggespannen verwachtingen in te lossen, klinkt veel te eenzijdig om de aandacht elf nummers lang vast te houden. Dat heeft onder meer te maken met de schrale instrumentatie, waardoor het op de duur wel lijkt of je veertig minuten naar dezelfde song hebt geluisterd. Whitley laat zich op zijn zesde elpee bijstaan door de ritmesectie van Medeski Martin And Wood, waardoor het geluid weliswaar wat meer jazzy is, maar er tegelijk ook zo relaxed wordt gemusiceerd dat het de luisteraar flink wat moeite kost om er het hoofd bij te houden. De versie van Lou Reeds platgecoverde 'Perfect Day' is ronduit slaapverwekkend, en ook het overige songmateriaal - afkomstig van onder meer The Doors, Jimi Hendrix, Bob Dylan en blueslegende Robert Johnson - sleept zich op steeds weer hetzelfde makke tempo naar de eindstreep. Zelfs producer Craig Street (zie ook: Cassandra Wilson en MeShell Ndegéocello) slaagt er niet in om wat leven in deze nummers te pompen. Nooit gedacht dat de auteur van onvolprezen platen als Living with the Law en Dirt Floor zo het spoor bijster zou raken.

Drie jaar na de oorspronkelijke release werd de eerste titelloze cd van David Poe ook in Europa uitgebracht. Dat is goed nieuws voor iedereen die oor heeft voor songs die zich al bij de eerste beluistering in het achterhoofd nestelen en daar na een paar dagen al een heel eigen leven beginnen te leiden. De nummers van Poe klinken te jazzy om hen echt bij de conventionele rock onder te brengen, kleuren te vaak buiten de lijntjes om ze onder de noemer pop te catalogeren, maar blijven ondanks hun intieme, soms folky karakter toch uitermate geschikt om er een groot publiek mee te bereiken. Stel je Elvis Costello voor die een paar leden van dEUS in zijn groep heeft ingelijfd en daarnaast ook nog op bijdragen van bassist Rob Wasserman en gitarist Marc Ribot mag rekenen. Deze laatste is trouwens echt van de partij, wat alvast gedeeltelijk verklaart waarom de songs in al hun kaalheid toch rijk en gevarieerd aandoen. Hoogtepunten opsommen is zinloos, want hoewel 'Settlement', 'California' en het met mijmerende blazers omlijstte 'Cop' meteen opvallen, duurt het amper een paar draaibeurten voor er zich weer andere uitschieters aandienen, zodat dit titelloze debuut uiteindelijk nog het best te vergelijken is met een muzikale expeditie waarbij je na iedere nieuwe beluistering weer een handvol details zijn opgevallen die je voordien nog over het hoofd had gezien. Een onvoorwaardelijke aanrader.

Ook wondermooi, maar van een heel andere orde, is Agaetis Byrjun van de IJslandse groep Sigur Rós. In hun thuisland staat dit gezelschap met deze plaat al meer dan een jaar in de charts - waarvan een respectabel aantal weken op één - en het ziet er naar uit dat het succesverhaal ook in het buitenland zal worden verdergezet. De Britse pers - doorgaans chauvinistischer dan de componist van De Vlaamsche Leeuw - komt superlatieven te kort om de tijdloze muziek van hun noorderburen te omschrijven, en het valt inderdaad niet mee om de bloedstollende schoonheid van nummers als 'Flugufrelsarinn' en 'Olsen Olsen' in een paar zinnen te bevatten. De muziek getuigt alleszins van een diepe verbondenheid met de natuur, roept beelden op van pruttelende geisers en eindeloze sneeuwlandschappen. De songs - ijle sfeerstukken die zich vaak tot aan de tienminutengrens uitstrekken - zijn volstrekt nergens mee te vergelijken, al kun je hier en daar toch parallellen trekken met het werk van Mogwai, Motorpsycho en Miles Davis tijdens zijn In a Silent Way-periode. Het stemgeluid van zanger Jón Thór Birgisson doet vaak denken aan de ultrasone geluiden die walvissen met elkaar uitwisselen, en door het gebruik van violen, houtblazers en orgels klinkt de muziek zowel hypermodern als middeleeuws. Terwijl u dit leest is het viertal te gast op Pukkelpop, maar u hoeft niet onmiddellijk uit uw slof te schieten, want over een paar weken toert Sigur Rós alweer door Europa op uitnodiging van Radiohead. Op tijd komen is dus de boodschap.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234