Maandag 26/10/2020

Eurovisiesongfestival

Blanche, een peird en zijn steirt: zo waardeloos was Eurovisie

Dihaj uit Azerbeidzjan: een vrouw en een paardenkop.Beeld AFP

Een bibberende Blanche overleefde de halve finale van het Eurovisiesongfestival dan toch, met haar liedje 'City Lights'. Ons land werd als allerlaatste van de finalisten aangekondigd. Met de hakken over de sloot haalde ze de meet. Maar het kon nog érger, merkten we.

“Komaan, Dame Blanche,” hoorden we onszelf mompelen, toen de Belgische inzending als vijfde mocht aantreden. “Make Eurosong great again.” Haar stem klonk helaas dunner dan dat van een strak ingesnoerd vogeltje dat hulpeloos onder de toonladder door bleef fladderen. Maar goed: na vier waardeloze staaltjes Eurosong-trash was het moeilijk om een chauvinistische reflex te onderdrukken.

Een bibberende Blanche.Beeld EPA

Zo kabbelden Georgië, Albanië en Zweden voort als een brak beekje, te wijten aan alle gebruikelijke clichés die zelfs de nichterigste fans van Eurosong onderhand spuugzat moeten zijn. Tamara Gatsjetsjiladze hoorden we iets vaags ijlen over niet aflatende hoop en geloof in jezelf, terwijl Lindita uit Albanië met muzikale stijlwoorden als pompeus en dramatisch alle dooddoeners in zo’n liedjeswedstrijd dik aanzette. We zwéren het: elk ogenblik had een witte duif uit haar hand kunnen opstijgen.

Zweden leek op zijn beurt een modeshow voor postorder-kleding op poten te hebben gezet, en moest het vooral hebben van een loopband en een mooie, gladde jongen in een saai pak die een act opvoerde die vooral samenzweringstheoristen bleek wakker te houden.

Maar ook de jury voor ethische praktijken (JEP) had wellicht de handen vol, na de gewichtige zaak-Pommeline. Zowel Polen en IJsland lieten even graag cleavage zien als het gewraakte model van Starcasino. Polen stuurde daarvoor toepasselijk een gewezen Playboy-model uit. Zij kon een weinig verhullende, witte galajurk nauwelijks rond haar imposante boezem houden, en liet zich daarbij voorstaan op een liedje waar grandeur en verloren moeite hand in hand gingen. Noblesse oblige, als we de Poolse inzendingen van de voorbije jaren na mekaar hoorden.

De Poolse Kasia MosBeeld EPA

Montenegro leek dan weer een Na'vi uit Avatar in vleeskleur te hebben gezonden. Of was het toch een personage uit Mortal Kombat? In de huiskamer ontspon zich spontaan een verhitte discussie. Meteen het joligste ogenblik van de avond. Met een paardenstaart die Rapunzel jaloers zou kunnen maken, een liedje dat elke smoezelige gay bar in een mum van tijd zou kunnen doen vollopen en een choreografie die in So You Think You Can Dance? hoge ogen zou gooien, verdiende Slavko Kalezic vooral punten op moeite. Ontwaarden we daar trouwens een trend? Armenië stuurde een soortgelijke staart de ether in, terwijl Letland twee staartjes in de strijd wierp. Zat er nog wat venijn in die staart, dan waren we halfweg de song wellicht niet ingedommeld. 

Slavko Kalezic uit Montenegro: Rapunzel meets Mortal KombatBeeld EPA

Of lag dat aan het slaapkleed dat Griekenland naar het festival stuurde? Modieus oogde Eurosong alvast niet. IJsland scheen Buffalo’s terug op de kaart te willen zetten, terwijl de Armeense Artsvik pendelde tussen new age en India, en een zekere "Epic Sax Guy" zich vrolijker dan Borat maakte voor slappe eurodance van Moldavië. Zagen we die saxofonist trouwens niet al eens eerder op Eurosong aantreden? Enig opzoekwerk leert ons dat het inderdaad geen zinsbegoocheling betreft. Quod erat demonstrandum: het maakt niet uit of je elk jaar dezelfde artiesten stuurt om ze dezelfde meuk te laten opvoeren. Hoe gemêleerd dit Europese allegaartje gisteravond ook mocht ogen, toch leken haast alle inzendingen één pot nat.

Finland stuurde in weerwil tot zijn grootste succesjaar evenwel geen monsters à la Lorde, maar een rokende piano en een liedje dat aan de Beatles refereerde. Hun meurende ‘Blackbird’ nam evenwel een veel minder hoge vlucht. Azerbeidjan verspreidde trouwens net zo goed een geurtje: de ontstellend ernstige gothic  Dihaj hield met een muffe artwankers-act het midden tussen strafstudie op school, een Lynchiaans manoeuvre met een paardenkop en een slecht afgekeken choreografie van Christine & The Queens. 

Zagen we dan niéts dat een millimeter boven de middelmaat uittorende? Mèh. Al hadden we het op de een of andere manier wel voor Portugal, dat zijn meest charismatische bultenaar leek te hebben geëxporteerd. Die arme schat bleek bovendien nog eens te beschikken over een uitwendige pacemaker, wat van Salvador Sobral zowat de ultieme underdog in de wedstrijd maakte. Zijn liedje had dan weer uit La La Land gelicht kunnen zijn, met een hoofse knik naar Patrick Watson, wat hem enige voorsprong gaf op alle belcanto-zangers, kitsch-koninginnetjes en dansende Game of Thrones-personages die we de revue zagen passeren.

Salvador Sobral uit Portugal.Beeld AP

Maar verder kon je met de beste wil ter wereld niet warm worden van een avond die naar Eurosong-maatstaven kennelijk vrij positief werd ingeschat, maar door de bank genomen klonk als de soundtrack van een treurige zomer in een Oost-Europese barak. Drammerige uitverkoop-house, dramatische ballades en bombastische kitsch: zo liet een avondje Eurosong zich ook nu weer summier samenvatten. 

We kunnen haast niet wàchten tot de volgende halve finale. 

De tweede halve finale van het Eurovisiesongfestival is donderdag om 21u te bekijken op Eén. De finale wordt zaterdag uitgezonden vanaf 21u op Eén.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234