Donderdag 22/04/2021

Concertverslag

Bloc Party moet het hebben van de oude hits in het Koninklijk Circus

Kele presenteert trots Bloc Party 2.0 in het Koninklijk Circus. Beeld Alex Vanhee
Kele presenteert trots Bloc Party 2.0 in het Koninklijk Circus.Beeld Alex Vanhee

"Vooruit, eigenlijk waren we al door, maar omdat het hier zo leuk is, doen we er nog eentje!" Bloc Party kwam gisterenavond zieltjes sprokkelen en hartjes winnen in het Koninklijk Circus. Dat was ook nodig voor een groep die al even het evenwicht kwijt is.

In de nasleep van het vierde album Four kwamen er steeds meer spanningen tussen de leden van het kwartet - en Bloc Party was vanaf dag één al niet wat je noemt een stabiele werkomgeving. "Sommige mensen namen graag drugs, anderen konden daar dan weer niet goed mee om," vatte opperhoofd Kele Okereke de lijdensweg samen, "en er waren kleine maar diepgewortelde problemen die zich bleven opstapelen." Toen de motor onvermijdelijk ook creatief begon te sputteren, bleek het tijd voor een reboot.

Eerst pakte drummer Matt Tong de biezen, dan bassist Gordon Moakes. Kele van zijn kant liet alle pretentie varen en bevestigde wat iedereen wel wist: dat hij en alleen hij de macht heeft ten huize Bloc Party. Hij haalde versterkingen in huis - Justin Harris en Louise Bartle - en zette een wereldtour plus nieuwe plaat in de steigers, zodat Bloc Party 2.0 er nu eindelijk aan kan beginnen, vol goeie moed.

Goesting in de broek

Het goeie nieuws daarbij is dat Bloc Party voor het eerst sinds lang weer klinkt als een jonge, hongerige groep, als een verzameling onhoudbare kereltjes die het podium op moeten om niet te ontploffen: er is duidelijk even gewicht van de schouders en goesting in de broek.

Het slechte nieuws is dat de nieuwe richting nog niet helemaal duidelijk is. De setlist in het Circus had een rijke keur aan nieuwe, amper al live gespeelde nummers, maar werd toch voornamelijk samengesteld uit materiaal van Silent Alarm en Weekend in the City. Wat voor een lichtjes schizofrene avond zorgde: het ene Bloc Party wilde naar voren, de wilde onbekende toekomst tegemoet, het andere Bloc Party keek naar het verleden en zag dat er daar bergen puike nummers te rapen vallen. Die twee hadden weinig met elkaar van doen.

Vooral in de eerste helft van de set vertaalde zich dat in onzekerheid: "Wat willen ze juist?", "Hoe gaat het klinken?", "Hébben ze het nog?". Sluitende antwoorden zijn er na één luisterbeurt op één optreden nog niet.

De nieuwe songs: 'Eden' klonk vaagweg interessant, maar had niks dat je zelfs met de beste wil als refrein kon aanduiden, en bleek dus een vreemde opener. 'Virtue' daarna was al even weinig instant meefluitbaar spul en klonk niet alleen minimalistisch, maar ook braaf - altijd een dooddoener. 'The Good News' ging er wél van bij de eerste keer in: het is een nummer met een benijdenswaardig achteloze cool.

De nieuwe richting van Bloc Party is nog niet helemaal duidelijk. Beeld Alex Vanhee
De nieuwe richting van Bloc Party is nog niet helemaal duidelijk.Beeld Alex Vanhee

Hoe langer hoe beter

Het publiek ondertussen zat te snakken naar muziek die bekend in de oren klonk - die ze tien jaar geleden ook al konden meebrullen - en slaakte een zucht van verlichting toen daar opeens 'Waiting for the 7.18' passeerde. Je voelde een collectief "jàààà!" door de zaal gaan. Daarna ook bij 'Banquet'. En bij 'Song for Clay', dat trouwens een werkelijk imposant nummer is. En zo ging het maar voort.

Het zijn die oude songs die nodig waren, die het publiek in de tweede helft richting extase dreven en die voor altijd in het collectieve geheugen staan gebeiteld van een generatie die nu tussen de 25 en de 30 is. Het optreden werd hoe langer hoe beter. Een gelukkige jarige mocht bijna heel 'One More Chance' à l'improviste meedrummen - Louise Bartle stond lief haar plekje af - en het eindsalvo dat volgde na middelmatige nieuwe nummers als 'Exes' en 'Different Drums' grensde aan het overrompelende: 'This Modern Love' was grandioos, 'Flux' magistraal, 'Helicopter' een splinterbom die in tien jaar alleen aan kracht heeft gewonnen. En 'Positive Tension'... Tja, 'Positive Tension': dat is kriebels in de ballen op muziek gezet.

Nooit gedacht, overigens, dat ze ook dat machtige 'Price of Gas' zouden bovenhalen, die venijnige torch song over de oliehandel: volgende keer nog eens?

Maar ja, die mooie moment, die straffe songs, dat uitzinnige publiek: ze zijn dus allemaal gereserveerd voor muziek uit albums die toch alweer een decennium achter ons liggen. Of het nieuwe materiaal een even grote schare nieuwe fans zal vinden, is nog maar de vraag. Afgaand op wat vanavond te horen was, zou je denken: nee. Maar met hun eerste twee albums alleen al kan Bloc Party gerust nog een decennium verder.

Bekijk hier meer foto's van het concert.

Scoren deed Bloc Party vooral met oude nummers. Beeld Alex Vanhee
Scoren deed Bloc Party vooral met oude nummers.Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234