Dinsdag 01/12/2020

Blijven lachen met de underdog

Cabaretiers Iwein Segers en Begijn Le Bleu try-outen samen met Wim Helsen en co op Gentse Feesten

Vanaf vandaag treden cabaretiers Begijn Le Bleu en Iwein Segers vijf dagen lang aan met Wim Helsen, Gunter Lamoot en Henk Rijckaert aan in Vijf: een Gentse Feestenspecial waarbij de comedians een voorproefje geven van hun nieuwe shows.

Door Liv Laveyne

GENT l Als het van Begijn en Iwein afhangt, behoort zelfs een Morrisseytribute tot de opties van het repertoire. Het tweetal laat zich alvast in de kaarten kijken.

Timothy Begijn (36) alias Begijn Le Bleu - hij verfde ooit zijn haar blauw - behaalde in 2005 de jury- en publieksprijs op het prestigieuze Nederlands cabaretfestival Cameretten met zijn show De prins op het witte paard, een schrijnend mooi stukje verteltheater over een outsider met een verzamelwoede voor sneeuwdoosjes. In Vlaanderen wordt deze cabaretier uit Sint-Niklaas nog onterecht wat over het hoofd gezien, maar in Nederland mag hij zelfs André Van Duin onder zijn fans rekenen. Ook Iwein Segers (28), finalist van de tv-talentenjacht Comedy Casino Cup, scoorde dit jaar in Nederland waar hij de publieksprijs op het Leids Cabaretfestival in de wacht sleepte. "In Vlaanderen word ik nog altijd een stand-upcomedian genoemd, hoewel dat hoegenaamd niet strookt met wat ik breng. Ten tijde van Comedy Casino Cup wou ik eigenlijk een soort anti-stand-upcomedy brengen, alleen had kennelijk niet iedereen het zo begrepen. Velen vinden mij gewoon een kluns, maar dat is niet erg, na mijn dood zullen ze het wel begrijpen", lacht Segers. "Ik vind stand-up bijzonder fake: je staat zogezegd als jezelf op een podium, maar het is vaak minder echt dan dat je als cabaretier een personage vertolkt. Zo'n figuur vertelt vaak meer over wie daar op het podium staat." Begijn beaamt: "Ik kreeg onlangs van Ter Bescherming van de Jeugd (het Vlaams cabaretduo dat dit jaar de juryprijs op het Leids Cabaretfestival won, ll) een boekje in handen getiteld De kunst van het bedriegen geschreven door de Nederlandse cabaretregisseur Ruut Weissman. Ik vind dat zo'n negatieve titel. Ik bedrieg niet op een podium, ik sta daar om mijn hart te luchten."

In zijn debuutshow 25 jaar Iwein Segers overloopt Segers als de überloser zijn allesomvattende carrière: "Een beetje zoals een Jo Vally dat zou doen. Ik speel met twee uitersten: enerzijds de gast die denkt dat hij alles al gezien en meegemaakt heeft, maar daarachter schuilt een verlegen, onhandige maar o zo schattige Iwein. Beiden zijn eigenlijk een uitvergroting want leunen dicht bij mezelf aan", grijnst Segers.

Zowel Begijn als Segers spelen graag de underdog en in hun shows die ze komend seizoen brengen, zal dat niet anders zijn. "Underdogs zijn nu eenmaal grappig. Je vertrekt onder het publiek en laat dat nu net de positie zijn van waaruit je de toeschouwer gevoelig kunt raken", vindt Begijn. Zijn nieuwe show Flamingo's in de polder speelt zich af in een marginaal café. "Het is een verhaal over mensen aan de rand van de samenleving. Ik ben daklozencentra gaan bezoeken en volgend seizoen reist met mijn voorstelling ook een fototentoonstelling mee over daklozen in Antwerpen. Maar het wordt geen dierentuin waarin ik marginale mensen te kijk zet, ik wil vooral mezelf en onze visie op marginaliteit te kijk zetten. Ik heb in zulke cafés gezeten en daar was ik de vreemde vogel en niet zij. Wie weet ga ik in mijn volgende show gewoon ballonnetjes plooien, maar ditmaal wou ik eens een geëngageerde voorstelling maken", bekent Begijn.

Segers lacht: "Volgens mij wordt dat de trend voor het komende seizoen. Het mag allemaal wat serieuzer, er zal drama en tragiek te zien zijn op de Vlaamse comedypodia. Kijk naar Wim Helsen die zijn nieuwe show Het uur van de prutser noemt, Henk Rijckaert heeft het over de verbouwingen van zijn huis en Gunter Lamoot beweert zelfs de emotionele toer op te gaan in Softie."

Is het dan waar dat comedians in het dagelijks leven vaak depressieve misantropen zijn? "Een misantroop zou ik mezelf niet noemen, maar het klopt wel dat enige Weltschmerz mij niet vreemd is. Ik ben een grote Morrisseyfan", aldus Begijn. Segers repliceert onmiddellijk: "Nee, ik ben de grootste fan: ik heb hem al zesmaal gezien. Met mijn vroegere rockgroepje imiteerde ik Morrissey en deed zijn danspasjes na, al ben ik natuurlijk lang niet zo knap als hij. Ik dacht toen dat ik keicool was, dat niemand in België het aandurfde om de jeannet uit te hangen. Nu heb je Zornik, maar die gasten zijn pas écht lachwekkend. Geen wonder, dat ik in de comedy beland ben," grinnikt Segers.

Segers werkte lange tijd als assistent-bibliothecaris, Begijn is een leerkracht in loopbaanonderbreking. "Met de vrijheid die ik nu ervaar in mijn 'job', weet ik dat ik nooit terug wil, ook al zit die kans erin," zegt Begijn. "Het keurslijf van een nine to fivejob en alle bijhorende regeltjes zou ik niet meer aankunnen. Veel mensen zien hun leven als een trein die op rails rijdt, ze weten waar ze naartoe gaan en wanneer ze zullen aankomen. Ik wil die trein van die rails pakken en er zo mee rijden."

Vanop het Gentse terras waar we zitten, zien we een man voorbij kruipen op handen en voeten. Een zatlap? Een bedevaart? "Misschien hoopt hij langzaam te veranderen in een auto, een soort Transformers 2", bedenkt Segers. Het blijkt om een inzamelactie voor één of ander goed doel te gaan. Maar de gedachtekronkel die Segers maakt is wel tekenend voor wat vaak omschreven wordt als Vlaams absurdisme. Het leverde hem een veeg uit de pan op van een Nederlands cabaretrecensent die stelde na Iweins zege op het Leids Cabaretfestival: 'Plak er het etiketje 'Vlaams absurdisme' op en je komt straffeloos weg met inhoudsloos gestuntel.' Absurd is ook het label dat Begijn Le Bleu opgekleefd krijgt. Onterecht vindt hij zelf: "Het lijkt soms wel alsof Vlaams-absurd één adjectief geworden is. Ik toon een schijnbaar onalledaagse werkelijkheid, maar als je er oog voor hebt, merk je hoe dicht die bij de realiteit aanleunt. De humor van Wim Helsen vind ik evenmin absurd. Hij is meer een surrealist, met zijn eigen vreemde kijk op de werkelijkheid. Misschien zit die visie gewoon ingebakken in onze aard: je hoeft maar te kijken naar de middenberm op autostrades. In Nederland bestaat die uit schoon gemillimeterd gras, bij ons groeien daar allerlei soorten grassen en onkruid. Dat verschil toont zich ook op comedyvlak: Nederland staat qua organisatie en infrastructuur stappen verder, maar Vlaanderen is door haar complexe identiteit een goede kweekgrond voor fantasie. Ach, de liefde-haat verhouding die ik met Vlaanderen heb, vind ik heerlijk: als ik van een optreden in Nederland naar huis rij, voel ik eerst het fluisterasfalt in Nederland, daarna de putten in de Vlaamse macadam. Ik geniet van beide."

Tot en met 27 juli om 20u in De Centrale, Kraankindersstraat 2, Gent. Tickets: 09/233.77.88 of www.uitbureau.be

Begijn Le Bleu:

Het lijkt soms of Vlaams en absurd één adjectief is geworden

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234