Zondag 05/04/2020

Bloedige wraak

Na zijn langspeelfilm-debuut Murder Party van 2007 levert Jeremy Saulnier met Blue Ruin een brutale indiefilm af. Het deels via crowdfunding gefinancierde project zag vorig jaar in Cannes het levenslicht. Net op tijd, want Saulnier had al alle hoop op faam opgegeven.

Het duurt even voor we als kijker doorhebben wat er precies aan de hand ismet het hoofdpersonage Dwight (rol van Macon Blair), net zoals het gissen blijft waar die vreemde titel op slaat.

Is Blue Ruin een verwijzing naar de blauwe, nogal gehavende Pontiac, waarmee het verhaal na de mysterieuze proloog in gang schiet? Jeremy Saulnier: "Niet echt, neen. We hadden nogal wat moeite om de juiste titel te vinden. Op een bepaald moment hadden we een lijst met maar liefst veertig suggesties, maar de meeste klonken te agressief of te macho. Toen stootte ik op 'blue ruin', een minder gekende term voor 'totale mislukking'. Dat leek mij een gepaste omschrijving voor deze film én zijn protagonist. Het had de juiste melancholische toon en paste ook bij het kleurenpalet van de film. Het mocht ook wel een beetje enigmatisch zijn. Toen Blue Ruin aan zijn festivalcarrière begon, wist men trouwens niets over de film. Net zomin als over mezelf (lacht)."

De auto in kwestie zit vol kogelgaten.

Jeremy Saulnier: "Er was een scène waarin daarover meer uitleg werd gegeven. Die hebben we bewust weggelaten om het mysterie te vergroten. Maar de kogelgaten suggereren wel dat die auto én die man een verleden hebben. Een gewelddadig verleden."

De film kan gezien worden als een commentaar op de gewelddadige Amerikaanse wapencultuur. Bewust?

"Mijn focus ligt in eerste instantie op het verhaal. Maar ik kan niet ontkennen dat bepaalde scènes op een politieke manier kunnen gelezen worden. In vergelijking met het scenario hebben we dat zelfs afgezwakt, maar het is blijkbaar toch aanwezig gebleven. Afhankelijk van je eigen perspectief kun je Blue Ruin gewoon bekijken als een ouderwetse Amerikaanse wraakfilm met een ongewone protagonist, maar ook als een vernietigende kritiek op de Amerikaanse wapencultuur.

"Eigenlijk heb ik dat pas goed beseft toen ik de film in Cannes samen met een publiek heb gezien. De eerste vragen na de première gingen meteen over wapens. Dus ja, de film is een soort waarschuwing in die zin dat het eigenlijk een 'antiwraakfilm' is. Maar het moest ook spannend blijven en er mocht best wat zwarte humor bij. Er zit ook een schizofreen kantje aan: in combinatie met bepaalde sterke emoties kunnen wapens rampzalig zijn, maar het kan ook handig zijn om over een wapen te beschikken als je leven op het spel staat."

Indiefilms worden doorgaans met stadsverhalen geassocieerd. Maar Blue Ruin behoort tot de meer

'regionale' stroming, genre Mud en Winter's Bone om er twee te

noemen.

"Absoluut. Als regionale filmmakers beseffen we goed hoe belangrijk het is om niet altijd dezelfde locaties te gebruiken. En er is natuurlijk het thuisvoordeel. Als je vertrouwd bent met bepaalde plekken kun je, zeker als je maar over een klein budget beschikt, toch voor heel wat productiewaarde zorgen en de logistieke investeringen beperken door dicht bij huis te blijven.

"Voor Blue Ruin hebben we bepaalde scènes zelfs in het huis van mijn moeder gedraaid. Dat heeft de productie nul dollars gekost. Er blijven in Amerika nog zoveel plekken te ontdekken, mét de bijbehorende interessante personages. Ik ben weliswaar een grote fan van filmmagie, als het op de atmosfeer van een film aankomt blijft het toch beter om te draaien waar het verhaal zich afspeelt."

De film werd deels gefinancierd via Kickstarter, een platform voor crowdfunding.

"We hebben daarmee zo'n 35.000 dollar of negen procent van het budget opgehaald. Ik stond daar eerst nogal weigerachtig tegenover, maar we hadden nu eenmaal cash nodig om de crew te betalen. We wilden ons immers niet als ploertige producenten gedragen. En zeker geen muiterij op de set veroorzaken.

"Het goede aan die crowdfunding was ook dat ik daardoor als het ware gedwongen werd om, nog vóór de film gedraaid was, toch al een dialoog aan te gaan met het publiek en heel duidelijk te argumenteren, onder meer via storyboards, wat soort film Blue Ruin zou worden."

Had u ooit kunnen dromen dat Blue Ruin zo'n succes zou worden?

"Eerlijk? Neen. Ik heb altijd het vertrouwen bewaard in mijn film en vooral in de hoofdvertolker Macon Blair. Ik was ook vrij zeker van mijn eigen capaciteiten. Ik wist dat ik, al die jaren na mijn debuut, klaar was voor mijn tweede speelfilm. Nadien zou ik wel weer aan de slag gaan met commercials en bedrijfsfilms. Om dan jaren later misschien een derde film te regisseren. Ik had dus wel al de hoop opgegeven om als jonge Amerikaanse indieregisseur ontdekt te worden, internationaal door te breken en dan allerlei waanzinnige kansen te krijgen."

En dan gebeurt het toch.

"Ja, ik zag mij al een vermoeide en misnoegde ex-regisseur worden. En nu worden er een heleboel scenario's in mijn richting gegooid. Dat is wel even wennen. Ik ben zowel geschokt als vereerd, maar ik ben ook niet stom. Blue Ruin was zo'n pure ervaring dat ik toch voorzichtig blijf en niet zomaar voor een grote studiofilm wil tekenen."

---

Actieheld tegen beter weten in

BLUE RUIN

Thriller
Regie: Jeremy Saulnier
Met: Macon Blair, Devin Ratray, Amy Hargreaves, Kevin Kolack, Eve Plumb
Duur: 92 minuten

Een traditionele wraakthriller. Zo nuchter omschrijft scenarist-regisseur Jeremy Saulnier zijn tweede speelfilm Blue Ruin, die vorig jaar in wereldpremière voorgesteld werd in Cannes, in de sectie Quinzaine des Réalisateurs, en daar meteen aan de haal ging met de Fipresci-prijs van de internationale pers. Minder traditioneel is het hoofdpersonage Dwight (glansrol van Macon Blair), een haveloze zwerver die meestal op een of ander strand rondhangt en pas uit zijn lethargie lijkt te ontwaken als hij verneemt dat de man, die vele jaren geleden zijn ouders vermoord heeft, binnenkort zal vrijkomen. Op dat moment wordt Dwight een man met een missie. Wraak is zijn doel. Niets of niemand zal hem tegenhouden. Tot blijkt dat Dwight de consequenties van zijn actie toch ietwat onderschat heeft. Maar hij kan de klok natuurlijk niet terugdraaien.

Meer hoeft men niet te weten over het verhaal. Het is veel boeiender om als kijker, net als Dwight, van de ene verrassing in de andere te tuimelen. Eigenlijk is Dwight iemand die misschien te veel wraakthrillers gezien heeft. Hij is dan ook geen echte actieheld, en het leven volgt niet zomaar een of ander scenario. De realiteit bestaat meer uit flaters en vergissingen. Zoals het feit dat Dwight op een bepaald moment op de vlucht moet met een auto, waarvan hij eerst zélf een band kapotgestoken heeft. Van die dingen dus.

Het resultaat is een film, die de maker her en der al lovende vergelijkingen met de Coen-brothers en Quentin Tarantino heeft opgeleverd: gitzwarte humor, bloederig geweld, nagelbijtende spanning en een sfeerrijke fotografie. Jeremy Saulnier: onthouden die naam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234